INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana W. G., działającego przez Pełnomocnika – Panią E. S., przedstawione we wniosku z dnia 26 lipca 2007 r. (data wpływu 1 sierpnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 1 sierpnia 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca w 2007 roku zlecił adwokatowi przygotowanie i przeprowadzenie postępowania karnego, wszczętego z oskarżenia prywatnego, dotyczącego zniesławienia (art. 212 § 1 i art. 212 § 2 Kodeksu karnego). Wnioskodawca podał, iż zarzuty zniesławienia zostały podniesione przez oskarżonego, aby pomówić Wnioskodawcę o takie postępowanie, które poniżyłoby go w opinii publicznej i naraziło na utratę zaufania niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej.
Wnioskodawca stwierdził, że czyny te miały bezpośrednie znaczenie dla jego źródeł przychodów, dlatego poniesione koszty związane z wynajęciem adwokata miały na celu zabezpieczenie tych źródeł przed dalszym naruszeniem. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy zapłata adwokatowi za przygotowanie i przeprowadzenie postępowania karnego wszczętego z oskarżenia prywatnego, dotyczącego przestępstwa zniesławienia, stanowi koszt uzyskania przychodów, biorąc pod uwagę to, że zniesławienie jakie Wnioskodawca zarzuca oskarżonemu dotyczy tych aspektów, które mają znaczenie i są związane w sposób bezpośredni z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z brzmieniem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródeł przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Wnioskodawca uważa, że podjęte działania miały na celu ochronę przed pomówieniami, które naraziły go na utratę zaufania potrzebnego do prowadzenia działalności gospodarczej. Dlatego też, w celu zabezpieczenia źródła przychodu, jakim jest prowadzona działalność gospodarcza, zlecono adwokatowi przygotowanie i przeprowadzenie postępowania karnego.
Stąd poniesione na ten cel koszty mają znamiona kosztów poniesionych w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, które – zgodnie z przepisem art. 22 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Ustawodawca w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) ustanowił zasadę, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Treść powyższego przepisu w sposób jednoznaczny wskazuje, że kosztami uzyskania przychodów są wydatki, które łącznie spełniają następujące warunki: pozostają w związku przyczynowo-skutkowym ze źródłem przychodów (zostały poniesione w celu jego osiągnięcia, zachowania albo zabezpieczenia), nie zostały wymienione w treści art. 23 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ich poniesienie udokumentowane jest w sposób nie budzący wątpliwości.
Generalnie należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzona działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie tego źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy ocenić jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.
W takim ujęciu kosztami uzyskania przychodów będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim. Reasumując w przedstawionym stanie faktycznym, należy uznać, iż koszty prowadzenia procesu cywilnego – niezależnie od jego rezultatu – mogą być zaliczone do kosztów podatkowych. Ich poniesienie ma bowiem na celu zabezpieczenie źródła uzyskiwanych przychodów przed jego naruszeniem. Należy przy tym podkreślić, iż obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a jego wpływem na wysokość uzyskiwanych przychodów, każdorazowo spoczywa na podatniku.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.