INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 28 listopada 2007 r. (data wpływu 3 grudnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 3 grudnia 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
W przedmiotowym wniosku zawarto również zapytanie w sprawie podatku od nieruchomości. W związku z tym – na podstawie art. 171 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dnia 2 stycznia 2008 r. pismeo numerze ILPB1/415-232/07-2/AG zawiadomiono, że podniesione w tym zakresie żądanie nie zostanie rozpatrzone przez tutejszy organ. Stosownie bowiem do treści art. 14j § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, właściwym organem podatkowym w tych sprawach jest wójt gminy X, do którego Wnioskodawca powinien wnieść odrębne podanie. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca nabywa i sprzedaje we własnym imieniu oraz na własny rachunek nieruchomości, które są towarem handlowym. W związku z powyższym są one zaewidencjonowane jako towary, nie zaś jako środki trwałe, służące do prowadzenia działalności gospodarczej. Na przedmiotowych nieruchomościach nie jest prowadzona działalność gospodarcza. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy zapłacona przez Wnioskodawcę kwota podatku od nieruchomości w całości jest kosztem uzyskania przychodów? Zdaniem Wnioskodawcy, cała kwota zapłaconego podatku od nieruchomości stanowi koszt uzyskania przychodów.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) stanowi, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.
Jak wynika z powyższego, zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów określonego wydatku wymaga łącznego spełnienia trzech podstawowych przesłanek, które zakładają, że: wydatek musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, wydatek ten nie został wyłączony z kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 23 ustawy, powinien być właściwie udokumentowany. Zaliczenie konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od powiązania poniesionego kosztu z działalnością podatnika.
Musi więc istnieć bezpośredni lub chociażby tylko potencjalny związek przyczynowy między wydatkiem a uzyskanym przychodem, bądź też między wydatkiem a istnieniem (zachowaniem) źródła przychodów. Kolejnym warunkiem jest właściwe udokumentowanie tego wydatku. Przesłanki te muszą być przy tym spełnione łącznie. Podatek od nieruchomości nie został wymieniony w katalogu zawartym w przepisach art. 23 ust. 1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako wydatek wyłączony z możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów.
W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie, wydatek poniesiony na opłacenie podatku od nieruchomości, będących towarem handlowym, stanowi koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.