INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 10 grudnia 2009 r. (data wpływu 15 grudnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 15 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Ustawą z dnia 17 lipca 2009 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. Nr 125, poz. 1037) art. 21 ust. 1 pkt 67 otrzymał nowe brzmienie: wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towar lub usługi.
Urząd wypłacił z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych – zgodnie z regulaminem przyznawania tych świadczeń – świadczenie pieniężne pod nazwą wczasy pod gruszą – dla osób korzystających z urlopu wypoczynkowego w wymiarze 14 dni. Ponadto z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych udzielane były zapomogi, finansowane były również bilety na cele kulturalne (teatr, kino) oraz mikołajkowe paczki dla dzieci pracowników. W związku z powyższym zadano następujące pytania.
Czy w świetle nowego brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 67 cytowanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wypłaty z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych świadczeń pieniężnych dla korzystających z urlopu wypoczynkowego tzw. wczasy pod gruszą do kwoty 380 zł są objęte zwolnieniem wymienionym w tym przepisie? Czy wszystkie świadczenia pieniężne finansowane z zakładowego funduszu świadczeń pieniężnych zgodnie z ustawą z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych podlegają zwolnieniu wskazanym w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bez względu czy dotyczą świadczenia rzeczowego czy nie?
Zdaniem Wnioskodawcy, zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 1 objęto wyłącznie świadczenia rzeczowe oraz otrzymane przez podatnika w tym zakresie, tj. w zakresie świadczeń rzeczowych świadczenia pieniężne sfinansowane w całości z funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych.
W interpretacjach indywidualnych: Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 23 września 2009 r. znak: ILPB1/415-731/09-2/AK, Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 października 2009 r. znak: IPPB4/415-485/09-2/MP, Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 25 listopada 2009 r. znak: IPPB4/415-583/09-2/SP, wskazano, że skorzystanie ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 punkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych możliwe jest, jeżeli są spełnione łącznie następujące przesłanki: świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego lub świadczenia pieniężnego, źródłem finansowania są w całości środki z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, wartość tych świadczeń rzeczowych nie przekracza w roku podatkowym kwoty 380 zł.
Natomiast w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r. znak: IPPB2/415-383/09-4/LK wskazano, że zwolniona od podatku jest wartość rzeczowych świadczeń otrzymywanych przez pracownika, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego, jest w całości sfinansowane za środków ZFŚS lub funduszy związków zawodowych, wysokość tych świadczeń nie przekracza w roku podatkowym kwoty 380 zł.
Wobec powyższego – zdaniem Wnioskodawcy: wypłata świadczenia pieniężnego dla korzystających z „wczasów pod gruszą” nie stanowi świadczenia rzeczowego i nie jest objęta ww. zwolnieniem, zwolnieniem objęte są wyłącznie świadczenia rzeczowe oraz wypłacone pieniądze w zamian za te świadczenia, zwolnienie nie wyklucza zwolnienia z opodatkowania innych świadczeń z ZFŚS, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 9, 9a, 26, 38, 78, 92 oraz uzyskania tego świadczenia od wielu pracodawców. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkie dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Stosownie do przepisu art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Z wyżej wymienionych przepisów, jednoznacznie wynika, że do przychodów ze stosunku pracy zalicza się praktycznie wszystkie świadczenia otrzymane przez pracownika, w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z danym pracodawcą. Nie przesądza to jednak o tym, że wszystkie z nich podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Wskazać bowiem należy, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, znowelizowanego ustawą z dnia 17 lipca 2009 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. Nr 125, poz. 1037), wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymywanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.
Jak wynika z powyższego, zwolniona od podatku jest wartość rzeczowych oraz pieniężnych świadczeń otrzymywanych przez pracownika, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego lub pieniężnego, jest w całości sfinansowane ze środków ZFŚS lub funduszy związków zawodowych, wysokość tych świadczeń nie przekracza w roku podatkowym kwoty 380 zł. W związku z tym, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa definicji rzeczy ani świadczenia rzeczowego, należy odwołać się do znaczenia tych pojęć w języku potocznym lub definicji stosowanych w innych dziedzinach prawa.
Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) rzeczami są tylko przedmioty materialne. Mając na uwadze przedstawione przez Wnioskodawcę informacje oraz powołane uregulowania prawne stwierdzić należy, że wypłacane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na rzecz pracowników świadczenia pieniężne z powyższego tytułu korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2009 r., do wysokości limitu określonego w tym przepisie.
Ponadto wskazać należy, iż co do zasady wszystkie wypłacane świadczenia pieniężne oraz świadczenia rzeczowe, które otrzymuje pracownik z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych korzystają ze zwolnienia określonego w powyższym przepisie. Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.