INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 lutego 2012 r. (data wpływu 24 lutego 2012 r.), uzupełnionym w dniu 4 maja 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń z tytułu udostępnienia pracownikom samochodów służbowych do celów prywatnych: w części dotyczącej źródeł przychodów – jest prawidłowe, w pozostałej części – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 24 lutego 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń z tytułu udostępnienia pracownikom samochodów służbowych do celów prywatnych, oraz dotyczącej obowiązku pracodawcy dochodzenia od pracowników zwrotu kosztów poniesionych przez Uczelnię za eksploatację samochodów służbowych wykorzystywanych przez pracowników do celów prywatnych, sposobu udokumentowania wykorzystania samochodu oraz metody wyliczenia tych kosztów, a także w sprawie interpretacji przepisów dotyczących zapłaty składek płaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od ewentualnego przychodu pracownika uzyskiwanego w związku z wykorzystywaniem przez niego samochodu służbowego do celów prywatnych.
Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14f § 1, art. 14f § 2, art. 14b § 3 oraz art. 14b § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. znak ILPB1/415-207/12-4/AMN, ILPB3/423-71/12-2/MM na podstawie art. 169 § 1 i § 2 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 23 kwietnia 2012 r., a w dniu 4 maja 2012 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 30 kwietnia 2012 r.). W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca posiada w użytkowaniu 2 samochody służbowe - osobowe zakupione na podstawie umowy leasingu operacyjnego, którego raty nie zostały jeszcze do końca spłacone. Samochody te zostały przekazane pracownikom do użytku służbowego. Uczelnia jednak stwierdziła, że ww. samochody są używane przez pracowników również do celów prywatnych np. dojazdy do i z pracy, użytkowanie w dni wolne od pracy i w czasie urlopów np. wypoczynkowego na terenie kraju i zagranicą. W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż Uczelnia na dzień złożenia wniosku nie dochodzi od pracowników zwrotu kosztów poniesionych przez Uczelnię za eksploatację ww. samochodów używanych przez pracowników do celów prywatnych.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Czy jeśli pracodawca ma obowiązek dochodzenia kosztów wykorzystania samochodu służbowego do celów prywatnych będą one dla pracownika przychodem z tytułu nieodpłatnego świadczenia i pracownik z tego tytułu poniesie konsekwencje podatkowe? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3). Zdaniem Wnioskodawcy, pracodawca dając zgodę na używanie przez pracownika samochodu służbowego do celów prywatnych, przekazuje pracownikowi nieodpłatne świadczenie, które stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o PDOF.
Do wyliczenia wielkości ww. nieodpłatnego świadczenia dla pracownika należy przyjąć ceny rynkowe mające zastosowanie przy świadczeniu usług lub rzeczy z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Ustalając zatem wartość udostępnienia samochodu służbowego do celów prywatnych pracownika, należy wziąć pod uwagę markę samochodu, rok produkcji, stan techniczny, przebieg, wyposażenie i porównać z cenami usług świadczonymi przez działającej na terenie Wnioskodawcy, firmy zajmujące się wynajmem takich samochodów, które odpowiadają samochodowi wykorzystywanemu przez pracownika.
Do wartości nieodpłatnego świadczenia należy także wliczyć koszt paliwa, który ponosi pracodawca. Wartość nieodpłatnego świadczenia jest zatem iloczynem stawki za 1 km przejazdu wypożyczonym samochodem wg cen rynkowych i ilości kilometrów przejechanych w celach prywatnych stwierdzonych na podstawie oświadczenia pracownika lub ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez tego pracownika. Wyliczona w ww. sposób kwota nieodpłatnego świadczenia doliczona jest do wynagrodzenia pracownika, od którego naliczony jest podatek dochodowy oraz składki ZUS na ubezpieczenie społeczne oraz zdrowotne.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego: w części dotyczącej źródeł przychodów - uznaje się za prawidłowe, w pozostałej części - uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub częściowo odpłatnych.
Z powyższej definicji przychodów pracownika wynika, iż ustawodawca zaliczył do nich nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy, wykonywania usług, bądź udostępniania rzeczy lub praw. Na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
Na podstawie art. 11 ust. 2 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Natomiast wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń, w myśl art. 11 ust. 2a ww. ustawy, ustala się: jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Jak wynika z powołanych wyżej uregulowań, ustawodawca w art. 11 ust. 2a ściśle określił sposoby ustalenia wartości nieodpłatnych świadczeń. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca przekazał pracownikom do użytku służbowego samochody zakupione na podstawie umowy leasingu operacyjnego, którego raty nie zostały jeszcze do końca spłacone. Samochody te są używane przez pracowników również do celów prywatnych np. dojazdy do i z pracy, użytkowanie w dni wolne od pracy i w czasie urlopów np. wypoczynkowego na terenie kraju i zagranicą.
Uczelnia na dzień złożenia wniosku nie dochodzi od pracowników zwrotu kosztów poniesionych przez Wnioskodawcę za eksploatację ww. samochodów używanych przez pracowników do celów prywatnych. W związku z powyższym wskazać należy, że wartość nieodpłatnych świadczeń na rzecz pracowników Spółki, w postaci wykorzystania samochodu służbowego - leasingowanego przez Spółkę - do celów prywatnych, stanowi dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy. Zauważyć należy, iż stosownie do postanowień art. 709 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), usługa leasingowa, to umowa, w której jedna ze stron (leasingodawca) zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie, oddać tę rzecz korzystającemu do używania, albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu, w uzgodnionych ratach, wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie, lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
Wnioskodawca zawierając umowę leasingu, zakupuje u innego podmiotu usługi w niej wymienione i co za tym idzie zakup tej usługi powinien być brany pod uwagę przy ustalaniu uzyskiwanych przez pracownika nieodpłatnych świadczeń z tytułu prawa do korzystania z pojazdu dla celów prywatnych. Zatem, w przypadku samochodów użytkowanych przez Wnioskodawcę na podstawie umowy leasingu, ustalenia wartości pieniężnej nieodpłatnego świadczenia należy dokonać w oparciu o postanowienia art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy, tj. wg cen zakupu. Przedmiotem świadczenia na rzecz pracownika będzie bowiem usługa zakupiona u innego podmiotu.
Wartość nieodpłatnego świadczenia Wnioskodawca ma obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy, według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z przepisami art. 31, 32 i 38 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując, wykorzystywanie samochodu służbowego do celów prywatnych przez pracownika, stanowi dla niego przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia i w związku z tym na Wnioskodawcy ciążą obowiązki płatnika.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Jednocześnie informuje się, że wniosek w sprawie interpretacji przepisów dotyczących zapłaty składek płaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od ewentualnego przychodu pracownika uzyskiwanego w związku z wykorzystywaniem przez niego samochodu służbowego do celów prywatnych, rozstrzygnięto pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. nr ILPB1/415-207/12-2/AMN.
Rozstrzygnięcie przedstawionego we wniosku pytań dotyczących obowiązku pracodawcy dochodzenia od pracowników zwrotu kosztów poniesionych przez Uczelnię za eksploatację samochodów służbowych wykorzystywanych przez pracowników do celów prywatnych, sposobu udokumentowania wykorzystania samochodu oraz metody wyliczenia tych kosztów, zawarto w piśmie z dnia 1 czerwca 2012 r., nr ILPB1/415-207/12-6/AMN. Natomiast wniosek w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, został rozstrzygnięty odrębnie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.