INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 12 marca 2012 r. (data wpływu: 14 marca 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 13 czerwca 2012 r. (data wpływu 15 czerwca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania renty otrzymywanej z Hiszpanii – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 14 marca 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania renty otrzymywanej z Hiszpanii. Z uwagi na fakt, że ww. wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. nr ILPB2/415-273/12-2/AJ, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wezwał Zainteresowanego do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Jednocześnie poinformowano Wnioskodawcę, iż nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Pouczono również Zainteresowanego, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Wnioskodawcę nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
Wezwanie wysłane w dniu 6 czerwca 2012 r. zostało skutecznie doręczone dnia 12 czerwca 2012 r. W dniu 15 czerwca 2012 r. Zainteresowany uzupełnił ww. wniosek (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego – 14 czerwca 2012 r.). W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W kwietniu 2011 roku Wnioskodawca wrócił do Polski z Hiszpanii gdzie mieszkał i pracował jako kierowca 12 lat. W 2008 roku Zainteresowany przeszedł ciężki wylew w czasie pracy (prowadzenie ciężarówki) w wyniku tego doszło do wypadku samochodowego. Czas leczenia szpitalnego wynosił około 2 miesiące, a zwolnienie lekarskie wynosiło półtora roku.
Po tym okresie Wnioskodawca został skierowany na komisję lekarską, która w swoim orzeczeniu zabroniła Mu pracy w zawodzie i przyznała 50% świadczenia (renty), którą pobiera do dziś. Pozwolono Zainteresowanemu pracować w zawodzie innym niż do tej pory wykonywanym. Jako rencista został zwolniony z płacenia podatku dochodowego. Po powrocie do kraju Wnioskodawca podjął pracę w firmie ochroniarskiej, gdzie pracuje do chwili obecnej, gdyż dochody uzyskiwane z renty nie pozwalają na dostateczne leczenie (rehabilitację), które przyczyniłoby się do poprawy Jego stanu zdrowia. W dalszej części wniosku Zainteresowany wskazał, iż był sparaliżowany i ma niedowład lewej strony.
Ponadto, przeszedł On zabieg embolizacji tętnicy środkowej części mózgu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Wnioskodawca ma płacić podatek od renty, która została przyznana w Hiszpanii? Zdaniem Wnioskodawcy, powinien być zwolniony w Polsce z płacenia podatku dochodowego od renty przyznanej w Hiszpanii. Zainteresowany wskazał, iż kwestia powyższego zwolnienia powinna kształtować się analogicznie, jak w kraju, w którym przyznano Mu 50% świadczenia rentowego i pozwolono na pracę. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Z kolei, w myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy).
W myśl art. 18 umowy z dnia 15 listopada 1979 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1982 Nr 17, poz. 127), emerytury i inne świadczenia o podobnym charakterze, wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z jej zatrudnieniem w przeszłości, będą opodatkowane tylko w tym Państwie. Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, Zainteresowany, mający miejsce zamieszkania w Polsce, otrzymuje rentę z tytułu wypadku, jakiemu uległ w Hiszpanii w związku z zatrudnieniem w charakterze kierowcy ciężarówki.
Mając na uwadze brzmienie art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 18 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku – stwierdzić należy, iż otrzymywana przez Wnioskodawcę renta jest opodatkowana wyłącznie w Polsce, ze względu na fakt, iż Zainteresowany posiada miejsce zamieszkania w Polsce. Tym samym, stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego wyrażone przez Wnioskodawcę należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.