INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 23 lutego 2011 r. (data wpływu 28 lutego 2011 r.), uzupełnionym pismem (data wpływu 13 maja 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów zagranicznych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28 lutego 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów zagranicznych.
Z uwagi na fakt, że ww. wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 oraz art. 14f § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 6 maja 2011 r. nr ILPB2/415-238/11-2/AJ Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wezwał Zainteresowaną do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie poinformowano Wnioskodawczynię, iż nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Pouczono również Zainteresowaną, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Wnioskodawczynię nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano w dniu 6 maja 2011 r. (skutecznie doręczono dnia 10 maja 2011 r.).
W dniu 12 maja 2011 r. na konto Izby Skarbowej w Poznaniu wpłynęła brakująca kwota w wysokości 40 zł, zaś w dniu 13 maja 2011 r. Zainteresowana uzupełniła ww. wniosek w zakresie pozostałych braków formalnych (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego – 12 maja 2011 r.). W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni urodziła się w Anglii, ma podwójne obywatelstwo. Od 1951 roku do 1981 roku Zainteresowana przebywała w Polsce. We wrześniu 1981 roku Wnioskodawczyni wyjechała do Anglii, ma tam dom i rodzinę. Wypracowała tam emeryturę państwową i firmową. Emerytury te są opodatkowane u źródła w Anglii.
Dnia 27 kwietnia 2010 r. Zainteresowana zamieszkała w Polsce by zaopiekować się mamą. Niestety Wnioskodawczyni sama poważnie zachorowała. Za okres pracy w Polsce Wnioskodawczyni otrzymuje emeryturę w wysokości 200 zł. Od czerwca 2010 r. emerytura ta jest wypłacana w Polsce i odciągana jest od niej składka zdrowotna. Zainteresowana ma nadany numer NIP. Ponieważ mama Wnioskodawczyni wymaga coraz bardziej zaawansowanej opieki, a Zainteresowana ciągłej specjalistycznej opieki medycznej - w najbliższej przyszłości Wnioskodawczyni będzie przebywała w Polsce. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, iż emerytury jakie otrzymuje zostały wypracowane w Wielkiej Brytanii.
Podatki od przychodów były zawsze, nieprzerwanie płacone u źródła w Wielkiej Brytanii i nadal są w ten sposób płacone. Zainteresowana uważa, że mimo, iż obecnie przebywa w Polsce miejscem, które można określić jako ośrodek Jej interesów życiowych pozostaje Wielka Brytania. Tam Wnioskodawczyni posiada dom rodzinny i dzieci, tam się urodziła, spędziła większość swego dorosłego życia i poza rodzinnymi są też więzi przyjaźni, sprawy finansowe. Zainteresowana chce i musi tam wracać. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy Wnioskodawczyni powinna przenieść opodatkowanie do Polski?
Jeśli tak to czy: obie emerytury podlegałyby opodatkowaniu, od kiedy podatek powinien być płacony, czy powinien być odprowadzany miesięcznie czy rozliczany rocznie? Zdaniem Wnioskodawczyni, powinna kontynuować płacenie podatków w Wielkiej Brytanii. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Zgodnie z 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Natomiast w świetle art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Zgodnie z treścią art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisy art. 3 ust.1, 1a, 2a i 2b tejże ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz.
U. z 2006 r. Nr 250, poz. 1840) za osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie uważa się każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze. W myśl art. 4 ust. 2 ww. umowy, jeżeli stosownie do postanowień ust. 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas stosuje się następujące zasady: osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania.
Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa; jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem; jeżeli miejsca zamieszkania nie można określić zgodnie z postanowieniami litery a), b) oraz c) niniejszego ustępu, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.
Postanowienia art. 4 ust. 2 cyt. umowy, mają natomiast zastosowanie w sytuacji, gdy w myśl postanowień ust. 1 ww. umowy, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, tzn. gdy zachodzi kolizja ustawodawstw wewnętrznych obu państw w kwestii dotyczącej ustalenia miejsca zamieszkania. Rozstrzygające znaczenie ma zatem ustalenie miejsca zamieszkania Wnioskodawczyni. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że dnia 27 kwietnia 2010 r. Zainteresowana zamieszkała w Polsce by zaopiekować się mamą.
W najbliższej przyszłości Wnioskodawczyni będzie przebywała w Polsce ponieważ mama Wnioskodawczyni wymaga opieki, a Zainteresowana ciągłej specjalistycznej opieki medycznej. Zainteresowana uważa, że mimo, iż obecnie przebywa w Polsce miejscem, które można określić jako ośrodek Jej interesów życiowych pozostaje Wielka Brytania. Tam Wnioskodawczyni posiada dom rodzinny i dzieci, tam się urodziła, spędziła większość swego dorosłego życia i poza rodzinnymi są też więzi przyjaźni, sprawy finansowe. Zainteresowana chce i musi tam wracać.
Mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy uznać, iż Wnioskodawczyni ma miejsce zamieszkania zarówno w Polsce (przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym), jak i w Wielkiej Brytanii (posiadanie tam ośrodka interesów życiowych). Po dokonaniu analizy stopnia powiązań osobistych i gospodarczych Wnioskodawczyni, stwierdza się, iż stosownie do art. 4 ust. 2 lit. a) ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania Zainteresowana posiada miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii.
Wynika to z faktu, iż tam znajduje się Jej ośrodek interesów życiowych, Wnioskodawczyni chce wrócić do Wielkiej Brytanii (tam znajduje się Jej rodzina i tam posiada majątek nieruchomy), Jej powiązania osobiste i gospodarcze są ściślejsze z Wielką Brytanią. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 18 ustęp 2 niniejszej Konwencji, emerytury, renty i inne podobne wynagrodzenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, obowiązujące przepisy prawa, oraz zapisy umowy między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej stwierdzić należy, iż emerytury otrzymywane przez Wnioskodawczynię z Wielkiej Brytanii podlegają opodatkowaniu tylko w Wielkiej Brytanii. Zainteresowana podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Oznacza to, iż Wnioskodawczyni w Polsce podlega opodatkowaniu jedynie od dochodów osiąganych na terytorium Polski na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w .