INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 28 marca 2014 r. (data wpływu 31 marca 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. (data wpływu 2 lipca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie ulgi prorodzinnej – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 31 marca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie ulgi prorodzinnej.
Wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym, pismem z dnia 25 czerwca 2014 r., nr ILPB2/415-425/14-2/AJ, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie poinformowano Zainteresowanego, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Ponadto, pouczono Wnioskodawcę, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Zainteresowanego nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano w dniu 25 czerwca 2014 r. (skutecznie doręczono w dniu 30 czerwca 2014 r.). W dniu 2 lipca 2014 r. Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego 30 czerwca 2014 r.). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
W wyniku wejścia w życie nowej ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej nastąpiły zasadnicze zmiany w pieczy zastępczej, która może być sprawowana w formie rodzinnej i instytucjonalnej (art. 34). Przed wprowadzeniem tej ustawy rodzinne domy dziecka funkcjonowały jako placówki opiekuńczo-wychowawcze - typu rodzinnego (instytucja). Obecnie na mocy art. 229 ust. 6 każdy dyrektor rodzinnego domu dziecka miał możliwość przekształcenia się z instytucji (placówka opiekuńczo-wychowawcza typu rodzinnego) na formę rodzinnej pieczy zastępczej (rodzinny dom dziecka).
Od 1 września 2012 roku rodzinny dom dziecka przyjął formę rodzinnej pieczy zastępczej, co oznacza, że nie jest już placówką (instytucją). Rodzinny dom dziecka tak jak i rodzina zastępcza są według ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku formami rodzinnej pieczy zastępczej o czym stanowi artykuł art. 39. Od tego momentu zostało zmieniono postanowienie sądu rejonowego. W postanowieniu tym wskazano, że w miejsce umieszczenia dzieci w placówce opiekuńczo-wychowawczej należy umieścić je w rodzinnej pieczy zastępczej u Wnioskodawcy. W związku z powyższą sytuacją dzieci nie przebywają już w placówce, ale w rodzinie, która sprawuje nad nimi opiekę.
W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że chciałby skorzystać z ulgi podatkowej za rok 2013. Rozliczenie za ww. rok podatkowy dotyczy dzieci małoletnich. Zainteresowany wskazał również, że dzieci nie otrzymywały zasiłków pielęgnacyjnych ani renty socjalnej. Ponadto, Wnioskodawca wskazał, że nie prowadzi działalności gospodarczej, rozlicza się z podatku jako osoba fizyczna. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy w zaistniałej sytuacji Wnioskodawca ma prawo do odliczenia w zeznaniu podatkowym PIT-37 ulgi na dzieci przebywające od dnia 1 września 2012 roku w rodzinie, która prowadzi według nowej ustawy rodzinny dom dziecka (w formie rodzinnej pieczy zastępczej)?
Zdaniem Wnioskodawcy, ulga powinna zostać przyznana, ponieważ sprawowana przez Zainteresowanego opieka nad dziećmi ma miejsce w rodzinie, a nie jak wcześniej w placówce - co potwierdza postanowienie sądu rejonowego. Rodzinny dom dziecka tak jak i rodzina zastępcza są według ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku formami rodzinnej pieczy zastępczej o czym stanowi artykuł 39. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w roku 2013 – od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym: wykonywał władzę rodzicielską; pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało; sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.
W myśl art. 27f ust. 3 ww. ustawy, odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do trojga i więcej małoletnich dzieci - kwota stanowiąca: 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko, 1/4 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, na trzecie dziecko, 1/3 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, na czwarte i każde kolejne dziecko.
Na mocy art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Według art. 27f ust. 5 ww. ustawy, odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci.
Na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej, podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności: odpis aktu urodzenia dziecka; zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka; odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą; zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły. Kwestię opieki prawnej nad małoletnim regulują przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 788).
Zgodnie z art. 145 § 2 ww. kodeksu, opiekę ustanawia sąd opiekuńczy, skoro tylko poweźmie wiadomość, że zachodzi prawny po temu powód. Opiekun sprawuje pieczę nad osobą i majątkiem pozostającego pod opieką; podlega przy tym nadzorowi sądu opiekuńczego (art. 155 § 1). Natomiast przepisy dotyczące funkcjonowania rodziny zastępczej zostały zawarte w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 135). Art. 34 ww. ustawy piecza zastępcza jest sprawowana w formie: rodzinnej, instytucjonalnej.
Art. 35 ust. 1 ww. ustawy, umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 58 ust. 1 i art. 103 ust. 2. W przypadku pilnej konieczności, na wniosek lub za zgodą rodziców dziecka, możliwe jest umieszczenie dziecka w rodzinnej pieczy zastępczej, na podstawie umowy zawartej między rodziną zastępczą lub prowadzącym rodzinny dom dziecka a starostą właściwym ze względu na miejsce zamieszkania tej rodziny lub miejsce prowadzenia rodzinnego domu dziecka. O zawartej umowie starosta zawiadamia niezwłocznie sąd (art. 35 ust. 2).
W myśl art. 39 ust. 1 ww. ustawy, formami rodzinnej pieczy zastępczej są: rodzina zastępcza: spokrewniona, niezawodowa, zawodowa, w tym zawodowa pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego i zawodowa specjalistyczna; rodzinny dom dziecka. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że od 1 września 2012 roku – prowadzony przez Wnioskodawcę – rodzinny dom dziecka przyjął formę rodzinnej pieczy zastępczej, co oznacza, że nie jest już placówką (instytucją). Od tego momentu zostało zmienione postanowienie sądu rejonowego, że w miejsce umieszczenia dzieci w placówce opiekuńczo-wychowawczej należy umieścić je w rodzinnej pieczy zastępczej u Wnioskodawcy.
W związku z powyższą sytuacją dzieci nie przebywają już w placówce, ale w rodzinie, która sprawuje nad nimi opiekę. Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny i przytoczone przepisy prawa stwierdzić należy, że Zainteresowany ma prawo do odliczenia w zeznaniu podatkowym PIT-37, składanym za rok 2013, ulgi na dzieci przebywające w rodzinie, która prowadzi rodzinny dom dziecka. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.