INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 24 czerwca 2010 r. (wg daty wpływu), uzupełnionym w dniu 7 września 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 24 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca zajmuje się handlem wyrobów mrożonych. Zainteresowany ma ok. 60 dostawców, około 1500 odbiorców. W związku z prowadzoną inwestycją polegającą na budowie nowej chłodni oraz wyłożeniu wokół niej placu kostką brukową Wnioskodawca wykonał remont wjazdu do niej – na terenie należącym do miasta. Remont polegał na wyłożeniu kostką brukową wjazdu pomiędzy drogą publiczną a terenem firmy. Koszt remontu (wykonanie wjazdu) wyniesie około 25.000 zł netto. Wykonując nowy wjazd będzie on miał bezpośredni związek z prowadzoną działalnością.
Jest on istotny dla prawidłowego funkcjonowania firmy i osiągania przez nią przychodów. Wyremontowany wjazd zapewni sprawny transport towarów, a także będzie sprzyjał bezpieczeństwu dojeżdżających pracowników i kontrahentów. Wyremontowany dojazd do firmy oraz powstanie nowej chłodni sprawi, iż powiększy się grono odbiorców detalicznych oraz hurtowych, co znacznie zwiększy obrót przez komfort dojazdu załadunku i wyładunku.
W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, iż poniesionych wydatków (na remont wjazdu do firmy), nie można uznać za wydatki poniesione na wytworzenie własnego środka trwałego, jak i za inwestycje w obcym środku trwałym, a tym samym nie można ich rozliczać w formie odpisów amortyzacyjnych. W oparciu o przepis art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy poniesione koszty na wykonanie wjazdu do firmy (na terenie należącym do miasta) zaliczyć do kosztów (jako koszty uzyskania przychodów) w miesiącu ich poniesienia. Pas drogi, na którym wykonano remont (wjazdu do firmy) nie jest przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy poniesione wydatki na wykonanie (wyłożenie kostką brukową) wjazdu do firmy, na gruncie należącym do Urzędu Miasta, stanowią koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia? Zdaniem Wnioskodawcy, w oparciu o przepis art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poniesione wydatki na wykonanie wjazdu do firmy stanowią koszty uzyskania przychodu w miesiącu ich poniesienia. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.
Jednakże ciężar wskazania owego związku spoczywa na Wnioskodawcy, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, być właściwie udokumentowany.
W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Natomiast stosownie do treści art. 22a ust. 2 cytowanej ustawy amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania: przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych", budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie, składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający - zwane także środkami trwałymi, tabor transportu morskiego w budowie, sklasyfikowany w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) w grupie "statki" o symbolu 35.11, zaliczone do branży 1051-1053 Systematycznego Wykazu Wyrobów (SWW) Głównego Urzędu Statystycznego (Dz.
U. z 1997 r. Nr 42, poz. 264 i z 1999 r. Nr 92, poz. 1045). Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „inwestycji w obcych środkach trwałych”. Wobec tego należy zastosować wykładnię językową, zgodnie z którą inwestycje w obcych środkach trwałych są to poniesione przez podatnika nakłady w cudzym środku trwałym, nie będącym własnością podatnika, ale uznawanym w prowadzonej przez niego działalności na podstawie tytułu prawnego np. umowy najmu, dzierżawy, lub innej umowy o podobnym charakterze.
Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, iż remontowany wjazd do firmy nie będzie stanowił środka trwałego Wnioskodawcy, gdyż nie stanowi własności lub współwłasności Zainteresowanego, nie będzie również przedmiotem najmu, dzierżawy ani innej umowy o podobnym charakterze zawartej z właścicielem terenu. Wobec powyższego przedmiotowych wydatków nie można uznać za wydatki poniesione na wytworzenie własnego środka trwałego jak i inwestycji w obcym środku trwałym.
Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowo-skutkowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła. Wyremontowanie wjazdu, jak wskazuje Wnioskodawca, zapewni sprawny transport towarów, a także będzie sprzyjał bezpieczeństwu dojeżdżających pracowników i kontrahentów. Ponadto wyremontowany dojazd do firmy sprawi, iż powiększy się grono odbiorców detalicznych oraz hurtowych, co znacznie zwiększy obrót przez komfort dojazdu załadunku i wyładunku.
W związku z powyższym wydatki, poniesione przez Wnioskodawcę na wykonanie (wyłożenie kostką brukową) wjazdu do firmy, na gruncie należącym do Miasta, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.