INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 11 marca 2015 r. (data wpływu 13 marca 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 czerwca 2015 r. (data wpływu 17 czerwca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 13 marca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.
Wniosek nie spełniał wymogów formalnych określonych w Ordynacji podatkowej, w związku z powyższym pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. nr ILPB2/4511-1-285/15-2/WS, wezwano Wnioskodawcę do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Jednocześnie poinformowano Wnioskodawcę, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ, a uzupełnieniem wniosku nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
Wezwanie wysłano w dniu 8 czerwca 2015 r., skutecznie doręczono dnia 10 czerwca 2015 r., zaś w dniu 17 czerwca 2015 r. (data nadania 15 czerwca 2015 r.), do tut. organu wpłynęła odpowiedź, w której Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Pozwem z dnia 7 listopada 2014 r. A wystąpiła do sądu rejonowego z żądaniem uznania rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 53 kodeksu pracy za bezskuteczne. Pozwany Wnioskodawca wniósł o oddalenie powództwa wskazując przy tym, że powódce nie przysługuje żądanie uznania rozwiązania umowy za bezskuteczne, a żądanie przywrócenia do pracy albo żądanie odszkodowania.
W toku postępowania w dniu 27 lutego 2015 r. została zawarta ugoda pomiędzy stronami postępowania, w wyniku której pozwany Wnioskodawca zobowiązał się do wypłaty na rzecz powódki A kwoty 5 250 złotych brutto, w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody, tytułem wszelkich należności z łączącego strony stosunku pracy. Kwota 5 250 złotych brutto stanowi trzykrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w dniu zawarcia ugody i odpowiada 3 - miesięcznej kwocie wynagrodzenia brutto powódki.
W dniu l0 marca 2015 r. Wnioskodawca wypłacił na rzecz powódki kwotę 4 371,00 złotych netto, odliczając kwotę 879 złotych tytułem zaliczki na podatek dochodowy A. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy w zaistniałym stanie faktycznym Wnioskodawca był obowiązany do naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od kwoty ugodzonej z A, czy też na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 updof ugodzona kwota 5 250 złotych korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych?
Zdaniem Wnioskodawcy, kwota ugodzona w wysokości 5 250 złotych brutto, którą w ramach ugody przewidziano do wypłaty jako wszelkie należności ze stosunku pracy nie korzysta ze zwolnienia z podatku przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3 updof. Tytułem wypłaty przedmiotowej kwoty nie jest odszkodowanie. Tytuł wypłaty nie mieści się w żadnym z wyłączeń przewidzianych w ww. przepisie. Przedmiotem żądania powódki zawartym w pozwie również nie było żądanie odszkodowania.
Zatem w ocenie Wnioskodawcy brak podstaw do zastosowania zwolnienia od kwoty ugodzonej brutto należy naliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy A. Zgodnie z art. 9 ust. 1 updof, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 updof, źródłami przychodów są również inne źródła, które nie zostały wymienione enumeratywnie w tym artykule.
Na podstawie art. 11 ust. 1 updof, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Stosownie do art. 12 ust. 1 updof, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty powyżej zwrot w szczególności oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Takim przychodem jest również kwota pieniężna wynikająca z ugody sądowej. Kwota wypłacona byłemu pracownikowi wynika zatem jedynie z ustaleń zawartych pomiędzy stronami ugody, ma charakter czysto umowny, a jej wysokość uwzględnia interesy obu stron.
Kwota ta ma zatem rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę, które by otrzymywał gdyby nie rozwiązanie umowy o pracę. Wobec powyższego, Wnioskodawca, jako płatnik, zobowiązany był do naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 2012 r. Nr 51, poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.
U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), z wyjątkiem: określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
Należy jednak podkreślić, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są tylko te odszkodowania, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach prawa. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że pozwem z dnia 7 listopada 2014 r. A wystąpiła do sądu rejonowego z żądaniem uznania rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 53 kodeksu pracy za bezskuteczne.
Pozwany Wnioskodawca wniósł o oddalenie powództwa wskazując przy tym, że powódce nie przysługuje żądanie uznania rozwiązania umowy za bezskuteczne, a żądanie przywrócenia do pracy albo żądanie odszkodowania. W toku postępowania w dniu 27 lutego 2015 r. została zawarta ugoda pomiędzy stronami postępowania, w wyniku której pozwany Wnioskodawca zobowiązał się do wypłaty na rzecz powódki A kwoty 5 250 złotych brutto, w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody, tytułem wszelkich należności z łączącego strony stosunku pracy.
Na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502 z późn. zm.), pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia: jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa: dłużej niż 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 6 miesięcy, dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową; w razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1, trwającej dłużej niż 1 miesiąc.
Stosownie natomiast do treści art. 56 § 1 Kodeksu pracy pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy. Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że powódka nie wystąpiła do sądu z żądaniem odszkodowania, natomiast Wnioskodawca wypłacił jej określoną kwotę pieniędzy na skutek zawartej ugody, tytułem wszelkich należności z łączącego strony stosunku pracy.
Wypłacona kwota wynika jedynie z ustaleń zawartych pomiędzy stronami ugody, ma charakter czysto umowny, a jej wysokość uwzględnia interesy obu stron. Kwota ta ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę, które by otrzymywał gdyby nie rozwiązanie umowy o pracę. W związku z powyższym, skoro wypłacona na podstawie ugody kwota nie jest odszkodowaniem wypłaconym z tytułu wypowiedzenia umowy o pracę z naruszeniem art. 53 § 1 Kodeksu pracy, to powyższe odszkodowanie nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W konsekwencji Wnioskodawca był obowiązany do naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconej kwoty. Zatem w przedmiotowej sprawie stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.