INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z 16 stycznia 2014 r. (data wpływu 20 stycznia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia, czy wydatki poniesione na potrzeby inwestycji powinny zostać zakwalifikowane przez Spółkę jako koszty działalności opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób prawnych - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 20 stycznia 2014 r. został złożony ww. wniosek - uzupełniony pismem z 31 marca 2014 r. (data wpływu 2 kwietnia 2014 r.) - o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia, czy: całkowita kwota wydatków poniesionych na potrzeby inwestycji powinna zostać rozpoznana przez Spółkę jako koszt zaniechanej inwestycji potrącalny w dacie likwidacji inwestycji, zgodnie z art. 15 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatki poniesione na potrzeby inwestycji powinny zostać zakwalifikowane przez Spółkę jako koszty działalności opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób prawnych.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi działalność produkcyjną w branży motoryzacyjnej. W 2004 r. Spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego gruntu (…) wraz ze znajdującym się na części tego gruntu budynkiem biurowym. Intencją Spółki już w momencie nabycia przedmiotowej nieruchomości było wyburzenie budynku biurowego i wykorzystanie tej części gruntu pod nową inwestycję, polegającą na budowie nowej hali produkcyjnej („Inwestycja”). Wyburzenie budynku biurowego nastąpiło w grudniu 2004 r. i wiązało się z poniesieniem przez Spółkę wydatków.
Mając na uwadze, iż wyburzenie budynku biurowego było bezpośrednio związane z planowaną Inwestycją, Spółka rozpoznała wydatki związane z pracami wyburzeniowymi w księgach rachunkowych na koncie „środki trwałe w budowie”. Również dla celów podatkowych Spółka planowała skapitalizować przedmiotowe wydatki do wartości początkowej nowej hali produkcyjnej oraz odnosić je w koszty podatkowe poprzez odpisy amortyzacyjne. Na potrzeby realizacji Inwestycji Spółka poniosła w 2004 r., oprócz powyżej opisanych wydatków na wyburzenie budynku biurowego, także inne wydatki inwestycyjne.
Wydatki te były związane w przeważającej mierze z wykonaniem projektu pod Inwestycję, a częściowo także z wynajmem ogrodzenia części działki, na której Inwestycja miała być realizowana. Również te wydatki Spółka planowała skapitalizować do wartości początkowej nowej hali produkcyjnej oraz odnosić je w koszty podatkowe poprzez odpisy amortyzacyjne. Jednocześnie na odrębnej, niezabudowanej części nabytego gruntu, Spółka planowała wybudowanie innej hali produkcyjnej („Druga Inwestycja”).
W związku z Drugą Inwestycją Spółka uzyskała w 2005 r. zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej („SSE”) i w tym samym roku, tj. 2005, rozpoczęła prowadzenie działalności na terenie SSE na podstawie uzyskanego zezwolenia. Wnioskodawca podkreśla, iż w 2004 r., tj. w okresie, w którym została podjęta decyzja o rozpoczęciu Inwestycji, a także poniesione zostały wydatki związane z Inwestycją (m.in. na wyburzenie budynku biurowego), Spółka nie prowadziła działalności na terenie SSE na podstawie zezwolenia.
Ponadto, realizacja Inwestycji w żadnej mierze nie była zależna od uzyskania przez Spółkę zezwolenia strefowego, które to zezwolenie zostało faktycznie uzyskane w 2005 r. w związku z Drugą Inwestycją. Konsekwentnie, żadne wydatki poniesione przez Spółkę na potrzeby realizacji Inwestycji (tj. ani koszty wyburzenia budynku biurowego, ani też żadne z pozostałych wskazanych wyżej wydatków) nie zostały uwzględnione jako koszty kwalifikowane przy uzyskiwaniu zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie SSE. Z uwagi na niekorzystne warunki makroekonomiczne, w 2009 r. Spółka podjęła decyzję o zaniechaniu Inwestycji.
Spółka nie dokonała zbycia jakichkolwiek składników majątku nabytych na potrzeby przedmiotowej Inwestycji. Dotychczas Spółka nie rozpoznała w żaden sposób kwoty poniesionych w 2004 r. wydatków na wyburzenie budynku biurowego. Kwota pozostałych wydatków poniesionych na potrzeby zaniechanej Inwestycji została przez Spółkę rozpoznana dla celów podatku dochodowego od osób prawnych w 2009 r. jako koszt działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych z tytułu prowadzenia działalności na terenie SSE na podstawie zezwolenia. Ponadto w piśmie z 31 marca 2014 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia wniosku wyjaśniono co następuje.
Czy w 2009 r. podjęto decyzję o trwałym i definitywnym odstąpieniu od realizacji przedmiotowej inwestycji; w przypadku odpowiedzi twierdzącej należy wskazać, czy decyzja o zaniechaniu dalszego prowadzenia inwestycji, a także wynikające z tej decyzji skutki, znalazły odzwierciedlenie w dokumentacji Spółki (protokoły, oświadczenia, inne dokumenty - jakie?) oraz ewidencji księgowej prowadzonej przez Spółkę? W 2009 r. podjęto decyzję o trwałym i definitywnym odstąpieniu od realizacji przedmiotowej inwestycji. Wszelkie decyzje dotyczące inwestycji są podejmowane przez zarząd lub udziałowców Spółki zgodnie z obowiązującymi w grupie uprawnieniami.
Decyzje dotyczące znaczących inwestycji (a taką była inwestycja opisana we wniosku Spółki) podejmowane są przez udziałowców, którzy w tym przypadku, w obliczu kryzysu na przełomie lat 2008/2009, nie zdecydowali się na kontynuację rozpoczętej inwestycji (budowy hali produkcyjnej). Decyzja o zaniechaniu inwestycji została przekazana Spółce (tj. działowi księgowemu Spółki) przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia w ramach grupy. Spółka dysponuje korespondencją mailową, w której zespołowi operacyjnemu (tj. działowi księgowemu) Spółki przekazane zostały wytyczne w zakresie zaniechania przedmiotowej inwestycji.
W związku z powyższym, w ewidencji księgowej prowadzonej przez Spółkę dokonano spisania w koszty wydatków wynikających z zakupu dokumentacji projektowej i wynajmu ogrodzenia. W odniesieniu do kosztów wyburzenia budynku biurowego, zgodnie z rekomendacją audytora Spółki, dla celów bilansowych zwiększyły one wartość gruntu. Czy efekty nakładów poniesionych na zaniechaną inwestycję były/będą w jakikolwiek sposób wykorzystywane przez Spółkę w przyszłości lub zostały/zostaną Spółce w jakikolwiek sposób zwrócone? Efekty poniesionych na zaniechaną inwestycję nakładów nie były i nie będą wykorzystywane przez Spółkę, a także nie zostały i nie zostaną Spółce w jakikolwiek sposób zwrócone.
Co należy rozumieć przez stwierdzenie, że „Spółka nie dokonała zbycia jakichkolwiek składników majątku nabytych na potrzeby przedmiotowej inwestycji” - jakiego rodzaju są to składniki majątkowe? Na potrzeby przedmiotowej inwestycji, oprócz wydatków związanych z wyburzeniem budynku biurowego, Spółka poniosła dodatkowe wydatki związane z nabyciem dokumentacji projektowej oraz wynajęciem ogrodzenia. Po podjęciu decyzji o zaniechaniu przedmiotowej inwestycji Spółka nie dokonała zbycia nabytej dokumentacji projektowej ani nie „odsprzedała” nabytej usługi wynajmu ogrodzenia.
Jakiego rodzaju koszty mieszczą się w określeniu „pozostałe wydatki poniesione na potrzeby zaniechanej inwestycji” zawartym w stwierdzeniu „Kwota pozostałych wydatków poniesionych na potrzeby zaniechanej Inwestycji została przez Spółkę rozpoznana dla celów CIT w 2009 r. jako koszt działalności zwolnionej z opodatkowania CIT z tytułu prowadzenia działalności na terenie SSE na podstawie zezwolenia” i czy nie dotyczą one Drugiej Inwestycji”?
W określeniu „pozostałe wydatki poniesione na potrzeby zaniechanej Inwestycji” mieszczą się wydatki na zakup dokumentacji projektowej przedmiotowej inwestycji oraz wynajęcia ogrodzenia tej części działki, na której miała zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja. Powyższe wydatki nie dotyczą „Drugiej Inwestycji”. Czy Spółka dokonała fizycznej likwidacji nakładów poniesionych na potrzeby inwestycji? W odniesieniu do nakładów poniesionych na nabycie dokumentacji projektowej Spółka nie dokonała fizycznej likwidacji zakupionego projektu. Spółka podjęła decyzję o zachowaniu go dla celów dokumentacyjnych (jest to jedyny dowód wykonanie nabytej przez Spółkę usługi projektowej).
W odniesieniu do nakładów na wynajęcie ogrodzenia, po rozwiązaniu umowy najmu wynajmujący zabrał ogrodzenie stanowiące jego własność. W odniesieniu do nakładów na wyburzenie budynku biurowego, z uwagi na specyfikę tych nakładów (wydatki na wyburzenie) nie istniała możliwość ich fizycznej likwidacji. Wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między „wydatkami poniesionymi na potrzeby Inwestycji” a osiągnięciem przez Spółkę przychodu, zabezpieczeniem lub zachowaniem jego źródła. Na moment ponoszenia analizowanych wydatków (tj. wyburzenie budynku biurowego, nabycie projektu budowlanego oraz wynajęcie ogrodzenia) intencją Spółki było wybudowanie nowej hali produkcyjnej.
W hali tej miała być prowadzona przez Spółkę działalność gospodarcza mająca na celu uzyskiwanie przez Spółkę przychodów. Decyzja o zaniechaniu inwestycji została podjęta wskutek kryzysu na przełomie lat 2008/2009, który doprowadził udziałowców Spółki do wniosku, iż korzyści z realizacji inwestycji nie zostaną osiągnięte. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.
Czy całkowita kwota wydatków poniesionych na potrzeby Inwestycji (tj. zarówno koszty wyburzenia budynku biurowego, jak również wszystkie pozostałe wskazane wydatki inwestycyjne) powinna zostać rozpoznana przez Spółkę dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jako koszt zaniechanej inwestycji potrącalny w dacie likwidacji Inwestycji, tj. w 2009 r., zgodnie z art. 15 ust. 4f ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych? Czy przedmiotowe wydatki (tj. zarówno koszty wyburzenia budynku biurowego, jak również wszystkie pozostałe wskazane wydatki inwestycyjne) powinny zostać zakwalifikowane przez Spółkę jako koszty działalności opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób prawnych?
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 2. Wniosek Spółki w zakresie pytania nr 1 został rozpatrzony odrębną interpretacją indywidualną nr ILPB3/423-23/14-4/EK wydaną w dniu 18 kwietnia 2014 r. Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowe wydatki (tj. zarówno koszty wyburzenia budynku biurowego, jak również wszystkie pozostałe wskazane wydatki inwestycyjne) powinny zostać zakwalifikowane przez Spółkę jako koszty działalności opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób prawnych. W ocenie Wnioskodawcy, odpowiedź na przedstawione pytanie w pierwszej kolejności wymaga rozstrzygnięcia, czy i w jaki sposób przedmiotowe wydatki mogą być rozpoznane w kosztach uzyskania przychodów.
W dalszej kolejności należy natomiast rozstrzygnąć, czy przedmiotowe wydatki pozostają w związku z działalnością opodatkowaną Spółki, czy też z działalnością prowadzoną na podstawie uzyskanego w 2005 r. zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie SSE. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii pozwoli stwierdzić, czy przedmiotowe wydatki powinny stanowić koszt działalności opodatkowanej, zwolnionej czy też tzw. koszt wspólny, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Związek przedmiotowych wydatków z poszczególnymi rodzajami działalności Spółki.
Jak zostało uprzednio wskazane, w 2004 r., tj. w okresie, w którym została podjęta decyzja o rozpoczęciu Inwestycji, a także poniesione zostały wydatki związane z Inwestycją (m.in. na wyburzenie budynku biurowego), Spółka nie prowadziła działalności na terenie SSE na podstawie zezwolenia. Ponadto, realizacja Inwestycji w żadnej mierze nie była zależna od uzyskania przez Spółkę zezwolenia strefowego, które to zezwolenie zostało faktycznie uzyskane w 2005 r. w związku z Drugą Inwestycją.
W szczególności, koszty związane z wyburzeniem budynku biurowego nie miały bezpośredniego związku z realizacją Drugiej Inwestycji, tj. inwestycji strefowej, jako iż budynek ten zlokalizowany był na innej części działki posiadanej przez Spółkę. Ponadto, przy wnioskowaniu o wydanie zezwolenia strefowego w związku z realizacją Drugiej Inwestycji, Spółka nie uwzględniła w kosztach kwalifikowanych wydatków związanych z Inwestycją (tj. koszty rozbiórki i projektowych), co dodatkowo potwierdza, iż Inwestycja była traktowana odrębnie od kwestii ubiegania się o możliwość prowadzenia działalności strefowej zwolnionej z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, iż w przedstawionych okolicznościach, z uwagi na brak związku wydatków związanych z realizacją Inwestycji z planowanymi przychodami z działalności strefowej Spółki, powinny one być zakwalifikowane jako koszty działalności opodatkowanej. Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, wszystkie przedmiotowe wydatki, tj. zarówno wydatki na wyburzenie budynku biurowego, jak również pozostałe wskazane w stanie faktycznym wydatki inwestycyjne, powinny zostać rozpoznane przez Spółkę dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jako koszt zaniechanej inwestycji potrącalny w dacie jej likwidacji, tj. w 2009 r., który stanowi koszt działalności opodatkowanej Spółki.
W konsekwencji: kwota wydatków na wyburzenie budynku biurowego, dotychczas nierozpoznana przez Spółkę dla celów podatkowych, powinna zostać rozpoznana przez Spółkę dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jako koszt działalności opodatkowanej w 2009 r.; kwota pozostałych wydatków inwestycyjnych została przez Spółkę nieprawidłowo rozpoznana w 2009 r. jako koszt działalności zwolnionej (strefowej), z związku z czym Spółka powinna przekwalifikować te koszty i rozpoznać je jako koszt działalności opodatkowanej w 2009 r. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Jednocześnie tut. Organ pragnie podkreślić, że przedmiot niniejszej interpretacji stanowi - adekwatnie do treści pytania postawionego przez Wnioskodawcę - wyłącznie kwestia ustalenia, czy przedmiotowe wydatki (tj. zarówno koszty wyburzenia budynku biurowego, jak również wszystkie pozostałe wskazane wydatki inwestycyjne) powinny zostać zakwalifikowane przez Spółkę jako koszty działalności opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Z uwagi na fakt, że to pytanie podatkowe wyznacza zakres przedmiotowy wniosku, nie odniesiono się do stwierdzenia Wnioskodawcy zawartym we własnym stanowisku w sprawie, iż „wszystkie przedmiotowe wydatki, tj. zarówno wydatki na wyburzenie budynku biurowego, jak również pozostałe wskazane w stanie faktycznym wydatki inwestycyjne, powinny zostać rozpoznane przez Spółkę dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jako koszt zaniechanej inwestycji potrącalny w dacie jej likwidacji, tj. w 2009 r.” - kwestię tę bowiem rozstrzyga interpretacja indywidualna z dnia 18 kwietnia 2014 r. o nr ILPB3/423-23/14-4/EK.
Ponadto zauważa się, że postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym i w tym sensie ograniczonym np. w stosunku do postępowania podatkowego i kontrolnego, że nie może obejmować postępowania dowodowego. Powyższe wynika wprost z unormowania zawartego w art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), który stanowi, iż w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV.
W powołanym przepisie ustawodawca nie wymienia postępowania dowodowego, które regulują przepisy rozdziału 11 działu IV Ordynacji podatkowej. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, który nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, to organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
I tak, w świetle powyższego, w procesie wydawania interpretacji indywidualnych właściwy organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń w ramach postępowania dowodowego, ale przedstawia wyłącznie ocenę stanowiska wnioskodawcy na tle przedstawionego przez niego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Innymi słowy, podane przez wnioskodawcę fakty nie podlegają weryfikacji ani konfrontacji z dokumentami źródłowymi, ponieważ w oparciu o wydaną w indywidualnej sprawie interpretację, wnioskodawca uzyskuje jedynie informację o poglądzie organu w konkretnej, przedstawionej we wniosku sprawie.
Pełna weryfikacja prawidłowości zaliczenia ponoszonych przez Spółkę wydatków do działalności opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób prawnych może być dokonana jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.