INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 4 lutego 2010 r. (data wpływu 4 lutego 2010 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczenia otrzymywanego z Holandii – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 4 lutego 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczenia otrzymywanego z Holandii. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
W listopadzie 2004 r. Wnioskodawczyni otrzymała pismo z Banku Ubezpieczeń Społecznych (odpowiednik polskiego ZUS), w którym została poinformowana, że wkrótce nabędzie prawo do emerytury (AOW). w prawie holenderskim, zgodnie z ustawą dotyczącą Ogólnej Renty/Emerytury Starczej, istnieje zapis, który stanowi o możliwości uzyskania prawa do dodatku do emerytury na drugiego małżonka. Warunkiem uzyskania tego dodatku jest brak zarobków tegoż małżonka lub ewentualnie niska ich wysokość oraz nieosiągnięcie przez niego wieku emerytalnego.
Pierwszy dodatek do emerytury Zainteresowana otrzymała w styczniu 2005 r. i otrzymywała go do końca roku. w styczniu 2010 r. Wnioskodawczyni otrzymała pismo z polskiego urzędu skarbowego o niewykazaniu całości dochodów w zeznaniu za rok 2005. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy dodatek na męża do emerytury Wnioskodawczyni powinna wykazać i opodatkować w zeznaniu za rok 2005? Zdaniem Wnioskodawczyni, dodatek na męża nie powinien być wykazany w Jej zeznaniu, a tym bardziej opodatkowany. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w artykule 10 wyraźnie wskazuje źródła przychodów.
Pośród nich wymienia renty i emerytury, natomiast w art. 12 ust. 7 wyjaśnia co należy rozumieć przez emeryturę. Jest to katalog zamknięty i jeżeli podatnik uzyskuje przychody ze źródeł niewymienionych w rozdziale 2 ustawy oznacza to, że nie podlegają one opodatkowaniu. Wnioskodawczyni uważa, iż w związku z tym, że dodatek otrzymany przez Nią nie ma odpowiednika w tłumaczeniu na język polski trzeba go zakwalifikować do identycznych świadczeń otrzymywanych w Polsce. Świadczenie to jest otrzymywane przez Nią w związku z otrzymywanym niskim wynagrodzeniem (a od lutego 2005 w związku z jego brakiem) przez Jej małżonka. Przysługuje ono ze względu na powiązania rodzinne - małżeństwo.
Reasumując jest to świadczenie rodzinne otrzymywane z holenderskiej instytucji emerytalnej. Zdaniem Wnioskodawczyni, przez emeryturę nie należy rozumieć dodatków rodzinnych. Ponadto ustawodawca w artykule 21 określił świadczenia otrzymane przez podatnika, które są zwolnione od opodatkowania. Punkt 8 oraz 91 w pełni opisują sytuację, która zaszła w przypadku Zainteresowanej.
W związku z tym Wnioskodawczyni uważa, że dodatek, który otrzymywała z Holandii na męża spełniał znamiona przedmiotowe świadczenia rodzinnego i dodatku do emerytury, o którym mowa w punkcie 91 artykułu 21 ustawy oraz nie podlegał opodatkowaniu w zeznaniu za rok 2005. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Przepis art. 3 ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy).
W myśl art. 18 ust. 5 konwencji z dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. u. z 2003 r. Nr 216, poz. 2120), wszelkie emerytury i inne płatności wypłacane według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych Umawiającego się Państwa osobie mającej miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym pierwszym wymienionym Umawiającym się Państwie.
W świetle powyższego, dochody uzyskane ze świadczeń wypłacanych z systemu ubezpieczeń społecznych Holandii, będące płatnością wypłacaną według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych Holandii mogą być opodatkowane zarówno w Polsce, jak i w Holandii. Postanowienie w umowie, że danego rodzaju dochód „może podlegać” opodatkowaniu w jednym z państw (najczęściej w państwie źródła) wskazuje bowiem, że państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód, bez względu na to, czy dochód ten podlegać będzie opodatkowaniu w drugim państwie (państwie rezydencji). Przypisanie prawa do opodatkowania nie ma tutaj charakteru wyłączności.
Jednocześnie, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu tego dochodu w Polsce, należy zastosować określoną w umowie metodę unikania podwójnego opodatkowania. Tak więc na podstawie przytoczonych wyżej przepisów należy stwierdzić, iż przedmiotowe świadczenie otrzymywane przez Wnioskodawczynię podlega opodatkowaniu zarówno w państwie źródła tj. w Holandii, jak i w państwie miejsca zamieszkania tj. w Polsce.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 10 ust. 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest m. in. emerytura lub renta. W myśl art. 12 ust. 7 ww. ustawy przez emeryturę lub rentę rozumie się łączną kwotę świadczeń emerytalnych i rentowych wraz ze wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków rodzinnych i pielęgnacyjnych oraz dodatków dla sierot zupełnych do rent rodzinnych.
Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 pkt 91 ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są wypłacone, za pośrednictwem płatnika, przy emeryturach i rentach zagranicznych podwyżki (zwiększenia) mające charakter dodatków rodzinnych, pod warunkiem przedstawienia płatnikowi dokumentu stwierdzającego wysokość podwyżki. Świadczenia dodatkowe (podwyżki, zwiększenia) będą miały wówczas charakter dodatków rodzinnych, jeżeli jedyną podstawą ich otrzymania jest fakt pozostawania członków rodziny na utrzymaniu podatnika otrzymującego emeryturę czy też rentę.
Mając zatem na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa należy stwierdzić, iż dodatek rodzinny na męża wypłacony Wnioskodawczyni przez holenderską instytucję w 2005 r. jest wolny od podatku dochodowego od osób fizycznych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 91 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym Wnioskodawczyni nie miała obowiązku wykazywać go w zeznaniu rocznym za 2005 r. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.