INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 27 maja 2010 r. (data wpływu 31 maja 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie źródeł przychodów – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 31 maja 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie źródeł przychodów. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółka prowadzi działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, obsługując 33 miejscowości na trenie gminy. W celu prawidłowej eksploatacji urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, Spółka użytkuje samochód ciężarowy x na podstawie umowy leasingu operacyjnego.
Samochód ten jest przydzielony pracownikowi na stanowisku monter urządzeń wodno-kanalizacyjnych – kierowca, z którym Spółka zawarła umowę o garażowanie w miejscu zamieszkania pracownika. Korzystanie z samochodu Spółki przez pracownika polega na używaniu go do wszelkich podróży związanych z wykonywaniem czynności służbowych wyłącznie poza siedzibą Spółki. Samochód jest wykorzystywany do wykonywania powierzonych mu obowiązków, a także na przejazdy z miejsca garażowania do miejsca siedziby płatnika. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy po stronie pracownika wykonującego całość obowiązków wynikających z tytułu umowy o pracę poza siedzibą Spółki nie powstanie przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia związanego z garażowaniem samochodu w miejscu zamieszkania pracownika i czy w związku z tym Spółka nie będzie zobowiązana jako płatnik do uwzględnienia tego faktu przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
Zdaniem Wnioskodawcy, ustalenie miejsca garażowania samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika podyktowane jest wyłącznie charakterem wykonywanej przez niego, pracy (konieczność stałego przemieszczania się w celach służbowych poza siedzibą pracodawcy) nie stanowi nieodpłatnego świadczenia na rzecz pracownika. W konsekwencji, Spółka nie będzie obowiązana do pobierania podatku z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Pracownik na stanowisku monter urządzeń wodno-kanalizacyjnych – kierowca w umowie o pracę miejsce wykonania pracy pracodawca wskazał: Gmina.
Zakres czynności pracownika polega na: przeglądach konserwacjach pompowni wody i automatycznych kontenerowych stacji uzdatniania wody oraz przepompowni i oczyszczalni ścieków na terenie Gminy. Samochód będzie wykorzystany do wykonywania powierzonych obowiązków, a także na przejazdy z miejsca garażowania do miejsca siedziby płatnika. Ponadto monter pełni dyżury domowe, w których również w miarę potrzeb wykonuje obowiązki służbowe polegające na usuwaniu awarii na urządzeniach wodno-kanalizacyjnych zgłaszanych przez kontrahentów - odbiorców usług Spółki. Spółka zawarła umowę z pracownikiem o garażowanie, która przybierze formę umowy przechowania uregulowanej w art. 835 Kodeksu cywilnego.
Zdaniem Spółki umowy takie można zawierać w przypadku pracowników, którzy dojeżdżają codzienne do biura, jednakże wykonywane przez nich obowiązki uzasadniają garażowanie samochodu w miejscu ich zamieszkania, tj. wykonujących obowiązki służbowe na stale poza siedzibą Spółki. Zgodnie z art. 836 Kodeksu cywilnego umowa przechowania ma charakter nieodpłatny. W szczególności jest to możliwe w sytuacji, gdy zawarcie umowy przechowania wiąże się z wykonywaniem innego kontraktu. Tak jest w przypadku umów o pracę i garażowania samochodów służbowych. Tak więc obowiązek przechowania wynika w zasadzie z charakteru wykonywanej pracy, tj. stałego przebywania poza siedzibą pracodawcy.
W tym przypadku, ponieważ to pracownik jest zobowiązany do spełnienia określonego świadczenia, tj. przechowania rzeczy, nie może być mowy o powstaniu po jego stronie przychodu z nieodpłatnego świadczenia. W przypadku monterów pracujących cały czas poza siedzibą Spółki, pozostawianie każdorazowo samochodu w wyznaczonym innym miejscu do garażowania byłoby niecelowe.
Pracownik musiałby każdego dnia dojeżdżać do wskazanego innego miejsca garażowania (brak miejsca garażowania w siedzibie Spółki) w celu pobrania samochodu służbowego, co wiązałoby się z nakładem czasowym oraz dodatkowych kosztów np. wycieku wody w przypadku usuwania awarii urządzeń po godzinach pracy w czasie pełnienia dyżurów domowych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52 i 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z zastrzeżeniem art. 14- 15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wartość pieniężną nieodpłatnych świadczeń w przypadku świadczeń polegających na nieodpłatnym korzystaniu z samochodów służbowych Spółki - ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2 – 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Natomiast wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się zgodnie z treścią ust. 2a: jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców; jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu; jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Jak wynika z powołanych wyżej uregulowań, ustawodawca w art. 11 ust. 2a ściśle określił sposoby ustalenia wartości nieodpłatnych świadczeń.
W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub częściowo odpłatnych.
Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.
W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca wskazał, że Spółka prowadząca działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, obsługująca 33 miejscowości na terenie gminy, przydzieliła pracownikowi na stanowisku monter urządzeń wodno-kanalizacyjnych – kierowca, samochód. Spółka zawarła z pracownikiem umowę o garażowanie samochodu w miejscu zamieszkania pracownika. Korzystanie z samochodu Spółki przez pracownika polega na używaniu go do wszelkich podróży związanych z wykonywaniem czynności służbowych wyłącznie poza siedzibą Spółki.
Samochód jest wykorzystywany do wykonywania powierzonych mu obowiązków, a także na przejazdy z miejsca garażowania do miejsca siedziby płatnika. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.
Zatem należy stwierdzić, że przydzielenie samochodu służbowego pracownikowi i wyznaczenie przez płatnika miejsca garażowania w miejscu zamieszkania tej osoby gwarantującym jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu, wynikające z charakteru pracy na danym stanowisku nie stanowi przychodu pracownika ze stosunku pracy, o ile samochód ten będzie wykorzystywany w celach służbowych. W konsekwencji przejazdy z oraz do miejsca garażowania nie będą również generowały przychodu ze stosunku pracy.
Przejazdy te bowiem będą stanowiły realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez garażowanie samochodu służbowego w miejscu zamieszkania. Reasumując, po stronie pracownika wykonującego całość obowiązków wynikających z tytułu umowy o pracę poza siedzibą Spółki nie powstanie przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia związanego z garażowaniem samochodu w miejscu zamieszkania pracownika, jeżeli samochód ten będzie wykorzystywany w celach służbowych. W związku z tym spółka nie będzie zobowiązana jako płatnika do uwzględnienia tego faktu przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.