INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 24 lipca 2013 r. (data wpływu 29 lipca 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 29 lipca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. „A” Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Przedmiotem działalności Spółki jest produkcja wyrobów do pielęgnacji jamy ustnej (w tym np. past do zębów). Spółka należy do grupy spółek „C” (dalej: „Grupa C.”).
Spółka zatrudnia m.in. pracowników będących rezydentami podatkowymi państw trzecich, w tym Stanów Zjednoczonych, Australii i innych (dalej łącznie: pracownicy). Zgodnie z polityką Grupy „C”, centrala Grupy - spółka „C(…)”. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (dalej: „Cx”) - zapewnia pracownikom koncernu zatrudnionym poza granicami kraju ich stałego zamieszkania pakiety ubezpieczeń zdrowotnych i społecznych (dalej łącznie - Ubezpieczenie).
Przykładowo, pracownikom będącym obywatelami Stanów Zjednoczonych zapewniane jest pokrycie kosztów Uczestnictwa w systemie FICA (Federal Insurance Contributions Act - federalny system ubezpieczenia społecznego (Social Security) oraz ubezpieczenia zdrowotnego (Medicare)). Pracownikom będącym obywatelami innych państw niż Stany Zjednoczone „Cx” pokrywa koszty ubezpieczenia prywatnego. Zapewnienie Ubezpieczenia przez „Cx” nie stanowi elementu warunków pracy i płacy pracowników zatrudnionym w Spółce, nie jest objęte zapisami umów o pracę, regulaminów pracy, płacy lub nagradzania.
Wszelkie plany i decyzje dotyczące zapewnienia Ubezpieczenia pracownikom podejmowane są przez „Cx”, zaś Spółka nie ma na nie wpływu. Na podstawie ustaleń przyjętych przez podmioty należące do Grupy „C”, „Cx” refakturuje na Spółkę koszty Ubezpieczenia opłacane na rzecz zagranicznych pracowników Spółki. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy objęcie pracowników Spółki Ubezpieczeniem skutkuje powstaniem po stronie tych pracowników przychodu opodatkowanego w Polsce, w związku z czym na Spółce będzie ciążył obowiązek wykonywania funkcji płatnika tego podatku?
Czy objęcie pracowników Spółki Ubezpieczeniem skutkuje powstaniem po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT i czy powoduje, że na Spółce ciąży obowiązek wykonywania funkcji płatnika tego podatku na zasadach określonych w art. 31 ustawy o PIT? Czy objęcie pracowników Spółki Ubezpieczeniem skutkuje powstaniem po stronie tych pracowników przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, w związku z czym na Spółce nie będzie ciążył obowiązek wykonywania funkcji płatnika tego podatku? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad.
1 W opinii Wnioskodawcy, objęcie pracowników Spółki Ubezpieczeniem nie skutkuje powstaniem po stronie tych pracowników przychodu opodatkowanego w Polsce, w związku z czym na Spółce nie ciąży obowiązek wykonywania funkcji płatnika tego podatku. Ad. 2 W opinii Wnioskodawcy, objęcie pracowników Spółki Ubezpieczeniem nie skutkuje powstaniem po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji na Spółce nie ciąży obowiązek wykonywania funkcji płatnika podatku na podstawie art. 31 ustawy o PIT. Ad.
3 W opinii Wnioskodawcy, objęcie pracowników Spółki Ubezpieczeniem skutkuje powstaniem po stronie pracowników przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, w związku z czym na Spółce nie będzie ciążył obowiązek wykonywania funkcji płatnika podatku w stosunku do uzyskanego przez pracowników przychodu. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy: Miejsce opodatkowania przysporzenia w postaci objęcia Ubezpieczeniem.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W świetle powyższego, za przychód należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
W ocenie Wnioskodawcy, objęcie pracowników Spółki Ubezpieczeniem polegające na uiszczaniu przez „Cx” kosztów tego ubezpieczenia za pracowników może stanowić przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. Zdaniem Spółki, z uwagi na fakt, że przysporzenie w postaci objęcia Ubezpieczeniem dotyczy pracowników objętych w Polsce ograniczonym obowiązkiem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 2a ustawy o PIT, w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy omawiany rodzaj przychodu podlega opodatkowaniu na terytorium Polski.
Na podstawie art. 3 ust. 2a ustawy o PIT, osoby objęte w Polsce ograniczonym obowiązkiem podatkowym uiszczają podatek w Polsce wyłącznie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium kraju. Zgodnie z art. 3 ust. 2b ustawy o PIT, za dochody osiągane na terytorium Polski uważa się w szczególności dochody z: pracy wykonywanej na terytorium Polski na podstawie stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, działalności wykonywanej osobiście na terytorium Polski, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski, położonej na terytorium Polski nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.
Opisane wyżej reguły opodatkowania w Polsce dochodów uzyskiwanych przez nierezydentów - wynikające z polskiej ustawy o PIT - mogą być modyfikowane przez przepisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę. W ocenie Wnioskodawcy, przysporzeń w postaci ponoszenia przez „Cx” kosztów Ubezpieczenia nie można zaliczyć do przychodów z pracy najemnej ani do jakiejkolwiek innej grupy przychodów wymienionych w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, która może mieć zastosowanie do opodatkowania pracowników Spółki będących nierezydentami.
Jako przychody z innych źródeł - na gruncie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę - przysporzenia te powinny podlegać opodatkowaniu jedynie w państwie w którym osoba je uzyskująca jest objęta nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Zgodnie z postanowieniami typowych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę, części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania w umawiającym się państwie, co do zasady podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie.
Zasada ta - oparta na rozwiązaniach przyjętych w Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku - występuje w umowach unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska, przykładowo: zgodnie z art. 22 ust. 1 umowy między Polską a Australią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.
U. z 1992 Nr 41 poz. 177), części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym z Umawiających się Państw, które nie zostały wymienione w wyżej wymienionych artykułach niniejszej umowy, będą podlegały opodatkowaniu tylko w tym Państwie, lecz jeżeli dochody są uzyskiwane ze źródeł w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być również opodatkowane w tym drugim Państwie, zgodnie z art. 5 umowy między Polską a Stanami Zjednoczonymi o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.
U. z 1976 r. Nr 31 poz. 178), zgodnie z którym osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie może być opodatkowana przez drugie Umawiające się Państwo z tytułu dochodu pochodzącego ze źródeł drugiego Umawiającego się Państwa i tylko z tytułu takiego dochodu, zgodnie ze wszystkimi ograniczeniami zawartymi w niniejszej Umowie. W ocenie Wnioskodawcy, źródłem powstania przychodu w postaci ponoszenia za pracownika kosztów Ubezpieczenia przez podmiot z siedzibą w Stanach Zjednoczonych nie jest terytorium Polski.
Przychody te mogą być opodatkowane albo w państwie rezydencji podatnika albo w państwie źródła tego przychodu, przy czym w obu przypadkach państwem tym nie jest Polska. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, ponoszenie przez zagraniczny podmiot kosztów Ubezpieczenia pracowników Spółki objętych w Polsce ograniczonym obowiązkiem podatkowym nie powinno skutkować powstaniem po stronie tych pracowników przychodu opodatkowanego w Polsce. W związku z powyższym na Spółce nie będzie ciążył obowiązek wykonywania funkcji płatnika podatku w stosunku do uzyskanego przez pracownika przychodu. Pracodawca jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych.
W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania, że objęcie pracowników Spółki Ubezpieczeniem stanowi jednak przychód, którego źródłem jest terytorium Polski zgodnie z art. 3 ust. 2b ustawy o PIT, rozpatrzenia wymagałaby kwestia, czy Spółka będzie zobowiązana do wykonywania funkcji płatnika podatku w stosunku do ww. przysporzenia. Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t.
Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Stosownie do art. 31 ustawy o PIT, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
Na gruncie zacytowanych wyżej przepisów, aby na pracodawcy ciążył obowiązek poboru podatku z tytułu przychodów uzyskiwanych przez pracowników konieczne jest aby: pracownicy otrzymali dane świadczenie od pracodawcy, oraz otrzymane przez pracowników świadczenie stanowiło przychód ze źródła, jakim jest stosunek pracy. Z uwagi na powyższe, konieczne jest ustalenie, czy zapewnienie Ubezpieczenia przez amerykańską spółkę jest świadczeniem ze strony Wnioskodawcy, które skutkuje dla pracowników osiągnięciem przychodów ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Z przytoczonego przepisu wynika jednoznacznie, że stanowi on o przychodach z określonych w nim stosunków prawnych, w tym ze stosunku pracy. W przywołanej regulacji prawnej prawodawca nie użył sformułowań w rodzaju: „przychody związane ze stosunkiem pracy, towarzyszące stosunkowi pracy, osiągnięte przy okazji stosunku pracy”. Jeżeli więc uczestnicząc w określonym stosunku pracy osoba fizyczna osiągnie przychód pozostający w jakimś związku faktycznym z wykonywaniem pracy, ale nie stanowiący przychodu ze stosunku prawnego w postaci stosunku pracy, nie będzie to przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.
W ocenie Spółki zapewnienie pracownikom Ubezpieczenia przez „Cx” nie skutkuje powstaniem po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy w ramach zatrudnienia przez Spółkę, gdyż: nie stanowi on elementu warunków pracy i płacy pracowników, nie jest objęte zapisami umowy o pracę, regulaminów pracy, płacy lub nagradzania pracowników, wszelkie plany i decyzje dotyczące zapewnienia Ubezpieczenia pochodzą od „Cx”, zaś Spółka nie ma na nie wpływu, ewentualne przysporzenie jest osiągane przez pracowników od podmiotu innego niż pracodawca. Innymi słowy nie dochodzi zatem do żadnego świadczenia ze strony Spółki na rzecz jej pracowników.
Powyższa argumentacja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 grudnia 2011 r. sygn. II FSK 1113/10 stwierdził, iż „istotne dla uznania, że dany przychód pochodzi ze źródła, jakim jest stosunek pracy, jest jednak uzyskanie go przez pracownika od pracodawcy. (...) Prawidłowość tej wykładni potwierdza treść art. 31 u.p.d.o.f., określającego obowiązki płatników - zakładów pracy i nakazujący im pobieranie w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku pracy.
Także i ten przepis wiąże przychody ze stosunku pracy z przychodami pochodzącymi od pracodawcy. Świadczeń spełnianych przez inny podmiot nawet jeśli warunkiem ich otrzymania będzie, aby osoba, na rzecz której są spełniane, była pracownikiem określonego podmiotu, nie można zatem uznać za przychody ze stosunku pracy.” W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2011 r. (sygn. II FSK 1410/1 0) wskazano, iż: „z przytoczonego przepisu (art. 12 ust. 1 ustawy o PIT) wynika jednoznacznie, że stanowi on o przychodach z określonych (w nim) stosunków prawnych, w tym - istotnego dla sprawy niniejszej - stosunku pracy.
W przywołanej regulacji prawnej prawodawca nie użył sformułowań w rodzaju: „przychody związane ze stosunkiem pracy, towarzyszące stosunkowi pracy, osiągnięte przy okazji stosunku pracy”. Jeżeli więc uczestnicząc w określonym stosunku pracy osoba fizyczna osiągnie przychód pozostający w jakimś związku faktycznym z wykonywaniem pracy, ale nie stanowiący przychodu ze stosunku prawnego w postaci stosunku pracy, nie będzie to przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.”.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 16 lutego 2012 r. (sygn. akt I SA/Sz 1006/11) uznał, iż „Jeżeli uczestnicząc w określonym stosunku pracy osoba fizyczna osiągnie przychód pozostający w jakimś związku faktycznym z wykonywaniem pracy, ale nie stanowiący przychodu ze stosunku prawnego w postaci stosunku pracy, nie będzie to przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Związki gospodarcze czy też kapitałowe łączące spółkę krajową ze spółką zagraniczną nie są wystarczającą podstawą do uznania, że wartości lub prawa uzyskiwane od spółki zagranicznej są świadczeniami ze stosunku pracy/stosunku cywilnoprawnego zawartego i realizowanego ze spółką krajową”.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 grudnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Wa 2675/10) uznał, że „w art. 12 ust. 1 ustawy nie wskazano co prawda wprost i wyraźnie, że definiuje on przychód ze stosunku pracy pomiędzy pracodawcą a pracownikiem, ale wynika to z absolutnie oczywistego, milczącego założenia, że adresat normy zawartej w tym przepisie jest świadomy faktu, iż o stosunku pracy można mówić tylko w relacji pracodawca - pracownik.” Analogiczne poglądy prezentowane są również w rozstrzygnięciach władz podatkowych.
Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 2 lipca 2012 r. nr IPPB2/415-375/12-2/MK uznał „warunkiem istnienia obowiązków płatnika dla określonego podmiotu jest fakt dokonywania świadczeń przez ten podmiot na rzecz osób będących pracownikami tego podmiotu lub w przypadku obowiązków informacyjnych dokonywanie wypłat należności lub świadczeń przez ten podmiot. (...).” Zdaniem Wnioskodawcy również fakt, że „Cx” obciąża Spółkę kosztami Ubezpieczenia pracowników nie ma wpływu na uznanie, że przychód osiągany przez pracowników stanowi przychód ze stosunku pracy.
Okoliczność ta nie zmienia bowiem zasadniczej kwalifikacji tego świadczenia jako wypłacanego nie przez Spółkę, ale przez zagraniczny podmiot nie będący pracodawcą. W ocenie Wnioskodawcy eliminuje to możliwość kwalifikacji tego przysporzenia jako przychodu ze stosunku pracy łączącego Spółkę z jej pracownikami. Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny argumentując, że fakt refakturowania kosztów świadczenia w postaci udostępnienia pracownikom akcji spółki zagranicznej nie stanowi o powstaniu przychodu ze stosunku pracy. W wyroku z 27 kwietnia 2011 r. (sygn.
II FSK 1410/10), Sąd orzekł, iż „Refinansowanie (ex post) przez krajową spółkę określonej części wydatków organizowanych przez inną spółkę planów udostępniania na dogodnych zasadach akcji podmiotu zagranicznego nie świadczy też samodzielnie, że jest to wynikające ze stosunku pracy, w szczególności warunków pracy, płacy i ewentualnie innych świadczeń wymagalnych od pracodawcy, świadczenie ponoszone za uprawnionych pracowników (...) Związki gospodarcze czy też kapitałowe łączące spółkę krajową ze spółką zagraniczną nie są wystarczającą podstawą do uznania, że wartości lub prawa uzyskiwane od spółki zagranicznej są świadczeniami ze stosunku pracy zawartego i realizowanego ze spółką krajową”.
Wniosek ten znajduje również akceptację w interpretacjach Ministra Finansów dotyczących opodatkowania świadczeń otrzymywanych przez pracowników zatrudnianych przez polskie podmioty, które to świadczenia są wypłacane bezpośrednio przez zagraniczne podmioty należące do grupy kapitałowej, przykładowo; Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 21 marca 2012 r. (sygn. IBPBII/2/415-1444/11/ŁCz) stwierdził, że „po stronie pracownika powstanie przychód zaliczany do „innych źródeł”, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.
Każde bowiem przysporzenie w postaci nieodpłatnego świadczenia otrzymane od podmiotu, z którym nie łączy beneficjenta stosunek pracy należy zaliczyć do przychodów z innych źródeł. Dla takiej kwalifikacji bez znaczenia pozostają ewentualne późniejsze kwestie rozliczenia między pracodawcą a spółką amerykańską.” Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 6 lipca 2012 r. (sygn. ITPB2/415-320a/12/IB) stwierdził, że „warunkiem istnienia obowiązków płatnika dla pracodawcy jest zatem fakt dokonywania przez niego świadczeń stanowiących przychody ze stosunku pracy na rzecz osób będących jego pracownikami.
Uwzględniając powyższe, w przedmiotowej sprawie stwierdzić więc należy, iż na Spółce - Wnioskodawczyni nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, niezależnie od tego czy będzie czy też nie będzie obciążana kosztami udziału i organizacji programu.” Reasumując, zapewnienie pracownikom Ubezpieczenia przez „Cx” nie skutkuje powstaniem po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Tym samym Spółka nie będzie obowiązana do pełnienia funkcji płatnika podatku na podstawie art. 31 ustawy o PIT.
W ocenie Wnioskodawcy bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, iż w ramach rozliczeń wewnątrzgrupowych Spółka obciążana jest kosztami Ubezpieczenia zatrudnianych pracowników. Zapewnienie Ubezpieczenia jako przychód z innych źródeł. W ocenie Wnioskodawcy - zakładając, że zapewnienie pracownikom Ubezpieczenia stanowi dla tych pracowników przysporzenie o charakterze majątkowym i jego źródłem jest terytorium Polski - może skutkować powstaniem po stronie pracowników przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT.
Zdaniem Spółki, prawidłowość zakwalifikowania ewentualnego przychodu do źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT wynika z faktu, że nie jest to przychód z pozostałych źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy o CIT, a w szczególności nie jest to przychód ze stosunku pracy (co strona wykazała wyżej).
Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.
Użycie w cytowanym przepisie sformułowania „w szczególności” oznacza, że jest to tylko wyliczenie przykładowe i przychodami z innych źródeł mogą być jeszcze inne przychody nie wymienione wprost w tym przepisie. W praktyce powszechnie przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym o przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, które nie mogą zostać przyporządkowane do pozostałych źródeł przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT. W ocenie Wnioskodawcy, do tego typu przychodów może zostać zaliczona korzyść w postaci zapewnienia pracownikom Ubezpieczenia przez „Cx”.
Wniosek ten znajduje akceptację w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego. Przykładowo, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 21 marca 2012 r. (sygn. IBPBII/2/415-1444/11/ŁCz) stwierdził, że „Każde przysporzenie w postaci nieodpłatnego świadczenia otrzymane od podmiotu, z którym nie łączy beneficjenta stosunek pracy należy zaliczyć do przychodów z innych źródeł. Dla takiej kwalifikacji bez znaczenia pozostają ewentualne późniejsze kwestie rozliczenia między pracodawcą a spółką amerykańską.” Przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust 1 pkt 9 ustawy o PIT, podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. zgodnie z art. 27 ustawy o PIT.
Przychody te pracownik powinien wykazać w zeznaniu rocznym za rok w którym zostały osiągnięte i je opodatkować. W związku z powyższym na Spółce nie będzie ciążył obowiązek wykonywania funkcji płatnika podatku w stosunku do uzyskanego przez pracownika przychodu. Podsumowanie. Ponoszenie przez zagraniczny podmiot kosztów Ubezpieczenia pracowników Spółki objętych w Polsce ograniczonym obowiązkiem podatkowym nie powinno skutkować powstaniem po stronie tych pracowników przychodu opodatkowanego w Polsce. W związku z powyższym na Spółce nie ciąży obowiązek wykonywania funkcji płatnika podatku w stosunku do uzyskanego przez pracownika przychodu.
Nawet gdyby uznać, że źródłem powstania przychodu związanego z zapewnieniem Ubezpieczenia pracownikom Spółki jest terytorium Polski, okoliczność ta nie skutkuje powstaniem po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Tym samym Spółka nie jest obowiązana do pełnienia funkcji płatnika podatku na podstawie art. 31 ustawy o PIT. W ocenie Wnioskodawcy bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, iż Spółka obciążana jest kosztami zapewnienia Ubezpieczenia pracownikom Spółki.
Zakładając, że przychód pracowników Spółki związany z zapewnieniem Ubezpieczenia przez „Cx” jest opodatkowany w Polsce, przysporzenie to należny zakwalifikować do przychodów z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Przychody te pracownik powinien wykazać w zeznaniu rocznym za rok w którym zostały osiągnięte i je opodatkować. W związku z powyższym na Spółce nie będzie ciążył obowiązek wykonywania funkcji płatnika podatku w stosunku do uzyskanego przez pracownika przychodu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W art. 10 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się: w pkt 1 - stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkowstwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę,- w pkt 9 – inne źródła.
W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Natomiast zgodnie z art. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.
Użycie w powyższym przepisie art. 20 ww. ustawy słowa „w szczególności” oznacza, że jest to wyliczenie przykładowe. Zatem do tej kategorii źródła należy zaliczyć każde przysporzenie majątkowe, które uzyskuje osoba fizyczna, a którego nie można zaliczyć do pozostałych kategorii źródeł określonych w art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, Wnioskodawca należy do grupy spółek „C”. Spółka zatrudnia m.in. pracowników będących rezydentami podatkowymi państw trzecich.
Zgodnie z polityką Grupy „C”, centrala Grupy z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (dalej: „Cx”) - zapewnia pracownikom koncernu zatrudnionym poza granicami kraju ich stałego zamieszkania pakiety ubezpieczeń zdrowotnych i społecznych. Na podstawie ustaleń przyjętych przez podmioty należące do Grupy „C”, „Cx” refakturuje na Spółkę koszty Ubezpieczenia opłacane na rzecz zagranicznych pracowników Spółki.
W oparciu o powyższe informacje, należy stwierdzić, że uzyskiwany przez pracowników przychód nie jest przychodem ze stosunku pracy, bowiem jak zaznaczył Wnioskodawca zapewnienie Ubezpieczenia przez „Cx” nie stanowi elementu warunków pracy i płacy pracowników zatrudnionym w Spółce, nie jest objęte zapisami umów o pracę, regulaminów pracy, płacy lub nagradzania. Wszelkie plany i decyzje dotyczące zapewnienia Ubezpieczenia pracownikom podejmowane są przez „Cx”, zaś Spółka nie ma na nie wpływu.
W związku z powyższym przedmiotowe świadczenie stanowi dla pracowników przysporzenie majątkowe, które należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Stosownie natomiast do art. 3 ust. 2a ww. ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Powołane przepisy – w myśl art. 4a ww. ustawy – stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka zatrudnia m.in. pracowników będących rezydentami podatkowymi państw trzecich, w tym Stanów Zjednoczonych, Australii i innych.
Z uwagi na powyższe w przedmiotowej sprawie, należy odwołać się do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku. Zgodnie z art. 21 Modelowej Konwencji, dochody osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, bez względu na to, gdzie są osiągane, a nieobjęte postanowieniami poprzednich artykułów niniejszej Konwencji, podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie. Z powyższego przepisu wynika, iż kryterium rozstrzygającym w którym państwie ww. świadczenia będą opodatkowane, jest miejsce zamieszkania osób otrzymujących te świadczenia, a więc nie będzie to terytorium Polski.
Reasumując, należy stwierdzić, że przedmiotowe świadczenie stanowi dla pracowników przysporzenie majątkowe, które należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Świadczenia te będą podlegały opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania osób, które je otrzymały. W związku z powyższym na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika z tego tytułu. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Jednocześnie należy wskazać, iż powołane przez Wnioskodawcę orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy stwierdzić, iż zdaniem organu podatkowego tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.