INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 10 stycznia 2012 r. (data wpływu do Biura KIP w Lesznie: 8 marca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży zwierzęcia – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28 lutego 2012 r. X złożył do Urzędu Skarbowego wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży zwierzęcia.
Pismem z dnia 5 marca 2012 r. nr (…) Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 17 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – przekazał wniosek do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu. Wniosek wpłynął do Biura KIP w Lesznie w dniu 8 marca 2012 r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest sportowcem – reprezentantem Polski w dyscyplinie jeździeckiej skoki przez przeszkody. Z uwagi na swoje zainteresowania sportowe jest właścicielem średnio 4-6 koni (w danym momencie).
Konieczność posiadania takiej liczby koni związana jest ze specyfiką tej dyscypliny sportowej jaką uprawia, albowiem część koni młodych jest w takiej fazie rozwoju fizyczno-psychicznego, że nie może brać udziału w profesjonalnych zawodach sportowych, a jedynie uczestniczyć w zawodach o niskiej randze sportowej. Część koni natomiast jest gotowa do startu w zawodach o dużym stopniu trudności i randze. Wszystkie konie podlegają codziennym treningom w celu rozwijania lub utrzymywania ich zdolności sportowych. Jednocześnie Zainteresowany nie prowadzi działalności polegającej na trenowaniu na zlecenie koni innych osób.
Trenuje wyłącznie konie będące Jego własnością celem odpowiedniego ich przygotowania do zawodów sportowych, w których bierze udział jako zawodnik. Zakup nowego konia zawsze wiąże się z ryzykiem, że mimo właściwego treningu koń nigdy nie osiągnie oczekiwanych przez Zainteresowanego cech sportowych. Ponadto wskazać należy, że kontuzje u koni wykluczające je czasowo lub na zawsze z tzw. „dużego sportu” są na porządku dziennym. Z drugiej strony każdy z koni osiąga pewien szczyt swoich możliwości sportowych, po których następuje ich regres.
Specyfika uprawianego przez Wnioskodawcę sportu powoduje zatem, iż każdy z zawodników dokonuje wymiany stawki koni zasadniczo z trzech powodów: nietrafny zakup, nieosiąganie przez konia oczekiwanych wyników sportowych, regres zdolności sportowych oraz kontuzja wykluczająca konia z „dużego sportu”. Wymiana koni na „nowe” jest zatem nieodłączną koniecznością aktywności sportowej Zainteresowanego. Z tego względu sprzedaje średnio rocznie 1 lub 2 konie uzupełniając skład swojej stawki koni o taką samą ich liczbę. Sprzedaż konia następuje nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym konia takiego Wnioskodawca nabył. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy sprzedaż koni, w sytuacji przedstawionej przez Wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w szczególności jako dochód ze źródła jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza? Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż koni w sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego nie spełnia definicji pozarolniczej działalności gospodarczej zawartej w updof. Przychód uzyskany ze sprzedaży koni można zakwalifikować do źródła przychodów jakim jest sprzedaż rzeczy – art. 10 ust. 1 pkt 8 updof.
Tym niemniej ze względu na upływ sześciomiesięcznego okresu wskazanego w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 updof sprzedaż koni dokonana przez Niego nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Uzasadnienie W ocenie Wnioskodawcy w celu rozstrzygnięcia czy sprzedaż koni w sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych należy przede wszystkim ustalić czy przychody (dochody) ze sprzedaży koni w analizowanej sytuacji mogą stanowić jedno ze źródeł przychodów wskazanych w przepisie art. 10 ust. 1 updof.
Zdaniem Zainteresowanego przychody (dochody) te mogą potencjalnie być rozpatrywane jako pochodzące ze źródła jakim jest sprzedaż rzeczy (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) updof) lub źródła jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 updof).
Zgodnie z art. 5a pkt 6 updof ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w updofopiera się zatem na trzech podstawowych przesłankach: zarobkowym celu działalności, wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
Literalna wykładnia tego przepisu wskazuje, że jest to działalność zarobkowa, czyli służąca osiąganiu zysków, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, co oznacza, że jest to działalność przygotowana i uporządkowana oraz ma charakter powtarzalny. Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, iż działalność taka nie była faktycznie prowadzona.
Prowadzenie bowiem działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności (podobnie interpretacja indywidualna z dnia 22 czerwca 2011 roku Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, sygn. IBPBI/1/415-289/11/RM). Jak wskazał WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 5 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 338/09, „Uniwersalny słownik języka polskiego (...) przypisuje słowu <> znaczenie <>, (...).
W tym sensie przeciwieństwem działań zorganizowanych są działania przypadkowe, okazyjne, (...)„ oraz „Uniwersalny słownik języka polskiego (...) przypisuje (...) słowu <> znaczenie <> albo <>. W tym sensie (...) przeciwieństwem działań ciągłych są działania jednorazowe, niepowtarzalne lub nie powtarzające się częstotliwie”. Ponadto jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 14 września 2009 roku, sygn. IPPB1/415-556/09-2/MT w celu zakwalifikowania działań podjętych przez podatnika do działalności gospodarczej należy zatem ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych ze sprzedażą rzeczy.
W analizowanym przypadku dokonywana przez Wnioskodawcę sprzedaż koni nie ma charakteru zorganizowanego. Jest On sportowcem, który nabywa konie celem uprawiania określonej dyscypliny sportowej. Nie dokonuje nabycia koni z myślą i z założeniem ich sprzedaży, tylko w celu osiągania jak najlepszych wyników sportowych. Tym niemniej nabywanie i sprzedaż koni jest naturalną koniecznością w przypadku gdy zawodnik chce osiągnąć dobre wyniki sportowe. W szczególności nie podejmuje żadnych działań o charakterze marketingowym, reklamowym mających na celu sprzedaż koni. Nie posiada również żadnej struktury organizacyjnej, która zajmowałaby się sprzedażą oraz nabywaniem koni (obrotem końmi).
W ocenie Zainteresowanego dokonywana przez Niego sprzedaż koni nie ma również charakteru ciągłego. Sprzedaż dokonywana jest 1-2 razy do roku i jest związana z okolicznościami niezależnymi od Niego – to jest kontuzja konia, regres wyników sportowych, nabycie konia, który okazał się być niewłaściwy dla potrzeb uprawianego przez Niego sportu. Tym samym dokonywana przez Niego sprzedaż ma charakter okazjonalny, przypadkowy – stąd w Jego ocenie nie można jej przypisać cechy ciągłości. Nabywając konia kieruje się głównie chęcią osiągnięcia zadowalających wyników sportowych, a nie uzyskaniem zysku z tytułu jego sprzedaży.
Celem sprzedaży konia nie jest uzyskanie zarobku tylko zwiększenie możliwości osiągania przez Wnioskodawcę lepszych wyników sportowych. Mając na uwadze powyższe dokonywana przez Zainteresowanego sprzedaż koni nie charakteryzuje się cechami wskazanymi w definicji zawartej w art. 5a pkt 6 updof. Tym samym nie może ona zostać uznana za pozarolniczą działalność gospodarczą. Zdaniem Wnioskodawcy przychody (dochody) uzyskane ze sprzedaży koni mogą zostać zakwalifikowane jako pochodzące ze źródła jakim jest sprzedaż rzeczy (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) updof).
Zgodnie z opisem stanu faktycznego sprzedaż konia następuje zawsze po upływie pół roku licząc od końca miesiąca, w którym nabył On takiego konia. Uwzględniając zatem treść przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) updof w związku z upływem półrocznego okresu ewentualny dochód uzyskany przez Zainteresowanego na sprzedaży konia w ogóle nie będzie stanowić źródła uzyskania przychodów. Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy sprzedaż konia (koni) w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego nie stanowi pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów updof.
Jednocześnie z uwagi na fakt, iż sprzedaż następuje po upływie okresu wskazanego w przepisie art. 10 ust.1 pkt 8 lit. d) updof sprzedaż taka nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U z 2012 r., poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie natomiast do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)–c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Mając powyższe na uwadze, źródłem przychodu z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy ruchomych jest tylko taka sprzedaż, która łącznie spełnia następujące przesłanki: nie nastąpiła w wykonywaniu działalności gospodarczej, została dokonana przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. W art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyszczególniono odrębne źródło przychodów w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej. Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ww. ustawy.
Zgodnie z tym przepisem za działalność gospodarczą albo pozarolniczą działalność gospodarczą, uważa się działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych opiera się na trzech przesłankach: zarobkowym celu działalności, wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
Literalna wykładnia tego przepisu wskazuje, że jest to działalność zarobkowa, czyli służąca osiąganiu zysków, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, co oznacza, że jest to działalność przygotowana i uporządkowana oraz ma charakter powtarzalny. Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, iż działalność taka nie była faktycznie prowadzona.
Prowadzenie bowiem działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych.
Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany.
Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności, (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.), stanowi o traktowaniu zwierząt, przy czym nie wprowadza zakazu obrotu nimi. Konsekwencją braku takiego zakazu jest prawo właścicieli zwierząt do ich sprzedaży, czy też zamiany. Jeśli właściciele korzystają z tego prawa są obowiązani stosować wszystkie regulacje dotyczące czynności cywilnoprawnych, w tym także przepisy prawa podatkowego. Przepisy ustawy o ochronie zwierząt nie zwalniają ich z tego obowiązku. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, zwierzę – jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą.
Jednakże zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy. Odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących rzeczy oznacza stosowanie tych przepisów z uwzględnieniem tego, że zwierzę jest istotą żyjącą, oraz że człowiek winien mu jest poszanowanie, ochronę i opiekę. W odniesieniu do kwestii dotyczących sytuacji prawnorzeczowej zwierząt oraz obrotu nimi znajdą zastosowanie przepisy dotyczące rzeczy. Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca jest sportowcem – reprezentantem Polski w dyscyplinie jeździeckiej. Z uwagi na swoje zainteresowania jest właścicielem 4-6 koni.
Konieczność posiadania takiej liczby koni związana jest ściśle ze specyfiką ww. dyscypliny sportowej. Specyfika uprawianego przez Zainteresowanego sportu powoduje konieczność wymiany koni zasadniczo z trzech powodów: nietrafny zakup, nieosiąganie przez konia oczekiwanych wyników sportowych, regres zdolności sportowych oraz kontuzja wykluczająca konia ze sportu. Wymiana koni jest zatem niewątpliwie nieodłączną koniecznością aktywności zawodowej Zainteresowanego. Wnioskodawca sprzedaje średnio rocznie 1 lub 2 konie uzupełniając skład swojej stawki koni o taką samą ich liczbę.
Sprzedaż kona następuje nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym konia takiego Wnioskodawca nabył. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że sprzedaż koni w przedstawionym opisie stanu faktycznego nie charakteryzuje się cechami wskazanymi w definicji zawartej w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. definicji działalności gospodarczej. Nabywanie i sprzedaż koni przez Zainteresowanego cechuje bowiem głównie chęć osiągania jak najlepszych wyników sportowych, a nie uzyskania zysku z tytułu ich sprzedaży.
Ponadto – jak wynika z wniosku – sprzedaż koni dokonywana jest z uwagi na okoliczności niezależne od Wnioskodawcy, tj. kontuzja konia, regres wyników sportowych, nabycie konia, który okazał się być niewłaściwy dla potrzeb uprawianego sportu. Dla ustalenia obowiązku podatkowego związanego ze sprzedażą zwierzęcia zastosować należy przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczące sprzedaży innych rzeczy.
Opisana we wniosku sprzedaż koni, dokonana po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie – na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie stanowi źródła przychodu, co w konsekwencji oznacza, iż dochód uzyskany z tego tytułu nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
Jednocześnie należy wskazać, iż powołane w treści wniosku orzeczenie sądu administracyjnego nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tego orzeczenia, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy stwierdzić, iż zdaniem organu podatkowego teza badanego rozstrzygnięcia nie ma zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Wskazane rozstrzygnięcie zapadło bowiem w innej sprawie i nie ma mocy wiążącej w omawianym przypadku. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.