INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 26 marca 2009 r. (data wpływu 6 kwietnia 2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 19 czerwca 2009 r. (data wpływu 23 czerwca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umów pożyczek – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 6 kwietnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umów pożyczek.
Wniosek nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, w związku z powyższym, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia opisanego we wniosku stanu faktycznego o dokładniejsze wyjaśnienie sposobu udzielania przedmiotowych pożyczek, a w szczególności o sprecyzowanie: czy przedmiotem umów pożyczek zawartych przez spółkę są konkretne kwoty wskazane w umowach, które będą tylko wypłacane w transzach, czy umowy te funkcjonują na zasadzie typowej linii kredytowej, tzn. ustalona jest kwota limitu jednorazowej pożyczki, ale może się zdarzyć, że spółka łącznie pożyczy więcej niż kwota wskazana w umowach.
Jednocześnie poinformowano Wnioskodawcę, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ, a jego uzupełnieniem nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano w dniu 10 czerwca 2009 r., skutecznie doręczono dnia 17 czerwca 2009 r., zaś w dniu 23 czerwca 2009 r. do tut. organu wpłynęła odpowiedź, w której Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek (data nadania 22 czerwca 2009 r.). W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Spółka zawarła umowę pożyczki w grudniu 2006 r. w kwocie 4 000 000,00 zł, która korzystała ze zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych na mocy art. 9 pkt 10 tiret g ustawy z dnia 9 września 2009 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 450 ze zm.) w jej brzmieniu obowiązującym w 2006 r. W 2008 r. spółka zawarła 6 umów pożyczek, na łączną kwotę 800 000,00 zł, od których opłaciła podatek PCC. Wszystkie pożyczki zostały udzielone przez osobę fizyczną, nie będącą udziałowcem spółki.
We wszystkich umowach pożyczek zawarto postanowienia, że: pożyczki udzielane są na czas nieoznaczony, pożyczki udzielane są na zasadach linii kredytowej, co oznacza, że pożyczkobiorca ma możliwość wystąpienia do pożyczkodawcy z żądaniem zasilenia swojego rachunku bankowego środkami pieniężnymi pochodzącymi od pożyczkodawcy w ramach kwoty umowy, a w momencie zgromadzenia nadwyżek finansowych dokonać zwrotu wykorzystanej części pożyczki. Zgodnie z postanowieniami umownymi spółka w dniu 31 grudnia 2008 r. zwróciła pożyczkodawcy kwotę 2 000 000,00 zł. W 2009 r. spółka zwróciła się do pożyczkodawcy o zasilenie rachunku. Otrzymała łącznie kwotę 1 000 000,00 zł, w czterech transzach.
W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawca wskazał, że przedmiotem umów pożyczek są konkretne kwoty wskazane w tych umowach, udzielane na zasadach wyżej wspomnianej linii kredytowej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy kwoty pożyczek otrzymanych przez spółkę w 2009 r. korzystają ze zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych? Zdaniem Wnioskodawcy, środki pozyskane od pożyczkodawcy w 2009 r. korzystają ze zwolnienia z PCC, ponieważ nie stanowią one przedmiotu "nowej" czynności cywilnoprawnej, lecz wynikają z czynności - umów, które bądź to korzystały ze zwolnienia z PCC, bądź od których podatek został opłacony.
Przeciwne podejście prowadziłoby do podwójnego bądź wielokrotnego opodatkowania tej samej czynności, w sytuacji, gdy spółka zgodnie z postanowieniami umownymi będzie zwracać, a następnie pozyskiwać środki od pożyczkodawcy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 450 ze zm.) podatkowi temu podlegają wymienione w tym przepisie czynności cywilnoprawne, w tym między innymi umowy pożyczki.
Na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają również zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej, natomiast zgodnie z art. 4 pkt 7 ww. ustawy obowiązek podatkowy ciąży – na biorącym pożyczkę. Podstawę opodatkowania w takim przypadku, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, stanowi kwota lub wartość pożyczki. Stawka podatku od umowy pożyczki, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, wynosi 2%.
Elementami przedmiotowo istotnymi określonej w art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) umowy pożyczki są: obowiązek pożyczkodawcy przeniesienia na własność pożyczkobiorcy określonej ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku oraz obowiązek pożyczkobiorcy zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca zawarł umowy pożyczek, które polegają na tym, że strony określają maksymalną kwotę pożyczki, która może być udzielona pożyczkobiorcy, przy czym po dokonaniu zwrotu części lub całości pożyczonej uprzednio kwoty pożyczkobiorca ma prawo do otrzymania kolejnej kwoty, pod warunkiem, że nie przekroczy ona maksymalnej kwoty pożyczki określonej w umowie.
Jedną z umów pożyczek Wnioskodawca zawarł w 2006 r. Umowa ta korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 9 pkt 10 lit. g) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w brzmieniu do 31 grudnia 2006 r. Zgodnie z tym przepisem wolne są od podatku pożyczki udzielane na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej, pod warunkiem udokumentowania, że pieniądze będące przedmiotem pożyczki zostaną przeznaczone na pokrycie wydatków poniesionych na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej w ciągu 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy albo wykorzystania w tym okresie rzeczy oznaczonych co do gatunku, stanowiących przedmiot pożyczki.
Natomiast w świetle art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 222, poz. 1629), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., do czynności cywilnoprawnych, o których mowa w ustawie wymienionej w art. 2, z tytułu których obowiązek podatkowy powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Pozostałe umowy pożyczek Wnioskodawca zawarł w 2008 r. i od tych umów odprowadził należny podatek PCC. Wnioskodawca wskazał, iż przedmiotem zawartych umów pożyczek są konkretne kwoty wskazane w tych umowach.
Zatem, jeżeli transze otrzymane w ramach powyższych pożyczek w sumie nie przekroczyły kwot określonych w umowach, nie będą one podlegały opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, ponieważ wypłaty tych transz są tylko realizacją umów zawartych wcześniej, które albo korzystały ze zwolnienia, albo zostały opodatkowane tym podatkiem. Natomiast, jeżeli transze te w sumie przekroczą kwoty określone w umowach, to będzie to oznaczać, że nastąpiło podwyższenie podstawy opodatkowania i w związku z tym będą one podlegały opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych jako zmiana umowy pożyczki, na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Ewentualne opodatkowanie uzyskanych kwot pożyczki może wynikać również z faktu, iż nie zostały spełnione warunki określone w art. 9 pkt 10 lit. g) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w brzmieniu do 31 grudnia 2006 r. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.