INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 11 stycznia 2011 r. (data wpływu 17 stycznia 2011 r.), uzupełnionym pismem z dnia 13 kwietnia 2011 r. (data wpływu 15 kwietnia 2011 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów uzyskanych z umowy zlecenia – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 17 stycznia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów uzyskanych z umowy zlecenia. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 14b § 3 i 14f § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z powyższym pismem z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr ILPB2/415-70/11 -2/WS, wezwano Wnioskodawcę do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Jednocześnie poinformowano Wnioskodawcę, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ, a jego uzupełnieniem nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano w dniu 7 kwietnia 2011 r., skutecznie doręczono dnia 12 kwietnia 2011 r., zaś w dniu 15 kwietnia 2011 r. (data nadania 13 kwietnia 2011 r.), do tut. organu wpłynęła odpowiedź, w której Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca jest etatowym pracownikiem w firmie państwowej (osoba fizyczna), ma stałe dochody z umowy o pracę i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Rozlicza się wraz z małżonką na podstawie informacji o uzyskanych dochodach i zaliczkach odprowadzonych przez pracodawcę (płatnikiem jest firma państwowa zarówno w przypadku Zainteresowanego, jak i Jego małżonki). Wnioskodawca postanowił dodatkowo podjąć pracę zarobkową, gdyż posiada uprawnienia do prowadzenia czynności „zabezpieczenia przeciwpożarowego zakładu pracy” we wszystkich rodzajach, formach firm (zakładów pracy itp.).
W dniu 1 kwietnia 2009 r. Zainteresowany podpisał umowę zlecenia na wykonanie usług z zakresu p-poż., która głównie polega na szkoleniu pracowników zakładów pracy w zakresie podstawowym ze znajomości obowiązujących przepisów przeciwpożarowych, umiejętności używania podręcznego sprzętu gaśniczego, zachowania się w czasie wystąpienia pożaru oraz oznakowania zakładu w niezbędne instrukcje p-poż., drogi ewakuacyjne itp. Umowa została zawarta na czas określony od 1 kwietnia 2009 r. do 1 kwietnia 2010 r. Umowa nie ma charakteru stałego, tzn. Zainteresowany otrzymuje zlecenia na wezwanie zleceniodawcy telefonicznie, które wykonuje nie tylko na terenie firmy, lecz także poza nią.
Umowa została zawarta z prywatną firmą, będącą spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, zajmującą się skupem i przetwarzaniem metali kolorowych. Wnioskodawcę zatrudniono ze względu na duże zagrożenia pożarowe (cięcie metali przy użyciu agregatów spawalniczych – gazy techniczne). W celu wykonania czynności p-poż. Wnioskodawca jest wzywany telefonicznie przez zleceniodawcę, a po wykonaniu zlecenia, raz w miesiącu otrzymuje wynagrodzenie gotówką po wystawieniu rachunku uproszczonego.
W umowie zlecenia zleceniodawca zawarł klauzulę, iż obliczenie i odprowadzenie zaliczki na podatek dochodowy obciąża zleceniobiorcę czyli Wnioskodawcę, według obowiązującej stawki 18% (osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej). Po otrzymaniu wynagrodzenia Wnioskodawca oblicza samodzielnie wielkość zaliczki i następnie przekazuje na konto właściwego urzędu skarbowego. Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, iż suma należności określonych w przedmiotowej umowie zlecenia z tego samego tytułu od tego samego płatnika przekracza miesięcznie kwotę 200 zł netto.
Na koniec roku 2009 w zeznaniu podatkowym PIT-37 (rozliczenie wraz z małżonką) Zainteresowany wykazał wszystkie uzyskane przychody oraz informacje o zaliczkach z tytułu umowy zlecenia. W lipcu 2010 r. Wnioskodawca został wezwany do korekty PIT-37 na PIT-36, której dokonał. Dnia 2 lipca 2010 r. urząd skarbowy ponownie wezwał Zainteresowanego, w celu przedłożenia dokumentacji, tj. umowy zlecenia, aneksu, rachunków. W dniu 27 grudnia 2010 r. Wnioskodawca po raz kolejny został wezwany do urzędu skarbowego w celu złożenia wyjaśnień dotyczących PIT-36 (korygowanego w lipcu 2010 r.). Urzędnik stwierdził, iż działalność Wnioskodawcy nosi znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej.
Zainteresowany nie zgodził się na korektę PIT-36 z tego względu, iż nie prowadzi i nie prowadził działalności gospodarczej. Wnioskodawca złożył w tej sprawie wyjaśnienie na piśmie. W roku 2010 Zainteresowany wykonywał podobne czynności u tego samego zleceniodawcy. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Do której grupy należy zaliczyć usługi Wnioskodawcy i na którym PIT złożyć zeznanie o wysokości osiągniętych dochodów oraz wpłaconych zaliczkach? Jakie konsekwencje karne, wynikające z ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t. j. Dz. U z 2007 r. Nr 111 poz. 765 ze zm.) grożą z tytułu błędnego zeznania PIT i prowadzonych usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 1, w myśl ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), osiągnięte przez podatników dochody (poniesione straty) oraz dokonywane odliczenia nie mieszczą się w zakresie zeznania PIT-37. Nawiązując do ww. ustawy wybór zeznania PIT-36 jest właściwy, gdyż osiągnięte dodatkowe dochody z tytułu umowy zlecenia zostały wykazane, a zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 18% wysokości przychodu odprowadzone comiesięcznie na konto urzędu skarbowego. Zaliczki te zostały odprowadzone osobiście, terminowo bez udziału bezpośredniego płatnika.
Z punktu widzenia fiskusa reprezentującego skarb państwa należne odprowadzone składki wpłynęły, a państwo z tego tytułu nie poniosło żadnego uszczerbku. Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 2, w przypadku zastosowania błędnego wzoru zeznania PIT, urząd skarbowy ma obowiązek wskazać prawidłowy wzór, nie próbując naciskać podatnika do przyznania się do nieprawdziwych działań. Wnioskodawca wskazał, że w urzędzie skarbowym zasugerowano mu zmianę PIT-36 na inny i wskazanie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej na co Zainteresowany się nie zgodził, ponieważ nie prowadzi i nigdy nie prowadził działalności gospodarczej.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w odniesieniu do pytania nr 1 uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych na podstawie art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wymienia, jako osobne źródło przychodu działalność wykonywaną osobiście zdefiniowaną w art. 13 ustawy.
Do tej kategorii źródeł przychodów (działalność wykonywana osobiście) stosownie do treści art. 13 pkt 8 ww. ustawy należy zakwalifikować przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od: osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca podpisał umowę zlecenia na wykonanie usług z zakresu p-poż. ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością.
Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, iż nie prowadzi i nie prowadził działalności gospodarczej. W konsekwencji wynagrodzenie otrzymane przez Wnioskodawcę z ww. tytułu należy do źródła przychodów o którym mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto Zainteresowany oświadczył, iż suma należności określonych w przedmiotowej umowie zlecenia z tego samego tytułu od tego samego płatnika przekracza miesięcznie kwotę 200 zł netto. Powyższe oznacza, że na zleceniodawcy, jako płatniku dokonującym wypłat z powyższego tytułu ciąży obowiązek określony w art. 41 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl tego przepisu, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Zaliczkę od dochodów, o których mowa w ust. 1, obliczoną w sposób określony w tym przepisie zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej ze środków podatnika przez płatnika, o którym mowa w ust. 1 (art.
41 ust. 1a ww. ustawy). Stosownie natomiast do art. 42 ust. 1 ww. ustawy płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
Ponadto, zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika - imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru (PIT-11).
Biorąc pod uwagę wyżej wymienione przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, iż ustawodawca nałożył na płatnika obowiązek prawidłowego obliczenia, poboru i odprowadzenia w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy, a także sporządzenia i przekazania podatnikowi i urzędowi skarbowemu w ustawowym terminie informacji według ustalonego wzoru. Należy jednak zauważyć, że jeśli płatnik z jakichkolwiek powodów nie pobrał podatku, nie oznacza to, że obowiązek ten przechodzi na podatnika.
Natomiast z zasad opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnik ma obowiązek po upływie roku podatkowego złożyć zeznanie i zapłacić należny podatek od uzyskanych dochodów w poprzednim roku podatkowym.
Zgodnie bowiem z art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 7 i 8. Reasumując, niezależnie od faktu, czy płatnik pobrał zaliczki na podatek dochodowy, czy tego nie dokonał, podatnik jest zobowiązany do należytego wypełniania obowiązków nałożonych na niego ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie bowiem z wyżej cytowanymi art. 9 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik zobowiązany jest do wykazania w rocznym zeznaniu podatkowym wszystkich osiągniętych w roku podatkowym dochodów, niezależnie od faktu, czy płatnik zaliczki na podatek dochodowy pobrał, czy też tego obowiązku nie wypełnił. W związku z powyższym Wnioskodawca zobowiązany jest do wykazania w rozliczeniu rocznym dochodów z tytułu umowy zlecenia, nawet jeśli zaliczki na podatek dochodowy nie zostały przez zleceniodawcę naliczone i potrącone.
W przypadku Wnioskodawcy - z uwagi na to, że zaliczki nie zostały pobrane przez płatnika - właściwym do rozliczenia rocznego będzie formularz PIT-36. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Jednocześnie tut. organ informuje, iż odnośnie pytania nr 2, dotyczącego konsekwencji karnych wynikających z ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zm). wydane zostało postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z dnia 20 kwietnia 2011 r. nr ILPB2/415-70/11-5/WS.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.