INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana M. J. przedstawione we wniosku z dnia 9 listopada 2007 r. (data wpływu 14 listopada 2007 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania osiągniętych przychodów – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 14 listopada 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania osiągniętych przychodów.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W dniu 14 listopada 2006 r. Wnioskodawca zawarł z Bankiem G. K. umowę pożyczki. Zgodnie z zawartą umową Bank udzielił pożyczkę na finansowanie części kosztów rozpoczęcia działalności gospodarczej (zakup towaru, sprzętu komputerowego, kasy fiskalnej). Kwota przyznanej pożyczki wyniosła 40.000 zł, pożyczka została udzielona na okres 36 m-cy.
Na podstawie § 4 ust. 3 i 4 umowy, Pożyczkobiorca na własny wniosek może ubiegać się o umorzenie 30% lub 35% kwoty pożyczki w przypadku, gdy w okresie spłaty pożyczki zatrudni na okres nie krótszy niż 12 m-cy, jedną lub odpowiednio dwie osoby bezrobotne, zarejestrowane w Powiatowym Urzędzie Pracy. Wnioskodawca z dniem 14 grudnia 2006 r. zatrudnił jedną bezrobotną osobę, a z dniem 16 stycznia 2007 r. drugą. W związku z powyższym aneksami do umowy umorzono 35% pożyczki, tj. kwotę 14.000 zł. Wnioskodawca podał, że od dnia 15 listopada 2006 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Ś. P. P. A. W. J. M., Ł. O. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy Wnioskodawca ma zaliczyć do pozostałych przychodów kwotę umorzonej pożyczki w wysokości 14.000 zł, na finansowanie kosztów rozpoczęcia działalności gospodarczej, z tytułu zatrudnienia osób bezrobotnych? Wnioskodawca uważa, iż zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych umorzone pożyczki z Funduszu Pracy nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej jest wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6, w tym z tytułu zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy. Powyższy przepis wskazuje jednoznacznie o wyłączeniu z opodatkowania jedynie umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy. Jednakże z przedstawionych informacji nie wynika, że taka sytuacja wystąpiła. Wnioskodawca zawarł umowę pożyczki z bankiem i to bank umorzył jej część.
W związku z tym na mocy ww. przepisu umorzona część pożyczki stanowi przychód z działalności gospodarczej. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.