INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 18 listopada 2009 r. (data wpływu 20 listopada 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest: prawidłowe – w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet za czas podróży służbowych poza granice kraju, nieprawidłowe – w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskana przychodów ryczałtów za nocleg poza granicami kraju.
UZASADNIENIE W dniu 20 listopada 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 5 lutego 2010 r. nr ILPB1/415-1258/09-2/AA wezwano Zainteresowanego do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.
Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 15 lutego 2010 r., natomiast w dniu 22 lutego 2010 r. Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 19 lutego 2010 r.). W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową firmę budowlaną. Zainteresowany sam sobie jest pracownikiem i pracodawcą. Wnioskodawca działalność prowadzi na terenie kraju oraz na terenie Unii Europejskiej (głównie w Niemczech). Zainteresowany otrzymując zlecenie od klienta niemieckiego na wykonanie określonej roboty budowlanej przenosi się czasowo do Niemiec (są to okresy 9-14-dniowe).
Wnioskodawca ponosi koszty utrzymania, które może rozliczyć tylko jako koszty diet z tytułu delegacji zagranicznej, które to koszty może zaliczyć w koszty uzyskania przychodu. Zainteresowany nie zatrudnia pracownika, ponieważ wg prawa niemieckiego prowadząc firmę może pracować tylko w samozatrudnieniu. Wysokość diet, które mogą zostać zaliczone w koszty uzyskania przychodu są ściśle określone w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Zainteresowanemu czasami udaje się znaleźć nocleg u prywatnych osób, za który nie może przedstawić rachunku. W związku z powyższym zadano następujące pytania.
Czy Wnioskodawca jako właściciel firmy jednoosobowej, który sam wykonuje zakres zleconych prac budowlanych u klienta na terenie Niemiec może zaliczyć w koszty uzyskania przychodu wartość diet z tytułu wyjazdów w celach zarobkowych za czas pracy poza terenem kraju, w części nieprzekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach? Czy Wnioskodawca może rozliczyć sobie jako koszt uzyskania przychodu związany z prowadzeniem działalności gospodarczej ryczałt za nocleg, jeśli tak, to w jakiej wysokości?
Zdaniem Wnioskodawcy, może zaliczyć w koszty uzyskania przychodu wartość diet z tytułu podróży służbowej, ale tylko w części nieprzekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. maksymalnie 42 EURO. Specyfika prowadzonej przez Wnioskodawcę firmy, to że jest pracodawcą i pracownikiem w jednej osobie, pozwala na korzystanie z możliwości rozliczenia delegacji zagranicznej. Przebywając za granicą kraju Zainteresowany ponosi dodatkowe koszty utrzymania, które typowemu pracownikowi są zwracane. Podobnie jest z ryczałtem za nocleg.
Stawka, którą Wnioskodawca może zaliczyć w koszty uzyskania przychodu to 103 EURO. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za: prawidłowe – w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet za czas podróży służbowych poza granice kraju, nieprawidłowe – w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskana przychodów ryczałtów za nocleg poza granicami kraju.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku z przychodem lub ze źródłem przychodu, tj. być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajdować się w katalogu kosztów nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, być właściwie udokumentowany.
W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza można przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy, nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.
Powyższe oznacza, że osoby prowadzące działalność gospodarczą mają prawo zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów wartość diet związanych z własnymi podróżami służbowymi oraz osób współpracujących do wysokości nieprzekraczającej wysokości diet określonych dla wskazanej grupy pracowników w rozporządzeniach Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r.: w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.
U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) oraz w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.). Podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie upoważnił organów podatkowych do decydowania, kiedy odbywana podróż ze względu na cel i wykonywanie zadania będzie podróżą służbową. Dyspozycja tego przepisu nie ogranicza kręgu objętych nim podmiotów ze względu na rodzaj i miejsce wykonywania czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Dlatego też za podróż służbową należy uznać bezpośrednie wykonywanie przez przedsiębiorcę zadań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zarówno w kraju jak i poza jego granicami. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi jednoosobową firmę budowlaną. Otrzymuje zlecenia od klientów niemieckich na wykonanie określonej roboty budowlanej, w związku z czym odbywa zagraniczne podróże służbowe.
Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż jeżeli usługi świadczone przez Wnioskodawcę, wykonywane są w ramach odbywanych przez niego zagranicznych podróży służbowych, to Zainteresowany może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wartości diet za czas tych podróży, do wysokości wskazanej w ww. rozporządzeniu.
Wskazać przy tym należy, iż pojecie: „podróży służbowej” unormowane jest w przepisach prawa pracy, tj. w art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), a w konsekwencji rozstrzygnięcie kwestii, czy podróże jakie Wnioskodawca odbywa są podróżami służbowymi, nie leży w kompetencji organów podatkowych.
Ponadto mając na względzie stan faktyczny sprawy w kontekście pytania ujętego we wniosku w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej ryczałtów za noclegi wskazać należy, iż przepisy ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują w ogóle takiej możliwości w przypadku osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.
Do przedsiębiorców nie mają zastosowania przepisy ww. rozporządzeń Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. Przewidziane tymi przepisami należności z tyt. podróży służbowych, w tym „ryczałt za noclegi” nie przysługują, co do zasady przedsiębiorcom, wobec czego nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Możliwość uznania za koszty uzyskania przychodów wartości diet w wysokości określonej dla pracowników jest w tym zakresie wyjątkiem, wynikającym z analizowanego uprzednio przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W konsekwencji należy stwierdzić, iż w przedstawionym stanie faktycznym brak jest podstaw do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej ryczałtów za noclegi, naliczonych w związku z wyjazdami w celu wykonania za granicą usług budowlanych przez właściciela firmy, dlatego też przedstawione we wniosku stanowisko w tym zakresie jest nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.