INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 28 listopada 2013r.
(data wpływu 3 grudnia 2013r.), uzupełniony pismem z 17 lutego 2014 r. (data wpływu 20 lutego 2014 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 3 grudnia 2013r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 17 lutego 2014 r. będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 7 lutego 2014 r. znak IBPP4/443-614/13/PK.
We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca (podmiot „B”) zamierza podjąć działalność gospodarczą polegającą na zakupie samochodów osobowych (zwanych dalej również „towarem”) w celu ich późniejszej odsprzedaży poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Samochody osobowe są kupowane przez podmiot „B” od podmiotów „A”. Samochody osobowe będą sprzedawane podmiotom będącym podatnikami podatku od wartości dodanej zidentyfikowanymi na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Republiki Federalnej Niemiec (podmioty „C”). Umowy sprzedaży samochodów osobowych będą zawierane ustnie, telefonicznie, bądź za pośrednictwem poczty elektronicznej.
Sprzedaż towaru będzie odbywać się w różnych wariantach. W wariancie 2, towar będzie zamawiany przez podmiot „B” od podmiotów „A”. Następnie będzie on transportowany od podmiotów „A” z terytorium Republiki Federalnej Niemiec na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i odbierany przez podmiot „B”, co będzie potwierdzane adnotacją na odpowiednim Międzynarodowym Liście Przewozowym CMR. Podmiot „B” dokonuje następnie dostawy towaru na rzecz podmiotów „C”.
Wnioskodawca - podmiot „B” - zamierza zawrzeć umowy z nabywcami, na podstawie których transport zamówionych w przyszłości samochodów osobowych do podmiotów „C” będzie organizowany przez Wnioskodawcę działającego jako pośrednika na rzecz i w imieniu nabywców - podmiotów „C” - osobie trzeciej, która będzie dokonywała transportu towaru z użyciem innych środków transportu. Transport będzie przez Wnioskodawcę organizowany w oparciu o dokładne instrukcje i wytyczne Nabywców – Podmiotu „C”. Transport towaru, w przypadku każdej sprzedaży, będzie zlecany przez nabywców - podmioty „C” działających za pośrednictwem Wnioskodawcy.
Ryzyko utraty i uszkodzenia towaru w trakcie transportu do podmiotów „C” będzie obciążać podmioty „C”. Wnioskodawca uzyskuje prawo do rozporządzania nabywanymi towarami jak właściciel na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie przenosi własność towarów na rzecz podmiotów zagranicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z momentem przekazania towarów na rzecz podmiotu transportującego. Po zawarciu umowy sprzedaży danego samochodu osobowego i wydaniu towaru podmiotowi dokonującemu transportu Wnioskodawca zamierza niezwłocznie wystawiać faktury VAT dokumentujące sprzedaż, zawierające specyfikację towarów w postaci ich nazwy, marki oraz numeru VIN.
Data odbioru towaru będzie umieszczana przez nabywców na Międzynarodowych Listach Przewozowych CMR - zgodnie z Konwencją o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów CMR sporządzoną w Genewie dnia 19 maja 6 r., (Dz. U. z 1962 r., nr 49, poz. 238 ze zm.). Umowy sprzedaży danych samochodów osobowych będą potwierdzać faktury VAT wystawione przez wnioskodawcę, a także Międzynarodowe Listy Przewozowe CMR. Międzynarodowe Listy Przewozowe CMR, które będzie posiadał Wnioskodawca będą zawierały potwierdzenie nabywcy o odbiorze towaru od podmiotu transportującego. Odbiór towaru od podmiotu transportującego będzie miał miejsce na terytorium Republiki Federalnej Niemiec.
Wnioskodawca zamierza spełnić wymagania pozwalające zarejestrować go jako podatnika VAT UE. W związku z powyższym zadano pytania: W jakim miejscu będzie opodatkowana wewnątrzwspólnotowa dostawa dokonywana przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów „C”? Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki VAT 0% w dokonywanej wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad 1. W ocenie Wnioskodawcy w przedstawionym wariancie będzie miało miejsce dwukrotne wydanie towaru - po raz pierwszy podmiotowi „B” i później podmiotowi „C”.
Podstawą powyższej tezy jest fakt, iż zamówienie towaru od podmiotu „A” przez podmiot „B” będzie dokonywane przed dokonaniem zamówienia przez podmiot „C” od podmiotu „B”. Dwukrotne wydanie będzie zatem poświadczane dwoma odrębnymi Międzynarodowymi Listami Przewozowymi CMR. W ocenie Wnioskodawcy, dostawa dokonywana przez podmiot „B” na rzecz podmiotu „C” będzie miała charakter wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest zdefiniowana w art. 13 u.p.t.u., który określa ją jako wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 u.p.t.u. na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2-8 u.p.t.u. W zaprezentowanym stanie nabywca towaru, podmiot „C”, będzie bowiem podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium Polski.
Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego, dokonującym dostawy będzie podatnik, o którym mowa w art. 15 u.p. t.u, który zostanie zarejestrowany jako podatnik VAT UE, zgodnie z art. 97 u.p.t.u. Z charakteru działalności podmiotu „B” wynika ponadto, iż nie będzie on korzystał ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 u.p.t.u. Mając na uwadze powyższe, zaprezentowany w omawianym wariancie mechanizm wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie będzie miał charakteru transakcji łańcuchowej. Wobec powyższego będą miały do niego zastosowanie ogólne przepisy o miejscu dostawy towarów (a w konsekwencji o miejscu opodatkowania dostawy).
Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. W przedmiotowym stanie faktycznym towary będą transportowane do podmiotu „C” z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Miejscem dokonania świadczenia, a zatem miejscem opodatkowania dostawy podmiotu „B” na rzecz podmiotu „C” będzie zatem Rzeczpospolita Polska. Ad.
2 Dostawa dokonywana przez Wnioskodawcę, a więc podmiot „B”, na rzecz podmiotu „C” będzie miała charakter wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, będącej przedmiotem opodatkowania w Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie z art. 41 ust. 3 u.p.t.u. w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42 u.p.t.u., który ustanawia następujące warunki zastosowania stawki podatku 0% w wewnątrzwspólnotowej dostawie towaru: podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej; podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
Warunki 1) i 3) zostaną spełnione w przedmiotowym stanie faktycznym, ponieważ podmiot „C” będzie podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium Polski i jako taki posiadać będzie odpowiedni numer identyfikacyjny. Podmiot „B” zostanie natomiast zarejestrowany jako podatnik VAT UE, zgodnie z art. 97 u.p.t.u.
W ocenie Wnioskodawcy uzyskanie przez Wnioskodawcę Międzynarodowych Listów Przewozowych CMR, potwierdzających wydanie i odbiór towarów na terytorium Republiki Federalnej Niemiec będzie wystarczające dla spełnienia warunku uzyskania dowodów, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
Dopuszczalność stosowania Międzynarodowych Listów Przewozowych CMR jako dowodów potwierdzających wewnątrzwspólnotową dostawę towarów potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-409/04 The Queen, na wniosek Teleos pic i inni v. Commissioners of Customs and Excise. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów będzie ponadto dokumentowana fakturami wystawianymi przez podmiot „B” zawierającymi specyfikację towarów w postaci ich marki, modelu oraz numeru VIN.
Zgodnie z wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2009 r. w sprawie I SA/Bd 678/08 obowiązkowym minimum dla udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru jest posiadanie kopii faktury wraz ze specyfikacją towaru. Sąd podkreślił ponadto, że tego rodzaju specyfikacja może być sporządzona oddzielnie od faktury. W ocenie Wnioskodawcy w przedmiotowym stanie będą zatem spełnione wszystkie warunki stosowania przez Wnioskodawcę stawki 0% w podatku od towarów i usług. W przedstawionym wariancie wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów będzie opodatkowana stawką 0% na podstawie art. 41 ust. 3 u.p.t.u.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju.
Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
W przepisach art. 7 ust. 8 i art. 22 ust. 1 – 4 ustawy o VAT uregulowano zasady dotyczące określenia miejsca świadczenia przy dostawie towarów w przypadku transakcji łańcuchowych (szeregowych), tj. transakcji, w których występuje kilka podmiotów dokonujących obrotu tym samym towarem, przy czym towar trafia bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu. Stosownie do art. 7 ust. 8 ww. ustawy, w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.
Transakcja łańcuchowa cechuje się zatem tym, że towar, będący przedmiotem więcej niż jednej transakcji, jest fizycznie wydawany tylko raz bezpośrednio ostatniemu nabywcy. Transakcje łańcuchowe, ze względu na uregulowanie prawne, można podzielić na wewnątrzwspólnotowe transakcje trójstronne oraz na transakcje pozostałe. Zasadnicze znaczenie dla opodatkowania przedmiotowych transakcji ma ustalenie miejsca dostawy. Każda z dostaw w transakcji łańcuchowej traktowana jest odrębnie, co oznacza, że dla każdej z nich odrębnie ustalane jest też miejsce dokonania dostawy.
W myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów jest, w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
Stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, przy czym towar ten jest wysyłany lub transportowany, to wysyłka lub transport tego towaru są przyporządkowane tylko jednej dostawie; jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez nabywcę, który dokonuje również jego dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej dla tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towaru należy przyporządkować jego dostawie.
W myśl art. 22 ust. 3 ww. ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 2, dostawę towarów, która: poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów; następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
Z cyt. wyżej przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalanie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).
Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku gdy towar jest wysyłany lub transportowany przez nabywcę, który dokonuje również jego dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej dla tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towaru należy przyporządkować jego dostawie.
To jak należy odczytać powyższy przepis wskazuje treść orzeczenia TSUE w sprawie C 430/09 gdzie stwierdza się, że „W okolicznościach takich jak rozpatrywane przez sąd krajowy, w których pierwszy nabywca, jaki uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego pierwszej dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania tego towaru do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny nadany do celów podatku od wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport wspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego”.
Z wniosku wynika, że towar będzie zamawiany przez Wnioskodawcę od podmiotów „A”. Następnie będzie on transportowany od podmiotów „A” z terytorium Republiki Federalnej Niemiec na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i odbierany przez Wnioskodawcę. Następnie zaś Wnioskodawca dokonuje dostawy towaru na rzecz podmiotów „C”. Wnioskodawca zamierza zawrzeć umowy z nabywcami, na podstawie których transport zamówionych w przyszłości samochodów osobowych do podmiotów „C” będzie organizowany przez Wnioskodawcę działającego jako pośrednika na rzecz i w imieniu nabywców - podmiotów „C” - osobie trzeciej, która będzie dokonywała transportu towaru z użyciem innych środków transportu.
Transport będzie przez Wnioskodawcę organizowany w oparciu o dokładne instrukcje i wytyczne Nabywców – Podmiotu „C”. Transport towaru, w przypadku każdej sprzedaży, będzie zlecany przez nabywców - podmioty „C” działających za pośrednictwem Wnioskodawcy. Ryzyko utraty i uszkodzenia towaru w trakcie transportu do podmiotów „C” będzie obciąża podmioty „C”. Wnioskodawca uzyskuje prawo do rozporządzania nabywanymi towarami jak właściciel na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie przenosi własność towarów na rzecz podmiotów zagranicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z momentem przekazania towarów na rzecz podmiotu transportującego.
Jak wskazano powyżej z transakcją łańcuchową, dla której przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka - czyli jedna dostawa jest uznana za transakcję międzynarodową (eksport, wewnątrzwspólnotową dostawę towarów) - mamy do czynienia, wtedy kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy. Zatem towar musi być wydany przez pierwszego dostawcę ostatecznemu nabywcy. Prawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć przez wydanie towaru, zdaniem tut. organu właściwe będzie tutaj posiłkowanie się regulacją zawartą w art. 544 § 1 oraz 548 § 1 ustawy Kodeks cywilny z dnia 23 kwietnia 1964r. (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami jeżeli rzecz sprzedana ma być przesłana przez sprzedawcę do miejsca, które nie jest miejscem spełnienia świadczenia, poczytuje się w razie wątpliwości, że wydanie zostało dokonane z chwilą, gdy w celu dostarczenia rzeczy na miejsce przeznaczenia sprzedawca powierzył ją przewoźnikowi trudniącemu się przewozem rzeczy tego rodzaju. Z chwilą wydania rzeczy sprzedanej przechodzą na kupującego korzyści i ciężary związane z rzeczą oraz niebezpieczeństwo przypadkowej utraty lub uszkodzenia rzeczy.
W myśl powyższych zasad, jeżeli towar ma być przesłany przez dostawcę do miejsca, które nie jest miejscem spełnienia świadczenia (dostawy), uznaje się w razie wątpliwości, że wydanie zostało dokonane z chwilą, gdy w celu dostarczenia towaru na miejsce przeznaczenia sprzedawca (dostawca) powierzył je przewoźnikowi, trudniącemu się przewozem towaru tego rodzaju. Przedstawiona powyżej zasada ma odniesienie do sytuacji, gdy dostawca wskutek dodatkowego porozumienia przesyła rzecz do miejsca, które nie jest miejscem spełnienia świadczenia, czyli albo miejscem oznaczonym w umowie, albo wynikającym z właściwości zobowiązania, albo miejscem zamieszkania dostawcy.
Jak zauważył NSA w Łodzi w wyroku z 13 listopada 1996r. sygn. akt SA/Łd 2369/95 fakt nadania towaru przez sprzedawcę przewoźnikowi celem przekazania go nabywcy należy w braku wyraźnych odmiennych uregulowań umownych stron uznać za wydanie towaru w rozumieniu przepisu art. 535 § 1 i art. 544 § 1 k.c., które jest równoznaczne z otrzymaniem towaru przez nabywcę dla celów podatku od towarów i usług.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że Wnioskodawca odbiera towar transportowany przez podmiot „A” - co potwierdza na Międzynarodowych Listach Przewozowych - a zatem towar jest wydany Wnioskodawcy przez podmiot „A” w momencie przekazania go przewoźnikowi przez podmiot „A”. Następnie Wnioskodawca przekazując towar przewoźnikowi w celu dostarczenia go do podmiotu „C” również dokonuje jego wydania. W kontekście powyższego kolejność składania zamówienia na towar, którą Wnioskodawca podniósł w własnym stanowisku, jest nieistotna dla sprawy.
Mając zatem na uwadze, że w ramach opisanej transakcji dochodzi dwa razy do wydania towaru należy uznać, że nie stanowi ona transakcji łańcuchowej. Tym samym dostawę Wnioskodawcy na rzecz podmiotu „C” należy rozpatrywać jako samodzielną dostawę.
W konsekwencji miejsce dostawy należy określić na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy tj. będzie to miejsce w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy, czyli w tym przypadku będzie to Polska Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.
Przywołane powyżej przepisy wskazują zatem, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku realizacji transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na ten podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, po stronie sprzedawcy występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Mając na uwadze, że Wnioskodawca dokonuje dostawy towarów na rzecz podmiotu posiadającego status podatnika, a wyniku tej dostawy towar jest przemieszczany z Polski do Niemiec transakcję tę należy uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT wewnątrz wspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu VAT według stawki VAT 0%, pod warunkiem że: podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej oraz podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
Przepisy ustawy o VAT wskazują jakie dokumenty mogą zostać uznane za dowody uprawniające podatnika do zastosowania stawki VAT 0% do WDT. Zgodnie bowiem z przepisem art. 42 ust. 3 ustawy o VAT dowodami tymi są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium innego niż Polska kraju UE: dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju (np. CMR, CIM), z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium innego niż Polska kraju UE, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
Jak wynika z wniosku, Wnioskodawca będzie zarejestrowany jako podatnik VAT – UE. Wnioskodawca po zawarciu umowy sprzedaży danego samochodu osobowego i wydaniu towaru podmiotowi dokonującemu transportu Wnioskodawca niezwłocznie wystawi faktury VAT dokumentujące sprzedaż, zawierające specyfikację towarów w postaci ich nazwy, marki oraz numeru VIN. Data odbioru towaru będzie umieszczana przez nabywców na Międzynarodowych Listach Przewozowych CMR - zgodnie z Konwencją o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów CMR sporządzoną w Genewie dnia 19 maja 1956 r., (Dz. U. z 1962 r., nr 49, poz. 238 ze zm.).
Umowy sprzedaży danych samochodów osobowych są potwierdzać faktury VAT wystawione przez Wnioskodawcę, a także Międzynarodowe Listy Przewozowe CMR. Międzynarodowe Listy Przewozowe CMR, które będzie posiadał Wnioskodawca będą zawierały potwierdzenie nabywcy o odbiorze towaru od podmiotu transportującego. Odbiór towaru od podmiotu transportującego będzie miał miejsce na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Zatem Wnioskodawca posiada specyfikację towarów (faktura) oraz dokument przewozowy na którym potwierdzono odbiór towarów przez nabywcę. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że dostawy Wnioskodawcy będą podlegały opodatkowaniu stawka VAT w wysokości 0%.
Podsumowując transakcja pomiędzy Wnioskodawcą a podmiotem „C” jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu na terytorium kraju stawką VAT w wysokości 0%. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Informuje się, że odpowiedź na pytania odnoszące się do Wariantu 1 zawarta jest w odrębnym rozstrzygnięciu. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Józefa Ignacego Kraszewskiego 4A, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.