INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki jawnej przedstawione we wniosku z dnia 19 marca 2009 r. (data wpływu 31 marca 2009 r.), uzupełnionym w dniu 22 maja 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 31 marca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów.
Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 13 maja 2009 r. znak ILPB1/415-434/09-2/AK na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 18 maja 2009 r., a w dniu 22 maja 2009 r. wniosek uzupełniono. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Firma zamierza wyróżnić swoich pracowników nagrodą w formie wycieczki zagranicznej, sfinansowanej środkami obrotowymi, której zapłata zaliczona zostanie w koszty firmy.
Pracownicy będą mogli zabrać ze sobą osoby towarzyszące. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy wartość wycieczki zagranicznej, zarówno w części przypadającej na pracownika jak i na osoby towarzyszące, stanowić będą w całości dla pracownika przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu w dacie otrzymania przysporzenia majątkowego tj. w dacie wyjazdu na wycieczkę? Zdaniem Wnioskodawcy, wartość wycieczki zagranicznej przypadająca na pracownika jak i osoby towarzyszące, stanowić będą w całości dla pracownika przychód ze stosunku pracy, ponieważ to pracownik, a nie osoby towarzyszące jest adresatem nagrody.
Towarzysząca osoba może skorzystać z wycieczki wyłącznie w wyniku wskazania przez pracownika i dzięki stosunkowi służbowemu jaki łączy pracownika z zakładem pracy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W art. 10 ust. 1 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi – w pkt 1 – wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkowstwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę. W myśl art. 11 ust. 1 cyt. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Art. 11 ust. 2a ww. ustawy stanowi, iż wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców, jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu, jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnianie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku, w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
W świetle art. 12 ust. 1 powołanej ustawy, za przychody ze stosunku pracy, uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, iż Zakład Pracy Chronionej zamierza wyróżnić swoich pracowników nagrodą w formie wycieczki zagranicznej sfinansowanej środkami obrotowymi. Uczestnikami wycieczki będą również osoby towarzyszące pracownikom Zakładu. Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie wskazuje, iż przychodem podatnika, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, może być jedynie wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń.
By po stronie pracownika powstał przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, istnieć musi możliwość zindywidualizowania określonego świadczenia, przypadającego na pracownika. Z przedstawionych informacji wynika, że po stronie pracownika powstanie przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 przywołanej ustawy podatkowej z tytułu wydatków opłaconych przez pracodawcę, ponieważ istnieje możliwość ustalenia indywidualnego przychodu pojedynczego pracownika. Jednocześnie tut. Organ zwraca uwagę na fakt, iż przychód powstanie tylko i wyłącznie po stronie pracowników, nie zaś pracowników i osób im towarzyszących.
Wartość przyznawanych w nagrodę pracownikom wycieczek zagranicznych, w których mogą również uczestniczyć osoby towarzyszące, jest bowiem przychodem ze stosunku pracy, łączącego Zakład Pracy i pracowników.
Stosownie do art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy“, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
Reasumując, wartość wycieczki zagranicznej, zarówno w części przypadającej na pracownika jak i na osoby jemu towarzyszące, stanowić będą w całości dla pracownika przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu w dacie otrzymania przysporzenia majątkowego tj. w dacie wyjazdu na wycieczkę. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.