INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Cywilnej przedstawione we wniosku z dnia 4 listopada 2009 r. (data wpływu 4 listopada 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 4 listopada 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca (spółka cywilna) posiada samochód dostawczy, który jest współwłasnością jej wspólników. Z tego tytułu Wnioskodawca opłaca składki obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) i nieobowiązkowe ubezpieczenie osobowe od następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW) oraz auto–casco (AC). Zawarto odpowiednie polisy komunikacyjne.
Przedmiotem ubezpieczenia jest pojazd, którym kieruje upoważniony pracownik na częściowym etacie kierowcy (1/3 etatu). Opłacane składki, z tytułu polis ubezpieczeniowych, Spółka traktuje jedynie jako koszty działalności gospodarczej. Nie odprowadza od tych kwot podatku od wynagrodzeń kierowcy, jako że uiszczane wyżej wymienione opłaty nie są zdaniem Spółki przychodem ze stosunku pracy w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy opłaty obowiązkowego ubezpieczenia pojazdu (OC) i nieobowiązkowego NNW i AC są przychodem pracownika będącego kierowcą tego pojazdu i należy z tego tytułu odprowadzić od tych kwot podatek dochodowy i składkę ZUS? Zdaniem Wnioskodawcy, ubezpieczenia (świadczenia pieniężne) płacone przez pracodawcę nie są ponoszone za pracownika, a jedynie przypisane do pojazdu, czyli miejsca pracy kierowcy, niezależnie od tego kto nim jest lub będzie. Niemożliwa jest do jednoznacznego określenia ilość osób objętych ubezpieczeniem, gdyż występują rotacje w zatrudnieniu i brak możliwości ustalenia długości zatrudnienia, czyli okresu objęcia ubezpieczeniem w chwili wnoszenia opłat ubezpieczeniowych.
Zdaniem Wnioskodawcy wyszczególnione ubezpieczenia nie są powiązane bezpośrednio z osoba będącą na etacie kierowcy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy wymienia źródła przychodów, gdzie m.in. w pkt 1 wskazano stosunek pracy.
W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
A zatem, aby u pracownika powstał przychód, o którym mowa w ww. przepisie, winien on otrzymać świadczenie wynikające ze zobowiązań pracodawcy wobec pracownika. W przedmiotowej sprawie Spółka poniosła wydatek związany z opłaceniem ubezpieczeń samochodu będącego jej własnością; do poniesienia tego wydatku pracownik nie był zobligowany. Nie można więc uznać, aby w związku z opłaceniem przez pracodawcę składki ubezpieczeniowej jej własnego samochodu, pracownik uzyskał świadczenie wynikające ze stosunku pracy.
Reasumując, poniesione przez Wnioskodawcę opłaty z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia pojazdu OC oraz nieobowiązkowego NNW i AC nie stanowią przychodu pracownika będącego kierowcą tego pojazdu. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Jednocześnie wskazuje się, że w sprawie dotyczącej obowiązku naliczania składek na ubezpieczenia płaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, tut.
Organ wystosował do Wnioskodawcy w dniu 17 listopada 2009 r. zawiadomienie w sprawie właściwości co do rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia (nr pisma – ILPB1/415-1195/09-2/AA). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.