INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 15 października 2009 r. (data wpływu 19 października 2009 r.), uzupełnionym w dniu 6 stycznia 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie obowiązku podatkowego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 19 października 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 14b § 3 i 14f § 1 Ordynacji podatkowej.
Ponadto w przedmiotowym wniosku zawarto następujące zapytanie mające być przedmiotem interpretacji indywidualnej: „Co powinniśmy zrobić w stosunku do Urzędu Skarbowego, zarówno ja jako najemca, na którego przeniesione zostaną prawa i obowiązki wynikające z umowy z TBS, oraz partycypant, który przekaże prawa do lokalu”. W związku z powyższym, wezwano Wnioskodawcę do wskazania jakich podatków lub ustaw podatkowych dotyczy przedstawione we wniosku zagadnienie oraz do uzupełnienia pozostałych braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Jednocześnie poinformowano Wnioskodawcę, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ, a jego uzupełnieniem nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano w dniu 21 grudnia 2009 r. (skutecznie doręczono dnia 28 grudnia 2009 r.), zaś w dniu 6 stycznia 2010 r. (data nadania 4 stycznia 2009 r.) do tut. organu wpłynęła odpowiedź, w której Wnioskodawca wskazał, iż wniosek dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych i uzupełnił braki w odniesieniu do tego podatku.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest najemcą mieszkania w Towarzystwie Budownictwa Społecznego (TBS). Starając się o mieszkanie poprosił kolegę, żeby zgodnie z obowiązującymi wówczas (2000 r.) przepisami został Jego partycypantem. W momencie podpisywania umowy z TBS partycypant i najemca nie mogli być tą samą osobą. Również małżonek nie mógł być partycypantem. Od dnia 1 stycznia 2005 r. przepisy uległy zmianie i obecnie partycypant i najemca mogą być jedną osobą. W związku z tym Wnioskodawca chciałby uporządkować swoją sytuację i przenieść za pomocą cesji praw, prawa i obowiązki partycypanta na najemcę.
W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę jest prawidłowe? Czy jest to jedyny podatek, który Wnioskodawca powinien zapłacić? Zdaniem Wnioskodawcy, interpretując przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, obowiązek odprowadzenia podatku ciąży na cesjonariuszu (czyli Wnioskodawcy) i wynosi 1% od kwoty 29 458,72 zł. Ponadto, w odniesieniu do innych podatków, Zainteresowany uważa, że nie powinien ich płacić ponieważ kwota jaką zapłacił cedent (kolega Wnioskodawcy) na rzecz TBS jest taka sama, jaką cesjonariusz (Wnioskodawca) uiszcza na rzecz cedenta.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 450 ze zm.) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
Zgodnie z powyższym podatkowi temu podlegają następujące czynności cywilnoprawne: umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych, umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy, umowy dożywocia, umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat, ustanowienie hipoteki, ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności, umowy depozytu nieprawidłowego, umowy spółki.
Ponadto, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy, podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają też zmiany ww. umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4, a także orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2. Instytucję przelewu (cesji) wierzytelności regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).
Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przelew wierzytelności jest swoistą konstrukcją prawną, przewidzianą w ogólnych zasadach zobowiązań prowadzącą do zmiany osoby wierzyciela podczas, gdy przedmiot zobowiązania pozostaje ten sam. Umowy cesji wierzytelności należą do czynności prawnych rozporządzających o skutkach zbliżonych do umowy przenoszącej własność.
Dodać należy, że cesja nie ma formy samoistnej umowy, dlatego też dla jej realizacji musi być dokonana czynność cywilnoprawna, na podstawie której nastąpi przeniesienie wierzytelności. Z treści art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że czynnością stanowiącą podstawę cesji może być umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inne umowy zobowiązujące do przeniesienia wierzytelności. Podkreślić należy, że umowa cesji jako nie wymieniona w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, o ile nie przybierze postaci jednej z umów wymienionych w tym przepisie.
Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że umowa zawarta między cesjonariuszem (Wnioskodawcą) i cedentem będzie miała charakter odpłatny, a więc przybierze postać umowy sprzedaży. W związku z tym, od takiej umowy Zainteresowany zobowiązany jest zapłacić podatek, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej. Obowiązek ten, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży - przy umowie sprzedaży - na kupującym (art. 4 pkt 1).
W myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. ustawy podstawę opodatkowania stanowi przy umowie sprzedaży wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego, natomiast stawka podatku – zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) wynosi 1%.
Niezależnie jednak od tego, zgodnie z art. 2 pkt 4 ww. ustawy nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest: opodatkowana podatkiem od towarów i usług, zwolniona z podatku od towarów i usług, z wyjątkiem: umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach, umowy spółki i jej zmiany, umowy sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.
W związku z tym, nawet jeżeli umowa cesji wierzytelności przybiera postać jednej z umów wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, ale jednocześnie opodatkowana jest podatkiem od towarów i usług lub korzysta ze zwolnienia z tego podatku, zastosowanie znajdzie wyłączenie określone w art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Z treści cytowanego przepisu wynika jednak, że samo bycie podatnikiem od towarów i usług przez jedną ze stron czynności nie wystarczy aby dana czynność zawarta przez podatnika tego podatku korzystała z wyłączenia od opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
W każdym przypadku należy badać czy z tytułu dokonania tej konkretnej czynności jedna ze stron jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub z podatku tego jest zwolniona. W związku z tym podstawową kwestią są ustalenia dokonane na gruncie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Reasumując należy stwierdzić, iż umowa jaką Wnioskodawca (cesjonariusz) zamierza zawrzeć z cedentem, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W związku z tym Zainteresowany zobowiązany jest do odprowadzenia podatku w wysokości 1% podstawy opodatkowania, którą stanowi wartość rynkowa prawa majątkowego.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Ponadto informuje się, że z uwagi na niewskazanie jakich jeszcze podatków dotyczy wniosek i nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w odniesieniu do innych podatków, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu nie ustosunkował się w interpretacji do kwestii poruszonych w pytaniu drugim. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.