INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 9 czerwca 2010 r. (data wpływu 14 czerwca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu opodatkowania poniesionych wydatków z tytułu szkolenia i egzaminu pracowników – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 14 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu opodatkowania poniesionych wydatków z tytułu szkolenia i egzaminu pracowników. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca opłaca i kieruje pracowników na szkolenia i egzaminy z zakresu: dozoru, operatorów, konserwatorów urządzeń dźwigowych, eksploatacji i dozoru urządzeń energetycznych, operatorów kierowców wózków, obsługi wymiany butli gazowych w wózkach jezdniowych.
Pracownicy muszą posiadać te uprawnienia w celu świadczenia pracy na zajmowanych stanowiskach służbowych. Niektórzy pracownicy zdobywają wiedzę we własnym zakresie, a następnie w wyznaczonym miejscu i terminie zdają egzamin przed komisją kwalifikacyjną. Udział w tym egzaminie odbywa się na podstawie skierowania z zakładu pracy. Faktury wystawione są za egzamin kwalifikacyjny na Wnioskodawcę. Inni pracownicy kierowani są na pełne szkolenie i egzamin, w których udział odbywa się również na podstawie skierowania przez Zainteresowanego, i tak: na jednych widnieją dwie pozycje - osobna opłata za szkolenie i osobna opłata za egzamin, a na innych tylko jedna pozycja - udział w szkoleniu.
Wszystkie te szkolenia kończą się egzaminem i dają uprawnienia kwalifikacyjne do wykonywania obowiązków służbowych na danym stanowisku pracy. Szkolenia te odbywają się przez firmy upoważnione do wydawania takich uprawnień i prowadzone są w zakładzie pracy lub poza zakładem w ramach czynności służbowych. Jeśli szkolenie odbywało się poza zakładem pracy, Wnioskodawca zwracał koszty podróży służbowej. Należy nadmienić, że niektóre uprawnienia wydawane są z terminem ważności (muszą być periodyczne odnawiane), w związku z tym, osoby skierowane były jedynie na egzamin, celem odnowienia uprawnień w związku z upływem terminu ich ważności.
Przedstawiony stan faktyczny dotyczy okresu sprzed 10 kwietnia 2010 r. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy uczestnictwo w szkoleniach i odbycie egzaminu opłacane przez Wnioskodawcę należy zaklasyfikować jako nieodpłatne świadczenie na rzecz pracowników, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o pdof, a co za tym idzie przypisać wartość szkoleń i wartość egzaminu do przychodu pracowników i odprowadzić z tego tytułu podatek dochodowy od osób fizycznych? Zdaniem Wnioskodawcy, tego rodzaju wydatki ponoszone na pracownika z tytułu szkoleń i egzaminów nie można rozpatrywać jako świadczenie na rzecz pracowników w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o pdof.
Nabyte uprawnienia są niezbędne do wykonywania obowiązków przez pracowników na danym stanowisku pracy na rzecz pracodawcy. Celem poniesienia przez Zainteresowanego tego rodzaju kosztu jest osiągnięcie przychodu. Pracownicy, którzy posiadają takie uprawnienia wykonują pracę na danym stanowisku dodatkowo eliminując zbędne zatrudnienie. Jak zauważył WSA w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1915/07) i WSA w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 1597/07), „iż udział pracowników w szkoleniach opłacanych w całości przez pracodawcę nie powinno obciążać finansowo pracowników.
Tym bardziej, że w przypadku gdy szkolenia, którego koszt pokrywa pracodawca, przedmiotowo odpowiada obowiązkom wykonywanym przez pracownika na zajmowanym przez niego stanowisku...” Ponadto należy zauważyć, że Kodeks pracy w art. 17 i art. 94 pkt 6 wskazuje na obowiązek pracodawcy w ułatwieniu podnoszeniu kwalifikacji zawodowych pracownika. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 11 ust. 1 ww. ustawy).
Z przepisu art. 12 ust. 1 ww. ustawy wynika, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca opłaca i kieruje pracowników na szkolenia i egzaminy w celu zdobycia uprawnień niezbędnych na zajmowanych stanowiskach służbowych. W przypadku dokształcania i doskonalenia zawodowego świadczenia przyznane pracownikowi przez pracodawcę stanowią przychód ze stosunku pracy. W związku z powyższym twierdzenie Wnioskodawcy, iż wydatki ponoszone na pracownika z tytułu szkoleń i egzaminów nie można rozpatrywać jako świadczenie na rzecz pracowników w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należało uznać za nieprawidłowe.
Należy jednak zauważyć, iż powyższy przychód może być w określonych sytuacjach zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych.
Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 16 lipca 2010 r., z uwagi na to iż stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawcę dotyczy okresu sprzed 10 kwietnia 2010 r.), wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych, zgodnie z odrębnymi przepisami, przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy, przysługujących pracownikom podejmującym naukę w szkołach lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych.
Odrębne przepisy, o których mowa w powyższym przepisie, regulujące możliwość przyznania pracownikowi dodatkowych świadczeń w związku z podnoszeniem kwalifikacji zawiera m.in. rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472 ze zm.), a także rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 31, poz. 216 ze zm.).
Należy przy tym zauważyć, że szkolenia pracowników opłacane przez zakład pracy można podzielić na dwa rodzaje: szkolenia podnoszące posiadane kwalifikacje zawodowe w sensie umiejętności wykonywania bieżącej pracy, do których należą: seminaria, odczyty, prelekcje, wykłady, kursy, szkolenia podnoszące poziom wiedzy ogólnej i zawodowej pracownika (nauka w szkołach publicznych i niepublicznych, w szkołach wyższych, na studiach podyplomowych itp.).
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych, uzyskiwanie i uzupełnianie przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych odbywa się w następujących pozaszkolnych formach kształcenia: kurs; kurs zawodowy; seminarium; praktyka zawodowa.
Natomiast zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych, pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych na podstawie skierowania zakładu pracy przysługuje, o ile umowa zawarta między nim i zakładem pracy nie stanowi inaczej: zwrot kosztów uczestnictwa, w tym zakwaterowania, wyżywienia i przejazdu, urlop szkoleniowy na udział w obowiązkowych zajęciach oraz zwolnienie z części dnia pracy w wymiarze określonym w § 10, płatne według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.
W świetle powyższego należy stwierdzić, iż koszty szkolenia i egzaminów poniesione przez Wnioskodawcę stanowią przychód pracowników w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który korzysta zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Jednocześnie należy wskazać, iż powołane w treści wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.
Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy stwierdzić, iż zdaniem organu podatkowego tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.