INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 2 listopada 2011 r. (data wpływu: 7 listopada 2011 r.), uzupełnionym pismem z dnia 1 lutego 2012 r. (data wpływu: 3 lutego 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie obowiązku podatkowego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 7 listopada 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie obowiązku podatkowego.
Z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 w zw. z § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 24 stycznia 2012 r., nr ILPB2/436-218/11-2/TR, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie poinformowano Zainteresowanego, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Wnioskodawcę nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
Wezwanie wysłano w dniu 24 stycznia 2012 r., zaś w dniu 3 lutego 2012 r. (data nadania: 1 lutego 2012 r.) do tut. Organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, w której Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Kolega Wnioskodawcy musiał podjąć z rachunku bankowego znaczną ilość gotówki. Środki miał ulokowane na rachunku bankowym prowadzonym przez bank w ramach elektronicznego konta. Chcąc podjąć w kasie banku gotówkę okazało się, że z konta elektronicznego nie jest możliwa wypłata gotówki w kasie banku. Tak stanowi regulamin i zasady obsługi elektronicznego konta.
Dnia 18 października 2011 roku Wnioskodawca zawarł z kolegą pisemne porozumienie, na mocy którego przelał Wnioskodawcy na Jego rachunek bankowy kwotę 48 tys. zł, a Wnioskodawca 20 października 2011 roku wypłacił tę kwotę w kasie banku i przekazał te pieniądze koledze. Była to jedyna możliwa forma, ażeby kolega Wnioskodawcy mógł w krótkim czasie dysponować kwotą 48 tys. zł w gotówce. Zainteresowany nadmienił, że cała kwota została bezzwłocznie przekazana koledze. Po wpłynięciu środków Wnioskodawca nie dokonywał żadnych transakcji posługując się otrzymaną kwotą. Cała operacja miała wyłącznie na celu umożliwienia podjęcia gotówki z konta elektronicznego.
Jednak biorąc pod uwagę profiskalne podejście urzędów skarbowych, Zainteresowany wyraził obawę, że taka transakcja zostanie zakwalifikowana jako pożyczka pieniędzy i w wyniku ewentualnej kontroli nałożona zostanie na Niego sankcyjna stawka podatku od czynności cywilnoprawnych. W związku z tym, dnia 31 października 2011 r. Wnioskodawca złożył deklarację PCC-3 i wpłacił kwotę 960 zł podatku na rachunek urzędu skarbowego. Zainteresowany jest jednak przekonany, iż w tej sytuacji nie doszło do zawarcia umowy pożyczki.
Na mocy art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W opisanej wyżej sytuacji nie można zatem mówić o zawarciu umowy pożyczki ze względu na to, iż otrzymane przez Zainteresowanego pieniądze pozostawały własnością kolegi, a cała transakcja nosiła charakter czysto techniczny i miała na celu umożliwienie koledze podjęcie gotówki ze środków ulokowanych na koncie elektronicznym.
Uzupełniając przedstawiony we wniosku stan faktyczny Zainteresowany wskazał, iż opisane przez Niego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzenie nie może być zaklasyfikowane jako umowa pożyczki, o której mowa w art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93). Wszakże w myśl Kodeksu cywilnego przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Natomiast opisana we wniosku czynność polegała jedynie na konwersji środków pieniężnych z konta bankowego do postaci gotówkowej na rzecz kolegi. Mając powyższe na uwadze, Zainteresowany stwierdził jednoznacznie, że opisane we wniosku zdarzenie nie stanowiło umowy pożyczki. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy sytuacja, w której na skutek pisemnego porozumienia z kolegą, mającego na celu umożliwienie mu podjęcia gotówki z elektronicznego konta, Wnioskodawca otrzymał 18 października 2011 roku na rachunek bankowy kwotę 48 tys. złotych, a następnie nie dokonując jakichkolwiek transakcji otrzymaną kwotą dnia 20 października 2011 roku podjął wyżej wymienioną kwotę w kasie banku i przekazał ją koledze, może zostać uznana jako umowa pożyczki i podlegała opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych?
Zdaniem Wnioskodawcy, sytuacja, w której na skutek pisemnego porozumienia z kolegą, mającego na celu umożliwienie mu podjęcia gotówki z elektronicznego konta, otrzymał 18 października 2011 roku na rachunek bankowy kwotę 48 tys. złotych, a następnie nie dokonując jakichkolwiek transakcji otrzymaną kwotą dnia 20 października 2011 roku podjął wyżej wymienioną kwotę w kasie banku i przekazał ją koledze, nie może zostać uznana jako umowa pożyczki, gdyż nie wyczerpuje znamion umowy pożyczki o której mowa w art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego, a co za tym idzie, nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm.), podatkowi podlegają: następujące czynności cywilnoprawne: umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych, umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, (uchylona), umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy, umowy dożywocia, umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat i dopłat, (uchylona), ustanowienie hipoteki, ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności, umowy depozytu nieprawidłowego, umowy spółki; zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4; orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2. Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Jednocześnie ustawowe wyliczenie zostało wzmocnione zasadą, zgodnie z którą o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu tym podatkiem, decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa. Tym samym, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób, to dla oceny, czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikacje pod względem prawnym. Szczegółowe określenie zakresu przedmiotowego ma określone konsekwencje.
Ustawodawca, wprowadzając w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu, wyłączył od opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu, nawet gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź podobne do tych, które zostały w nim wyliczone.
Sytuacja, w której na skutek pisemnego porozumienia z kolegą, mającego na celu umożliwienie mu podjęcia gotówki z elektronicznego konta, Wnioskodawca otrzymał na rachunek bankowy kwotę pieniężną, a następnie – nie dokonując jakichkolwiek transakcji otrzymaną kwotą – podjął wyżej wymienioną kwotę w kasie banku i przekazał ją koledze, nie została wymieniona w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Co więcej, uzupełniając przedstawiony we wniosku stan faktyczny Zainteresowany wskazał jednoznacznie, że opisane we wniosku zdarzenie nie stanowiło umowy pożyczki, o której mowa w art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93). W konsekwencji, tego rodzaju czynności znajdują się poza zakresem normowania ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Jak już wspomniano powyżej, katalog czynności cywilnoprawnych, ujęty w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych ma charakter zamknięty. Zatem czynności cywilnoprawne, które nie zostały w nim wymienione w sposób wyraźny, nie podlegają opodatkowaniu omawianym podatkiem.
Reasumując, stwierdzić należy, iż opisana we wniosku sytuacja – w której na skutek pisemnego porozumienia z kolegą, mającego na celu umożliwienie mu podjęcia gotówki z elektronicznego konta, Wnioskodawca otrzymał na rachunek bankowy kwotę pieniężną, a następnie – nie dokonując jakichkolwiek transakcji otrzymaną kwotą – podjął wyżej wymienioną kwotę w kasie banku i przekazał ją koledze – nie należy do katalogu czynności wskazanych w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i tym samym nie spowodowała obowiązku zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych z przedmiotowego tytułu.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.