INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 4 września 2013 r. (data wpływu 9 września 2013 r.) uzupełnionym w dniu 21 listopada 2013 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 9 września 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
W związku z tym, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 14 listopada 2013 r., znak ILPB1/415-1018/13-2/AA, na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 18 listopada 2013 r., a w dniu 21 listopada 2013 r. (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 19 listopada 2013 r.) wniosek uzupełniono. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych.
Prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Zainteresowany świadczy usługi w zakresie oprogramowania. Miejscem zamieszkania oraz miejscem prowadzenia działalności zgodnie z Ewidencją Działalności Gospodarczej jest miasto A. Wnioskodawca podpisał umowę w zakresie świadczenia usług konsultacyjnych w charakterze developera/programisty z firmą mającą siedzibę w B. Przez okres pełnych dwóch miesięcy począwszy od września bieżącego roku usługi te będą świadczone w siedzibie zleceniodawcy. Zleceniodawca nie zapewnia lokalu mieszkalnego na ten okres.
Wynajem hotelu byłby bardzo kosztowny, zatem Wnioskodawca wynajął od osoby fizycznej mieszkanie, które będzie służyło do celów mieszkalnych. Po upływie dwóch miesięcy, tj. od listopada w każdym miesiącu usługi będą świadczone przez 3 tygodnie we Wrocławiu, a przez jeden tydzień w B w siedzibie zleceniodawcy.
Ponieważ nie ma praktycznej możliwości najmu mieszkania na okres tak krótki jak dwa miesiące, Wnioskodawca zdecydował i zamierza w tym okresie nadal wynajmować to samo mieszkanie, aby mieszkać w nim podczas pobytów w B. Ponadto ponieważ będzie mógł pozostawić w nim znaczną ilość rzeczy osobistych, mieszkanie to pozwoli na podróżowanie autobusem lub pociągiem, co będzie wiele tańsze niż comiesięczne przejazdy prywatnym samochodem. Zainteresowany nie będzie musiał ponosić kosztów paliwa ani utrzymania samochodu. W związku z powyższym zadano następujące pytania.
Czy wydatki poniesione z tytułu wynajmu mieszkania będą stanowiły koszt uzyskania przychodu, w rozumieniu przepisu art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o które będą mogły być pomniejszone przychody uzyskane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą? Czy w okresie od listopada nadal wydatek ten będzie stanowił koszt uzyskania przychodu? Zdaniem Wnioskodawcy, ponieważ wydatki na najem mieszkania są bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością, podobnie jak w przypadku wnioskodawcy interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 25 listopada 2010 r. o sygnaturze IBPBI/1/415-966/10/SK.
Zarówno w okresie pierwszych dwóch miesięcy jak i w pozostałym okresie świadczenia usług wynajęcie mieszkania pozwoli na zachowanie zlecenia oraz optymalizację innych wydatków związanych z prowadzeniem działalności poza miejscem zamieszkania. Ponadto w uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, że odpowiedź na pytania sformułowane we wniosku złożonym 4 września 2013 r. są twierdzące. Zainteresowany uważa, że koszt poniesiony na wynajem mieszkania podczas całego okresu pracy poza miejscem zamieszkania pozwoli na optymalizację kosztów związanych z działalnością.
Zatem zarówno w okresie wrzesień-listopad oraz późniejszym, wydatek ten stanowi koszt prowadzenia działalności w rozumieniu przepisu art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, być właściwie udokumentowany. Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających powyższe kryteria nie można jednak zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.
Podkreślenia wymaga, że o tym co jest celowe i potrzebne, czyli racjonalnie uzasadnione w prowadzonej działalności decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania, że dany wydatek spełnia ustawowe kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu, tj. w szczególności obowiązek wykazania związku kosztów z działalnością gospodarczą, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii. Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, która jest zarejestrowana w A. W ramach działalności świadczy usługi w zakresie oprogramowania.
Wnioskodawca podpisał umowę w zakresie świadczenia usług konsultacyjnych w charakterze developera/programisty z firmą mającą siedzibę w B. W związku z tym, że Zleceniodawca nie zapewnia lokalu mieszkalnego a wynajem hotelu byłby bardzo kosztowny, Wnioskodawca wynajął od osoby fizycznej mieszkanie, które będzie służyło do celów mieszkalnych. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że do wydatków na wynajem mieszkania dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej znajdują zastosowanie postanowienia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Skoro zatem wydatki z tego tytułu spełniają kryterium celowości, o którym mowa w tym przepisie to mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że jeżeli poniesione wydatki z tytułu wynajmu mieszkania, również te poniesione od listopada, będą spełniać wszystkie wymienione powyżej warunki, to będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Jednakże należy podkreślić, że obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów) obciąża podatnika. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Odnosząc się do powołanego przez Wnioskodawcę pisma urzędowego co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. Organ informuje, że zostało ono wydane w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.