INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 11 stycznia 2013 r. (data wpływu 16 stycznia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 16 stycznia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Pracownik jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę zawartej z pracodawcą będącym spółką z ograniczoną odpowiedzialnością zarejestrowaną w KRS w Sądzie Rejonowym. Spółka (dalej: Wnioskodawca) zamierza relokować jednego ze swoich pracowników do nowotworzonego oddziału Spółki w innej części kraju. Z uwagi na znaczącą odległość pomiędzy aktualnym i nowym miejscem wykonywania pracy - ponad 300 km - nie ma możliwości codziennego dojazdu do pracy. Konieczne jest przeniesienie przez Pracownika swojego ośrodka życiowego do innego miasta celem realizacji zadań wynikających ze stosunku pracy.
Fakt relokacji posiada elementy polecenia pracownikowi wykonywania zadań - polecenie służbowe. Pracodawca chcąc wyjść naprzeciw oczekiwaniom pracownika zamierza go w miarę swoich możliwości wspomóc w sprawnym przeniesieniu do innego miasta, a co za tym idzie zwrócić część kosztów poniesionych przez pracownika w związku z relokacją, po przedstawieniu przez niego stosownych potwierdzeń płatności. Zwrot kosztów nastąpi tylko i wyłącznie po udokumentowaniu poniesionych kosztów. Pracodawca chce dokonać dodatkowej płatności jednorazowo w wysokości nieprzekraczającej 200% wynagrodzenia pracownika w miesiącu, w którym nastąpi relokacja. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy otrzymana przez pracownika zatrudnionego na podstawie umowy o pracę kwota z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012, poz. 361)? Zdaniem Wnioskodawcy, kwoty otrzymane przez pracownika zatrudnionego na podstawie umowy o pracę z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego są zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012, poz. 361).
Powyższe Spółka motywuje tym, że przedmiotowy przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mówi o kwotach otrzymanych przez pracowników z tytułu przeniesienia służbowego. W celu dokładnego określenia zakresu przedmiotowego przepisu art. 21 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy należy odnieść się do definicji legalnej pojęcia pracownika, która zawarta została w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94) i stanowi, że pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.
„Artykuł 2 Kodeksu pracy formułuje materialnoprawną definicję pracownika dla całego systemu polskiego prawa pracy. Ma ona charakter uniwersalny, ponieważ odnosi się zarówno do indywidualnego, jak i zbiorowego prawa pracy”. - K.W. Baran, Kodeks Pracy Komentarz, LEX, 2012. Zatem, aby uzyskać status pracownika należy nawiązać stosunek pracy, przykładowo na podstawie umowy o pracę. Wnioskodawca uważa ponadto, że definicja przeniesienia służbowego jak najbardziej znajduje zastosowanie w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na podstawie stosunku pracy.
Oczywiście znany jest Wnioskodawcy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2000 r., sygn. I SA/Ka 2247/99, iż należy odróżnić stosunek pracy i stosunek służbowy oraz, że Kodeks pracy nie zna pojęcia „przeniesienie służbowe”, a zmiana miejsca pracy, jako jednego z istotnych warunków umowy o pracę, następuje w trybie określonym w art. 42 Kodeksu pracy tej ustawy, jako wypowiedzenie zmieniające warunki pracy.
Jednak Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż stosunek służbowy wywodzi się ze stosunku pracy i jest niejako jego pochodną, dlatego analogicznie w przypadku braku uregulowania w Kodeksie pracy przeniesienia służbowego należy stosować przepisy dot. przeniesienia służbowego do pracowników zatrudnionych na podstawie stosunku pracy. Bardzo istotnym w powyższej sprawie jest określenie zakresu przedmiotowego przymiotnika „służbowy”. Według Wnioskodawcy, trafnym wydaje się pogląd wyrażony przez A. Bartosiewicz, R. Kubacki, „że przymiotnik „służbowy”, określający rodzaj „przeniesienia”, należy rozumieć przede wszystkim potocznie jako „wypływający ze stosunku podległości względem pracodawcy”.
Podległość, o której mowa, jest jedną z zasadniczych cech stosunku pracy. W tym znaczeniu „służbowe” będzie każde przeniesienie, które następuje w związku ze stosownym poleceniem pracodawcy. Podobnie „służbową” jest podróż odbywana przez pracownika (pozostającego w stosunku pracy) na polecenie pracodawcy”. Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, LEX, 2010. Przeniesienie służbowe to według Wnioskodawcy polecenie przez pracodawcę wykonywania zadań wynikających ze stosunku pracy przez pracownika na stałe w innym miejscu. Przeniesienie służbowe następuje niejako na podstawie polecenia służbowego.
W kwestii polecenia służbowego należy odwołać się do definicji, iż polecenie służbowe to uszczegółowienie, przekazanie informacji wynikających z umowy o pracę czy zakresu obowiązków. Co więcej, Sąd Najwyższy stoi na stanowisku (por. wyrok z dnia 26 lutego 2003 r., sygn. I PK 149/02, Monitor Prawniczy - wkładka 2004, Nr 4, poz. 7), że zakres zadań wynikających z określonego w umowie stanowiska może być konkretyzowany nie tylko przez przedstawienie pracownikowi pisemnego zakresu czynności, ale również w drodze poleceń pracodawcy.
Istotny jest również fakt, że ustawodawca świadomie posługuje się w treści Kodeksu pracy w odniesieniu do osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy oraz stosunku służbowego pojęciami, takimi jak: „zadanie służbowe, „podróż służbowa”, „telefon służbowy”. Przepisy dotyczące podróży służbowych owszem dzielą pracodawców na dwie grupy. Pierwsza składa się z państwowych i samorządowych jednostek budżetowych, drugą tworzą pozostali pracodawcy.
O ile pracodawcy będący państwowymi lub samorządowymi jednostkami budżetowymi posiadają regulację bardziej szczegółową, to sama podróż służbowa jako polecenie pracodawcy wykonywania pracy poza stałą siedzibą pracodawcy odnosi się do pracowników zatrudnionych na podstawie stosunku pracy, jak i stosunku służbowego. Potwierdzeniem powyższego jest zwolnienie od podatku dochodowego od osób fizycznych diet i innych należności z tytułu podróży służbowej na podstawie art. 21 § 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do obu grup pracodawców - będących państwowymi lub samorządowymi jednostkami budżetowymi oraz pozostałych pracodawców.
Fakt zwolnienia od podatku wartości diet przysługujących pracownikom jest bezsporny, oczywisty i powszechnie przyjęty. W związku z tym, ze zwolnienia podatkowego korzystać będą kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym, otrzymywane zarówno przez pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, jak i pozostających w stosunku służbowym. W powyższej sprawie Wnioskodawca popiera stanowisko wyrażone przez Pana Dąbrowskiego Seweryna i Płoszyńską Małgorzatę w Glosie do wyroku NSA z dnia 26 lutego 2001 r., sygn. I SA/Ka 2247/99, Rzeczposp.
PCD.2001.10.9 „Użyte w przepisach updf oraz usu pojęcie „przeniesienie służbowe” miało na celu wskazanie na okoliczność zmiany miejsca wykonywania pracy przez pracownika w rozumieniu potocznym, a nie odwołanie się jedynie do przeniesienia służbowego w ramach stosunku służbowego. Zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 14 updf należy więc uznać za obowiązujące również dla pracowników zatrudnionych na podstawie k.p.”. Wnioskodawca korzystając ze zwolnienia zamierza spełniać wszystkie ustawowe przesłanki: Przeniesienie będzie następować tylko na podstawie polecenia pracodawcy. Zwrot kosztów będzie dokonywany jednorazowo.
Zwrot kosztów będzie dokonywany w miesiącu, w którym będzie następowało przeniesienie. Zwrot kosztów będzie dokonywany tylko na podstawie dokumentu potwierdzającego fakt poniesienia zwiększonych kosztów relokacji np. przewiezienie mebli, opłata dla pośrednika nieruchomości, czy najem mieszkania. Zwrot będzie dokonywany w wysokości maksymalnie 200% wynagrodzenia, w którym nastąpiło przeniesienie. Podsumowując, Wnioskodawca twierdzi, że treść art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych.
Przepis ten mówi o pracowniku, którym może być osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, przymiotnik służbowy jest stosowany w odniesieniu do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, chociażby w odniesieniu do podróży służbowych czy poleceń służbowych, a służbowość należy rozumieć jako wypływający ze stosunku podległości element konieczny stosunku pracy. Wykonywanie pracy przez pracownika pod kierownictwem pracodawcy jest podstawą jego istnienia.
Wnioskodawca pragnie również podkreślić, iż zwolnienie od podatku dochodowego od osób fizycznych wartości diet z tytułu podróży służbowej, a wartości jednorazowego zwrotu należności z tytułu przeniesienia służbowego, które to oba zostały unormowane, w tym samym paragrafie, tego samego artykułu w tej samej ustawie i rozróżnianie definicji „służbowości” jest w pewien sposób niekonsekwentne. Preambuła oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji stanowi, o równości wszystkich podmiotów wobec prawa, a władze publiczne powinny wszystkich traktować równo. Fakt różnicowania zwolnienia podatkowego w zależności od podmiotu zatrudniającego nosi dla Wnioskodawcy znamiona dyskryminacji.
Odnosząc się do powyższego Wnioskodawca prosi o potwierdzenie powyższych twierdzeń i wydanie interpretacji. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 9 ust. 2 ww. ustawy). Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.
Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. W myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Na mocy art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy. Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie.
Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Spółka zamierza relokować jednego ze swoich pracowników do nowotworzonego oddziału Spółki w innej części kraju. Z uwagi na znaczącą odległość pomiędzy aktualnym i nowym miejscem wykonywania pracy - ponad 300 km - nie ma możliwości codziennego dojazdu do pracy. Konieczne jest przeniesienie przez Pracownika swojego ośrodka życiowego do innego miasta celem realizacji zadań wynikających ze stosunku pracy. Fakt relokacji posiada elementy polecenia pracownikowi wykonywania zadań - polecenie służbowe.
Pracodawca chcąc wyjść naprzeciw oczekiwaniom pracownika zamierza go w miarę swoich możliwości wspomóc w sprawnym przeniesieniu do innego miasta, a co za tym idzie zwrócić część kosztów poniesionych przez pracownika w związku z relokacją, po przedstawieniu przez niego stosownych potwierdzeń płatności. Zwrot kosztów nastąpi tylko i wyłącznie po udokumentowaniu poniesionych kosztów. Pracodawca chce dokonać dodatkowej płatności jednorazowo w wysokości nieprzekraczającej 200% wynagrodzenia pracownika w miesiącu, w którym nastąpi relokacja.
Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Zatem nawiązanie stosunku pracy, w ramach którego następuje włączenie pracownika do działalności pracodawcy i podporządkowanie go regulaminowi pracy oraz poleceniom kierownika co do miejsca, czasu i sposobu wykonywania pracy, następuje na podstawie umowy o pracę bądź innych wymienionych czynności prawnych. Odmienność poszczególnych stosunków pracy została wyraźnie zaznaczona w Kodeksie pracy, bowiem w Dziale II.
Stosunek pracy uregulowano: w Rozdziale II umowę o pracę (art. 25-67), a w Rozdziale III stosunek pracy na podstawie powołania, wyboru, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę (art. 68-77). Zatem bezspornie mamy tu do czynienia z różnymi stosunkami pracy, które w sposób znaczący różnią się od siebie, natomiast żaden z nich nie został określony jako stosunek służbowy. Jednakże Kodeks pracy obowiązuje w stosunku do wszystkich pracowników bezpośrednio lub pośrednio (art. 5), a równocześnie Kodeks pracy reguluje wyłącznie prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
Nie obejmuje świadczenia pracy na innej podstawie niż stosunek pracy, chociażby status społeczny osób świadczących pracę był podobny do pracowniczego. Dotyczy to: wykonujących pracę na podstawie umów prawa cywilnego, wykonujących pracę nakładczą, członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych, służby państwowej w zmilitaryzowanych jednostkach. Zarówno w prawie pracy, jak i w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia się stosunek pracy i stosunek służbowy.
Na tle art. 21 ust. 1 pkt 14 powoływanej już ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiącego, iż wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie, zasadny jest pogląd, iż zapis ten dotyczy wyłącznie kwot otrzymywanych przez osoby fizyczne, których związek z pracodawcą określa stosunek służbowy. „Przeniesienie służbowe” może mieć miejsce tylko wtedy, gdy osobę fizyczną łączy z pracodawcą stosunek służbowy.
Dodatkowym argumentem jest fakt, iż powoływana wyżej ustawa – Kodeks pracy nie zna pojęcia „przeniesienie służbowe”, a zmiana miejsca pracy, jako jednego z istotnych warunków umowy o pracę, następuje w trybie określonym w art. 42 tej ustawy, jako wypowiedzenie zmieniające warunki pracy.
Natomiast pojęcie „przeniesienie” występuje w ramach stosunku służbowego i jest regulowane w art. 63 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505 ze zm.), w art. 47 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) czy w art. 36 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.).
Wyodrębnienie przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w źródłach przychodu: stosunku służbowego, wynikającego z ustaw zwanych pragmatykami służbowymi, oraz stosunku pracy, regulowanego przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, powoduje, iż zwolnienie od podatku dochodowego określone w art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczące kwot otrzymanych przez pracowników w związku z przeniesieniem służbowym, nie ma zastosowania do pracowników zatrudnionych na podstawie stosunku pracy uregulowanego przepisami Kodeksu pracy.
W tym stanie prawnym nie można więc porównywać sytuacji prawnej pracowników świadczących pracę na podstawie stosunku pracy, z funkcjonariuszami pozostającymi w stosunku służbowym. Względem tych pierwszych pracodawca nie dokonuje bowiem „przeniesienia służbowego”, lecz zmienia miejsce świadczonej pracy, zaś wypłacone w związku z tym kwoty stanowią przychody w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwoty te nie mieszczą się zatem w zwolnieniach przedmiotowych wynikających z pozostałych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Od osób osiągających przychody z tego tytułu zakład pracy powinien tym samym pobierać zaliczki na podatek dochodowy, na podstawie art. 31 wymienionej ustawy.
Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego oraz powołane powyżej przepisy prawa, należy stwierdzić, iż kwota stanowiąca zwrot części kosztów poniesionych przez pracownika w związku z przeniesieniem ośrodka życiowego do innego miasta celem realizacji zadań wynikających ze stosunku pracy, którą Wnioskodawca zamierza wypłacić pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego wynikającego z treści art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zatem, ww. kwota stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.