INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 16 kwietnia 2010 r. (data wpływu 21 kwietnia 2010 r.), uzupełnionym pismem z dnia 8 lipca 2010 r. (data wpływu 12 lipca 2010 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 21 kwietnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W związku ze stwierdzeniem braków formalnych, pismem z dnia 29 czerwca 2010 r. nr ILPB2/415-537/10-2/WM, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – braków formalnych wniosku.
Jednocześnie poinformowano, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a jego uzupełnieniem przez Wnioskodawcę nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano w dniu 29 czerwca 2010 r. (skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 2 lipca 2010 r.), zaś w dniu 12 lipca 2010 r. Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek (data nadania w polskiej placówce pocztowej – 9 lipca 2010 r.). W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest pracownikiem zatrudnionym na umowę o pracę.
Dojeżdża do pracy 75 km. Zakład pracy organizuje środki transportu na dojazdy do pracy, po czym dopłaca pracownikom za dojazdy zaliczając te dopłaty do przychodów opodatkowanych, a częściowo pracownicy dopłacają sami, co także jest potrącane na listach płac. Zainteresowany podaje, iż zakład pracy stosuje koszty uzyskania przychodu według zryczałtowanej stawki, o której mowa w art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na koniec roku rozliczeniowego zakład wydaje zaświadczenia dla pracowników, którzy sami dokonują rocznego rozliczenia podatku dochodowego o odpłatności za bilety jakie ponosi pracownik.
Wnioskodawca podaje, iż ww. dojazdy odbywają się środkami transportu autobusowego. Z tytułu tych dojazdów Zainteresowany otrzymuje imienne kwartalne karty na przewozy pracownicze. Wnioskodawca zauważa, iż karty te nie zawierają informacji o cenie, poniesionym koszcie. Na koniec roku zakład pracy wystawia: zaświadczenie o wydaniu kwartalnych kart przejazdu na korzystanie z przewozów pracowniczych na zlecenie zakładu pracy.
Przedmiotowe zaświadczenie informuje również, że pracownik na tę okoliczność, zgodnie z obowiązującymi zasadami, korzystał z dopłat zakładu do przewozów oraz był obciążony odpłatnością, zaświadczenie o odpłatności za bilet na dojazd do pracy: potrąconej z wynagrodzenia wypłaconego pracownikowi, zakładu do biletu na dojazdy do pracy doliczonej w roku podatkowym do przychodów opodatkowanych pracownika. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Wnioskodawca, na podstawie otrzymanych zaświadczeń wydanych przez pracodawcę, może przy rozliczeniu rocznym ująć faktycznie poniesione koszty uzyskania przychodu w wysokości wskazanej na zaświadczeniach?
Zdaniem Wnioskodawcy, w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie wskazał definicji pojęcia „imiennego biletu okresowego. Z tego względu, Zainteresowany stoi na stanowisku, iż w świetle treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych istotne jest, aby w załączniku do karty na przewozy pracownicze określona została cena, a więc koszt, jaki pracownik poniósł na przejazd do zakładu pracy w ciągu roku, tym bardziej, że koszty te rozliczane są w deklaracji rocznej. Karta na przewozy pracownicze w swojej treści musi określać osobę uprawnioną do korzystania z niej. Ponadto musi to być karta uprawniająca do korzystania z komunikacji przez pewien okres czasu.
W opinii Wnioskodawcy, stosownie do treści art. 22 ust. 13 ww. ustawy, przepisów ust. 2 pkt 3 i 14 oraz ust. 11 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik otrzymuje zwrot kosztów dojazdu do zakładu pracy z wyjątkiem, gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu. W celu dojazdu do pracy Zainteresowany korzysta z transportu autobusowego organizowanego przez pracodawcę. Finansowanie z tego tytułu odbywa się dwutorowo, tj. pracodawca dopłaca pracownikom za dojazdy zaliczając te dopłaty do przychodów opodatkowanych, zaś częściowo pracownicy sami partycypują w kosztach, co również znajduje wyraz w postaci potrąceń na listach płac.
Z tytułu dojazdu do pracy Wnioskodawca otrzymuje kartę kwartalną na przejazdy pracowników, natomiast na koniec roku pracodawca wydaje Zainteresowanemu zaświadczenie, z którego wynika, że odpłatność za dojazd do pracy potrącona jest wdanym okresie, a następnie doliczona w roku podatkowym do przychodów opodatkowanych pracownika. W opinii Wnioskodawcy, kwestia, czy imienna karta kwartalna jest sporządzona w postaci jednego dokumentu, bądź też dokumentu z załącznikiem ma charakter techniczny, a nie normatywny. W związku z powyższym, Zainteresowany wyraża pogląd, iż nie można pozbawić tych dokumentów cech dowodu na okoliczność poniesionych kosztów.
W związku z powyższym, Wnioskodawca wyraża przekonanie, iż może skorzystać z prawa wynikającego z treści art. 22. ust. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie natomiast do ust. 2 ww. artykułu, dochodem ze źródła przychodów (…) jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. W myśl art. 22 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Treść art. 22 ust. 2 ww. ustawy określa wysokość naliczania kosztów uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej.
Jeżeli roczne koszty uzyskania przychodów określone w cytowanym wyżej ust. 2 są niższe od wydatków na dojazd do zakładu lub zakładów pracy środkami transportu autobusowego, kolejowego, promowego lub komunikacji miejskiej, w rocznym rozliczeniu podatku koszty te mogą być przyjęte w wysokości wydatków faktycznie poniesionych, udokumentowanych wyłącznie imiennymi biletami okresowymi. (ust. 11 wyżej cytowanego artykułu). W przedmiotowej sprawie kluczowe jest ustalenie pojęcia imiennego biletu okresowego.
Wykładnia gramatyczna przepisu z art. 22 ust. 11 wskazuje, iż koszty uzyskania przychodów ze stosunku pracy podatnik może przyjąć w wysokości faktycznie poniesionych tylko wówczas, gdy spełnione są jednocześnie następujące przesłanki: wydatki pracownika były wyższe od kosztów ustawowo określonych, były poniesione na transport do zakładu pracy, odbyły się wymienionymi ściśle środkami transportu oraz zostały udokumentowane wyłącznie imiennymi biletami okresowymi. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie wskazał definicji pojęcia „imiennego biletu okresowego”.
Kwestia, czy imienny bilet okresowy jest sporządzony w postaci jednego dokumentu, bądź też dokumentu z załącznikiem ma charakter techniczny, a nie normatywny i nie może zatem pozbawić go cech dowodu na okoliczność poniesienia ww. kosztów. Z tego względu należało uznać, że w świetle treści art. 22 ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych istotne jest, aby w załączniku do biletu określona została cena biletu, a więc koszt jaki pracownik poniósł na dojazd do zakładu pracy w ciągu roku, tym bardziej, że koszty te rozliczane są w deklaracji rocznej. Ponadto bilet ten w swej treści musi określać osobę uprawnioną do korzystania z niego.
Dodatkowo musi to być bilet uprawniający do korzystania z komunikacji przez pewien okres czasu. Stosownie do treści art. 22 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisów ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 11 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik otrzymuje zwrot kosztów dojazdu do zakładu pracy, z wyjątkiem, gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w celu dojazdu do pracy korzysta z transportu autobusowego organizowanego przez pracodawcę.
Finansowanie z tego tytułu odbywa się dwutorowo, tj. pracodawca dopłaca pracownikom za dojazdy zaliczając te dopłaty do przychodów opodatkowanych, zaś częściowo pracownicy sami partycypują w kosztach – co również znajduje wyraz w postaci potrąceń na listach płac.
Z tytułu dojazdu do pracy Zainteresowany otrzymywał imienne kwartalne karty na przewozy pracownicze, które w niniejszej sprawie należy traktować jako imienne bilety okresowe, natomiast na koniec roku pracodawca wystawiał Mu zaświadczenie o wydawaniu kwartalnych kart przejazdu oraz zaświadczenie, z którego wynika, że odpłatność za bilety na dojazd do pracy potrącana jest w danym okresie, a następnie doliczana do przychodów opodatkowanych pracownika.
Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż posiadanie przez pracownika wyłącznie zaświadczenia o wydawaniu kwartalnych kart przejazdu oraz zaświadczenia o wysokości faktycznie poniesionych wydatków nie stanowi przesłanki uprawniającej do zastosowania faktycznie poniesionych kosztów uzyskania przychodu. Wskazać bowiem należy, iż z przepisu art. 22 ust. 11 ww. ustawy wprost wynika, iż w rocznym rozliczeniu podatku koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 2, mogą być zastosowane wyłącznie na podstawie imiennych biletów okresowych.
Przedmiotowe zaświadczenia z zakładu pracy stanowią jedynie załączniki do ww. biletów, z których wynika m. in. wysokość poniesionych przez pracownika kosztów w związku z dojazdem do pracy. Natomiast dopiero udokumentowanie wydatków okresowymi biletami imiennymi spełnia ustawową przesłankę, o której mowa w ww. art. 22 ust. 11. W konsekwencji, tut. Organ stoi na stanowisku, iż Zainteresowany – posiadając łącznie imienne bilety okresowe (karty przejazdu) oraz zaświadczenia o wysokości poniesionych wydatków – może zastosować w rozliczeniu rocznym faktycznie poniesione koszty.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.