INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana J. K., przedstawione we wniosku z dnia 22 listopada 2007 r. (data wpływu 26 listopada 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia wypłaconych pracownikom diet z tytułu podróży służbowych, noclegów, oraz kosztów związanych z przywożeniem i odwożeniem pracowników do miejsca delegowania do przychodów pracownika – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 26 listopada 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia wypłaconych pracownikom diet z tytułu podróży służbowych, noclegów, oraz kosztów związanych z przywożeniem i odwożeniem pracowników do miejsca delegowania do przychodów pracownika. W związku ze stwierdzeniem braków formalnych, pismem z dnia 8 lutego 2008 r. nr ILPB1/415-245/07-2/AMN, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku.
Wezwanie prawidłowo doręczono w dniu 13 lutego 2008 r., wniosek uzupełniono w dniu 13 lutego 2008 r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca wskazał, że przedsiębiorstwo budowlane mające siedzibę na terenie województwa l. wykonuje prace również na obszarze wykraczającym poza to województwo. Budowy trwają od kilku do kilkunastu miesięcy.
Do realizacji prac delegowani są pracownicy, którzy w umowie o pracę jako miejsce wykonywania pracy mają wpisane województwo l. Wyjazdy pracowników odbywają się na podstawie polecenia wyjazdu służbowego (delegacji), a pracownik przebywa w miejscowości, w której realizowana jest budowa od poniedziałku do piątku lub soboty. Pracownicy są dowożeni i przywożeni transportem pracodawcy z siedziby i do siedziby firmy. Pracodawca zapewnia również noclegi delegowanym pracownikom.
Za czas przebywania w podróży służbowej pracodawca wypłaca diety do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej w tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Pracodawca nie podpisał z pracownikami porozumienia o czasowym przeniesieniu do pracy w innej miejscowości.
Koszty dojazdów i zapewnienia noclegów delegowanym pracownikom na czas podróży służbowej, oraz wypłacone diety za okres delegacji stanowią dla pracodawcy koszty uzyskania przychodów – w oparciu o art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a dla pracownika nie stanowią przychodu do opodatkowania – w oparciu o art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy wypłacane pracownikom diety za czas podróży służbowej w warunkach opisanych powyżej nie są przychodem dla pracownika?
Czy ponoszone przez pracodawcę koszty związane z przywożeniem i odwożeniem pracowników do miejsca delegowania, oraz zapewnieniem pracownikom noclegów nie stanowią przychodów pracownika?
Zdaniem Wnioskodawcy, słuszne jest traktowanie wyjazdów pracowników na budowy zlokalizowane poza województwem l. jako podróż służbową i wystawianie każdemu pracownikowi polecenia wyjazdu służbowego (delegacji), gdyż z żadnym pracownikiem nie podpisano porozumienia o czasowym przeniesieniu do pracy w innej miejscowości, a w umowach o pracę określone jest miejsce pracy - województwo l. W związku z powyższym wyjazdów na budowy poza teren województwa l. nie należy traktować jako oddelegowania pracownika do miejsca jego czasowego pobytu.
Wnioskodawca uważa, że za okres podróży służbowej pracownikowi należą się diety, które pracodawca wypłaca do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej w tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Diety wypłacane w takiej wysokości stanowią dla pracownika przychód zwolniony od podatku dochodowego – zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Koszty ponoszone przez pracodawcę, dotyczące wydatków na dowóz i przywóz pracowników oraz zapewnienie im noclegów na czas podróży służbowej, są związane z podróżą służbową pracownika i nie stanowią dla niego przychodu podlegającego opodatkowaniu, gdyż pracodawca nie wypłaca pracownikowi dodatkowo ryczałtów za przejazdy i noclegi. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 21 ust. 1 pkt. 16 lit. a) ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika – do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13. Na podstawie powołanego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przysługujące pracownikowi z tytułu odbytej podróży służbowej, w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, diety oraz zwrot kosztów za przejazdy, dojazdy, noclegi, a także inne wydatki określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych.
Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są: rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalenia należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.
U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1991 r. ze zm.). Zatem diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika na obszarze kraju i poza nim zwolnione są z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych, do wysokości określonej w ww. rozporządzeniach. Jednak zwolnienie to przysługuje pod warunkiem, że pracownik odbędzie podróż służbową w rozumieniu art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), tj. wykonuje na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy.
Reasumując, zwolnienie od podatku dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych diet i innych należności za czas podróży służbowej (na obszarze kraju oraz poza granicami kraju) pracownika uzależnione jest od określenia w umowie o pracę miejsca wykonywania pracy. Jeśli zatem w konkretnym stanie faktycznym mamy do czynienia z podróżą służbową pracownika, to diety, noclegi, oraz dowóz do i z miejsca delegowania nie stanowią dla pracownika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Tym samym pracodawca nie ma obowiązku potrącać od tych świadczeń zaliczek na podatek dochodowy.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Rozstrzygnięcie przedstawionego we wniosku pytania dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania wypłacanych pracownikom diet z tytułu podróży służbowej, noclegów, przywożenia i odwożenia do miejsca delegowania - do kosztów uzyskania przychodów pracodawcy, zostało zawarte w odrębnej interpretacji indywidualnej z dnia 26 lutego 2008 r. nr ILPB1/415-245/07-4/AMN.
Natomiast wniosek w zakresie ustalenia, czy pracownicy odbywają podróż służbową, oraz zakresu obowiązku wypłacania diet z tego tytułu, rozstrzygnięto pismem z dnia 26 lutego 2008 r. nr ILPB1/415-245/07-3/AMN. Jednocześnie tut. Organ informuje, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a jego uzupełnieniem przez wnioskodawcę nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.