INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku (data wpływu 16 kwietnia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania bonifikaty przy zakupie mieszkania – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 16 kwietnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania bonifikaty przy zakupie mieszkania. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
Na podstawie umowy sprzedaży z dnia 9 listopada 1993 r. Wnioskodawczyni wraz z żyjącym wówczas mężem nabyli (wcześniej byli najemcami tego lokalu) od gminy lokal mieszkalny o łącznej powierzchni użytkowej 109,72 m2. Do przedmiotowego lokalu przylegało jednoizbowe pomieszczenie o powierzchni 13,53 m2 z częścią korytarza, nienadające się do samodzielnego zagospodarowania. Jednakże pomieszczenie to w połączeniu z mieszkaniem małżonków mogłoby utworzyć samodzielną nieruchomość lokalową. W dniu 2 października 2013 r. Zainteresowana nabyła w drodze bezprzetargowej, jako tzw. uzupełnienie nieruchomości przyległej, wspomniane wyżej jednoizbowe pomieszczenie wraz z częścią korytarza.
Sprzedaż przez gminę nastąpiła w oparciu o art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. Nr 102 z 2010 r. poz. 651 z późn. zm.). Przy sprzedaży bezprzetargowej, zgodnie z art. 63 ust. 3 cytowanej wyżej, ustawy została ustalona cena odpowiadająca wartości przedmiotowej nieruchomości.
W związku z faktem, że ustalona przez gminę cena 1 m2 nabywanego przez Wnioskodawczynię pomieszczenia wraz niezbędnymi nakładami finansowymi potrzebnymi do doprowadzenia lokalu do stanu używalności (pomieszczenie nadawało się wyłącznie do kapitalnego remontu) przekroczyłaby cenę 1 m2 nowego mieszkania oferowanego na rynku nieruchomości w mieście, złożyła do prezydenta miasta wniosek o udzielenie bonifikaty od ustalonej ceny. Na podstawie uchwały rada miejska wyraziła zgodę na udzielenie 60% bonifikaty na zakup nieruchomości o łącznej powierzchni 13,53 m2, które to pomieszczenie wraz z dotychczasowym mieszkaniem stanowi obecnie samodzielny lokal mieszkalny.
W 2014 r. Zainteresowana otrzymała od urzędu miejskiego PIT-8C, co oznacza, że otrzymana przez Zainteresowaną bonifikata na zakup przyległego do mieszkania Wnioskodawczyni pomieszczenia, została zakwalifikowana przez płatnika (urząd miejski) jako dochód podlegający opodatkowaniu. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy udzielenie Wnioskodawczyni 60% bonifikaty na zakup pomieszczenia, wyrażonej w indywidualnej uchwale, stanowi dla Wnioskodawczyni przysporzenie majątkowe podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w związku z powyższym, czy Zainteresowana powinna otrzymać od urzędu miasta PIT-8C za 2013 r.?
Zdaniem Wnioskodawczyni, udzielenie 60% bonifikaty (wyrażonej w uchwale rady miasta) na zakupione przez Zainteresowaną pomieszczenie nie stanowi źródła przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie sporządzenie i dostarczenie Zainteresowanej przez urząd miejski deklaracji PIT-8C za 2013 r. jest nieprawidłowe.
Przy nabyciu pomieszczenia przynależnego do lokalu Wnioskodawczyni, urząd miejski zastosował bonifikatę na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że właściwy organ może udzielić bonifikaty osobie, o której mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6, z jednym zastrzeżeniem, że nieruchomość przyległa jest przeznaczona lub wykorzystywana na cele mieszkaniowe, co ma miejsce w rzeczywistości. Ponadto, od momentu zakupu Zainteresowana jest właścicielem nabytego pomieszczenia i nie zamierza go zbywać.
Nie może mieć w tym przypadku znaczenia fakt, że przedmiotowe pomieszczenie zostało przez Wnioskodawczynię nabyte w drodze bezprzetargowej, gdyż jak wspomniała wcześniej, nie spełniało one warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego i nikt poza Zainteresowaną nie mógł dokonać zakupu tego lokalu. Można zatem stwierdzić, że transakcja ta leżała także w interesie urzędu miasta (od momentu nabycia urząd miejski nie musi ponosić kosztów utrzymania tego pomieszczenia, jak również z tytułu podatków osiąga coroczny dochód).
Ponadto, bonifikata, z której skorzystała Wnioskodawczyni, przy nabyciu pomieszczenia przeznaczonego i używanego jako lokal mieszkaniowy, została udzielona ściśle na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami – art. 68 nie ogranicza kręgu osób, które z prawa do bonifikaty mogą skorzystać i równocześnie stanowi, że jedyną podstawą udzielenia bonifikaty jest uchwała (w tym przypadku) rady miasta, co miało miejsce. Należałoby jeszcze dodać, że w wielu interpretacjach poruszana jest kwestia, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia bonifikaty czy rabatu. Ponadto, przypadki udzielania bonifikaty, rabatu czy promocji są stosowane powszechnie.
Przykładowo, udzielenie dużej bonifikaty w drodze indywidualnych negocjacji lub udzielanie wybranym grupom zawodowym (zamknięty krąg uprawnionych) bonifikaty na zakup nowego samochodu nie stanowi przychodu i nie podlega opodatkowaniu. Na potwierdzenie swojego stanowiska, Zainteresowana nadmieniła również, że w podobnej sprawie interpretację indywidualną wydał Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach (IBPBII/1/415-662/12/MK), prezentując stanowisko, że udzielona przez gminę bonifikata na zakup z jej zasobów lokalu mieszkalnego nie stanowi przychodu podlegającemu opodatkowaniu.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 11 ust. 1 tej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jak wynika z treści wniosku, na podstawie uchwały rada miejska wyraziła zgodę na udzielenie Wnioskodawczyni 60% bonifikaty na zakup nieruchomości o łącznej powierzchni 13,53 m2, które to pomieszczenie wraz z dotychczasowym mieszkaniem stanowi obecnie samodzielny lokal mieszkalny.
Należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia bonifikaty, rabatu. Słownik języka polskiego (pod. red. E. Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005 r., s. 62) definiuje pojęcie – bonifikata jako zniżkę, ustępstwo od ustalonej ceny towaru na rzecz nabywcy. W praktyce udzielenie bonifikaty polega więc na obniżeniu ceny zakupu usług lub towarów. Ceną – zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (t.j.
Dz.U. z 2013 r., poz. 385) – wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę; w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym. Skoro cena sprzedaży ulega zmniejszeniu, u nabywcy następuje przysporzenie majątku stanowiące różnicę pomiędzy wartością towaru, a faktycznie zapłaconą ceną.
Stosownie do treści art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.
Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności”, definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić zatem w każdym przypadku, kiedy u podatnika występują realne korzyści majątkowe.
Biorąc pod uwagę treść wniosku i ww. przepisy prawa, stwierdzić należy, że na gruncie niniejszej sprawy kwota bonifikaty dotycząca przedmiotowego pomieszczenia stanowi dla Zainteresowanej podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym przychód z innych źródeł, o którym to przychodzie mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bonifikata taka dotyczy bowiem konkretnej osoby, a nie wszystkich potencjalnych osób, które mogą wystąpić o udzielenie bonifikaty w przypadku zakupu pomieszczenia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że na ww. okoliczność zasadne było otrzymanie przez Wnioskodawczynię informacji PIT-8C.
Zgodnie bowiem z treścią art. 42a ww. ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Ponadto, w odniesieniu do przywołanego przez Wnioskodawczynię rozstrzygnięcia organu podatkowego, tut. Organ informuje, że wydane zostało ono w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania, ani konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.