INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 31 marca 2014 r. (data wpływu 3 kwietnia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 3 kwietnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od spadków i darowizn w zakresie obowiązku podatkowego. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W dniu 30 stycznia 2014 r. Wnioskodawczyni kupiła mieszkanie na rynku pierwotnym, od dewelopera, za cenę 274 000 zł. Środki na kupno mieszkania w kwocie 114 000 zł pochodziły z darowizny od rodziców, natomiast reszta ceny mieszkania w wysokości 160 000 zł została zapłacona deweloperowi z kredytu mieszkaniowego udzielonego przez bank na okres 10 lat.
Z uwagi na to, że Wnioskodawczyni, zdaniem banku nie miała wystarczającej zdolności kredytowej, kredyt został zaciągnięty wspólnie z rodzicami (współkredytobiorcy). Zainteresowana i Jej rodzice są współkredytobiorcami wspólnie. Zabezpieczeniem kredytu jest ustanowiona hipoteka na rzecz banku. W akcie notarialnym sporządzonym w dniu 30 stycznia 2014 r. jako właściciel mieszkania jest wpisana Wnioskodawczyni. Natomiast raty kredytu spłacają rodzice Zainteresowanej ze swojego wspólnego konta na rzecz banku (bank ściąga bezpośrednio z konta rodziców raty). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych.
Czy spłata rat kredytu na rzecz banku przez rodziców Wnioskodawczyni (współkredytobiorców) rodzi dla Zainteresowanej konsekwencje na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem Wnioskodawczyni, spłata kredytu przez rodziców nie rodzi po stronie Wnioskodawczyni przychodu, który byłby opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu 30 stycznia 2014 r. Wnioskodawczyni kupiła mieszkanie na rynku pierwotnym. Część środków na kupno mieszkania pochodziło z darowizny od rodziców, natomiast reszta ceny mieszkania została zapłacona deweloperowi z kredytu mieszkaniowego udzielonego przez bank na okres 10 lat. Kredyt został zaciągnięty wspólnie z rodzicami (współkredytobiorcy). Zainteresowana i Jej rodzice są współkredytobiorcami wspólnie. Zabezpieczeniem kredytu jest ustanowiona hipoteka na rzecz banku. W akcie notarialnym sporządzonym w dniu 30 stycznia 2014 r. jako właściciel mieszkania jest wpisana Wnioskodawczyni.
Natomiast raty kredytu spłacają rodzice Zainteresowanej ze swojego wspólnego konta na rzecz banku (bank ściąga bezpośrednio z konta rodziców raty). Mając na uwadze tak opisane zdarzenie wyjaśnić należy, że z zacytowanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Wynika z tego, że pojęciem pierwotnym dla dochodu jest pojęcie przychodu.
Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które powodują określony przyrost majątkowy, a ich otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy należy również zwrócić uwagę na postanowienia art. 366 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (t.j.
Dz.U. z 2014 r. poz. 121), w myśl którego kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). W myśl natomiast § 2 tego przepisu, aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika więc, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.
Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych. W sytuacji więc, gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli czynienia tego w celu obdarowania pozostałych stron tego zobowiązania, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania solidarnego nie może dojść do obdarowania kogokolwiek. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy.
Wskazać jednak należy, że stosownie do art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych. Treść powyższego przepisu wskazuje więc, że z chwilą spełnienia świadczenia przestaje istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi.
Natomiast dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być współdłużnikiem solidarnym i staje się wierzycielem dla pozostałych współdłużników. W związku z powyższym stwierdzić należy, że jeżeli rodzice Wnioskodawczyni będący współkredytobiorcami dokonują spłaty kredytu, to w przypadku spłaty nawet całości zobowiązania wynikającego z zawartej umowy kredytu, na Wnioskodawczyni jako współkredytobiorcy nie ciąży obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze powyższe stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Jednocześnie Tut. Organ informuje, że w zakresie podatku od spadków i darowizn w dniu 2 lipca 2014 r. wydana została interpretacja indywidualna nr ILPB2/436-98/14-2/WS. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.