INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej, przedstawione we wniosku, który wpłynął do tut.
Organu w dniu 02 czerwca 2010 r. (brak daty wypełnienia wniosku) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych jest: nieprawidłowe - w zakresie kosztów uzyskania przychodów, prawidłowe - w zakresie przychodu. UZASADNIENIE W dniu 02 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 16 sierpnia 2010 r. (data wpływu 19.08.2010 r.) – o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów oraz przychodu. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.
Wnioskodawca jako finansujący zawiera umowy leasingu operacyjnego (dalej: umowa leasingu) w rozumieniu art. 17b ust. 1 ustawy od podatku dochodowym od osób prawnych. W niektórych przypadkach, dochodzi do przedterminowego rozwiązania umowy leasingu na wniosek korzystającego za zgodą Spółki. Spółka zamierza zbyć przedmiot leasingu po rozwiązaniu umowy leasingu lub oddać go w ponowny leasing. Na podstawie zawartego porozumienia, dojdzie do przedterminowego rozwiązania umowy leasingu, z którym wiązać będzie się tzw. rozliczenie umowy leasingu.
Rozliczenie umowy leasingu będzie polegało na tym, iż jedna ze stron umowy leasingu będzie zobowiązana do zapłaty kwoty wynikającej z rozliczenia umowy leasingu (dalej: kwota rozliczenia). Kwota rozliczenia będzie ustalona jako różnica pomiędzy sumą zdyskontowanych wszystkich rat leasingowych (dalej: kwota niespłaconego kapitału) a kwotą korzyści uzyskanych przez Spółkę wskutek rozwiązania umowy leasingu (dalej: kwota korzyści). Jeżeli kwota korzyści będzie wyższa niż kwota niespłaconego kapitału, Spółka będzie zobowiązana do zapłaty korzystającemu kwoty rozliczenia. W przeciwnym wypadku, Spółce będzie przysługiwała należność od korzystającego o zapłatę kwoty rozliczenia.
W piśmie z dnia 16 sierpnia 2010 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia wniosku Wnioskodawca wyjaśnił, iż: przedterminowe rozwiązanie umowy leasingu następowałoby na wniosek korzystającego, w sytuacji, gdy będzie on miał np. problemy natury ekonomicznej ze spłatą rat leasingowych.
Również rozwiązanie to może być zastosowane przez Spółkę w sytuacji zaprzestania przez korzystającego działalności gospodarczej w trakcie obowiązywania umowy; kwota rozliczenia umowy leasingu ma charakter odszkodowania, rekompensującego poniesione przez Spółkę straty z tytułu przedterminowego rozliczenia umowy leasingu; przedterminowe rozwiązanie umowy będzie następowało na podstawie porozumienia zawieranego pomiędzy Spółką a korzystającym, w którym zostaną określone terminy, warunki przedterminowego rozliczenia umowy, jak również informacje dotyczące kalkulacji kwot rozliczenia z tego tytułu; pod pojęciem korzyści uzyskanych z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy, Spółka rozumie cenę netto uzyskaną ze sprzedaży przedmiotu leasingu; kwota wynikająca z rozliczenia umowy leasingu zostanie udokumentowana notą księgową – obciążeniową lub uznaniową, w zależności od charakteru rozliczenia pomiędzy Spółką a korzystającym.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy kwota rozliczenia otrzymana od korzystającego będzie stanowić dla Spółki przychód podlegający opodatkowaniu, natomiast kwota rozliczenia wypłacona korzystającemu będzie stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki? Zdaniem Wnioskodawcy, jedną z najistotniejszych cech umowy leasingu jest to, iż z ekonomicznego punktu widzenia za właściciela przedmiotu leasingu może być uznany korzystający, bowiem to on ponosi ryzyka i korzyści związane z przedmiotem leasingu, takie jak zmiana jego wartości, czy jego utrata.
Finansujący mimo, iż z prawnego punktu widzenia jest właścicielem przedmiotu leasingu, nie uzyskuje ekonomicznych korzyści i nie ponosi ryzyka związanego z przedmiotem leasingu, ponieważ umowa leasingu gwarantuje mu zwrot wydatków poniesionych na nabycie przedmiotu leasingu. Finansujący ponosi zatem ryzyko związane z wypłacalnością korzystającego, a nie z wartością przedmiotu leasingu. Konsekwencją takiej konstrukcji umowy leasingu jest konieczność zagwarantowania finansującemu otrzymania zwrotu kwoty wydatkowanej na nabycie przedmiotu leasingu także w przypadku jej wcześniejszego rozwiązania.
Jednocześnie jednak, w związku z tym, że finansujący nie ponosił ryzyka zmiany wartości przedmiotu leasingu, wszelkie związane z tym korzyści, które finansujący uzyskał w związku z przedterminowym rozwiązaniem umowy powinien zwrócić korzystającemu, jako podmiotowi ekonomicznie uprawnionemu do tych korzyści. Realizacją powyższej zasady jest rozliczenie umowy leasingu dokonywane przez strony w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy leasingu. W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie zostały zawarte szczególne przepisy dotyczące podatkowego uregulowania rozliczeń stron w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy leasingu.
W rezultacie, zdaniem Spółki, zastosowanie znajdą ogólne regulacje dotyczące przychodu oraz kosztu jego uzyskania. Wprawdzie otrzymana od korzystającego kwota rozliczenia związana jest z zawartą przez Spółkę umową leasingu, a więc stanowi przychód z działalności gospodarczej, to jednak nie towarzyszy jej wydanie rzeczy, zbycie prawa majątkowego ani wykonanie bądź częściowe wykonanie usługi. Zatem otrzymana przez Spółkę kwota rozliczenia ustalona na podstawie porozumienia zawartego przez Spółkę z korzystającym w związku z rozwiązaniem umowy leasingu, będzie stanowić dla Spółki przychód podlegający opodatkowaniu.
Przychód z tytułu kwoty rozliczenia powstanie, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w momencie otrzymania od korzystającego zapłaty kwoty rozliczenia. Jeżeli zaś Spółka będzie zobowiązana do zapłaty korzystającemu kwoty rozliczenia, zapłacona przez Spółkę kwota rozliczenia będzie stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki.
Wobec braku szczególnych regulacji podatkowych w tym przypadku, należy zastosować art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Płatności wynikające z rozliczenia umowy leasingu związane są z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i mają na celu uzyskiwanie przychodów z tej działalności.
Należy zauważyć, że pomimo, iż kwota rozliczenia ustalana jest w momencie rozwiązania umowy leasingu to konieczność jej zapłaty wynika bezpośrednio z istoty zawartej umowy leasingu, polegającej na tym, iż finansujący powinien otrzymać spłatę wartości początkowej przedmiotu leasingu natomiast korzystającego obciąża ryzyko związane ze zmianą wartości przedmiotu leasingu w trakcie umowy. Istnieje zatem związek kwoty rozliczenia z przychodami podlegającymi opodatkowaniu uzyskiwanymi przez Spółkę z tytułu umowy leasingu.
Należy również zauważyć, że rozwiązanie umowy leasingu umożliwia Spółce przejęcie przedmiotu leasingu, a następnie jego wykorzystanie w działalności generującej przychody podatkowe poprzez jego zbycie lub oddanie w kolejny leasing. Zatem, poniesienie wydatku na zapłatę kwoty rozliczenia jest warunkiem uzyskania nowego źródła przychodów. Ponosząc wydatek związany z rozwiązaniem umowy, Spółka działa więc w celu uzyskania przychodów związanych z wykorzystaniem odzyskanego przedmiotu leasingu, dlatego też, wydatek ten należy uznać za koszt uzyskania przychodów. Zdaniem Spółki, kwota rozliczenia będzie kosztem innym niż bezpośrednio związanym z przychodami.
Analizując związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku w postaci zapłaty korzystającemu kwoty rozliczenia a osiągnięciem przez Spółkę przychodów, należy stwierdzić, że zapłata kwoty rozliczeniowej ma pośredni związek zarówno z przychodami z umowy leasingu, jak też z przychodami z tytułu sprzedaży, czy też innego wykorzystania przedmiotu leasingu do działalności generującej przychody. W związku z powyższym, Spółka powinna zaliczyć kwotę rozliczenia do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w dacie poniesienia.
Zgodnie z tym przepisem, koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami są potrącane w dacie ich poniesienia. Jednocześnie, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku). Reasumując, kwota rozliczenia otrzymana od korzystającego będzie stanowić przychód podlegający opodatkowaniu w momencie otrzymania zapłaty.
Natomiast zapłata kwoty rozliczenia będzie stanowić dla Spółki wydatek uzasadniony z gospodarczego punktu widzenia, który umożliwia Spółce uzyskanie przychodów podlegających opodatkowaniu – zarówno przychodów z umowy leasingu, jak i umożliwia ponowne dysponowanie przedmiotem leasingu w sposób generujący przychody podatkowe Spółki poprzez odpłatne zbycie lub leasing przedmiotu leasingu. Zapłata kwoty rozliczenia następuje w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym wydatek ten nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Kwota rozliczenia może zatem stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki w dacie poniesienia, jako koszt uzyskania przychodów inny niż bezpośrednio związany z przychodem. W związku z powyższym, Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za: nieprawidłowe - w zakresie kosztów uzyskania przychodów prawidłowe - w zakresie przychodu.
Zasady opodatkowania stron umowy leasingu podatkiem dochodowym od osób prawnych reguluje rozdział 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.). Zgodnie z art. 17a pkt 1 ww. ustawy, ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty.
Natomiast na podstawie art. 17b ust. 1 wskazanej ustawy, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki: została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości, oraz suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.
Jeżeli jednak, zgodnie z art. 17b ust. 2 ust. ww. ustawy, finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie: art. 6, przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych, art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. Nr 26, poz. 143, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 oraz z 1999 r. Nr 49, poz. 484 i Nr 101, poz. 1178) - do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 17f-17h. Jeżeli umowa spełnia ww. warunki, wówczas w podstawowym okresie umowy u finansującego: przychodem jest opłata leasingowa, kosztem jest amortyzacja.
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, w rozdziale 4a, określa również konsekwencje podatkowe po zakończeniu podstawowego okresu umowy leasingu i sprzedaży przedmiotu leasingu korzystającemu lub osobie trzeciej. Przeniesienie własności środków trwałych po upływie podstawowego okresu umowy leasingu, o której mowa w art. 17b ust. 1, na korzystającego lub osobę trzecią reguluje odpowiednio przepis art. 17c i 17d tej ustawy.
Powyższe przepisy przewidują preferencje podatkowe w tym znaczeniu, że przychodem ze sprzedaży przedmiotów leasingu jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, nawet gdy odbiega ona od wartości rynkowej, ale warunkiem do skorzystania z nich jest przeniesienie własności przedmiotu leasingu po upływie podstawowego okresu trwania umowy. Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca – jako finansujący – zawiera umowy leasingu w rozumieniu art. 17b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W niektórych przypadkach dochodzi do przedterminowego rozwiązania umowy leasingu, z którym wiązać się będzie tzw. rozliczenie umowy leasingu.
Rozliczenie to polegać będzie na tym, iż jedna ze stron umowy zobowiązana zostanie do zapłaty kwoty rozliczenia, ustalonej jako różnica pomiędzy sumą zdyskontowanych wszystkich rat leasingowych a kwotą korzyści uzyskanych przez Spółkę wskutek rozwiązania umowy leasingu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie regulują wprost podatkowych skutków przedterminowego rozwiązania umowy leasingu i sprzedaży przedmiotu leasingu korzystającemu lub osobie trzeciej bądź oddania go w ponowny leasing.
W związku z powyższym, skutki podatkowe przedterminowego rozwiązania umowy leasingu po stronie finansującego należy wywodzić z ogólnych przepisów prawa podatkowego. Należy przy tym zauważyć, że strony umów cywilnoprawnych, w tym umowy leasingu, mogą dowolnie określać swoje wzajemne prawa i obowiązki, nie mogą jednak umową cywilnoprawną kształtować swoich praw i obowiązków o charakterze publicznoprawnym – zastrzeżonych dla ustaw podatkowych.
W sytuacji, gdy dochodzi do przedterminowego rozwiązania umowy leasingu i sprzedaży przedmiotu leasingu korzystającemu lub osobie trzeciej, finansujący uzyskuje przychód z odpłatnego zbycia rzeczy, określany według zasad z art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. w wysokości wartości rynkowej. Wartość rynkową rzeczy określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
Kosztem uzyskania przychodów przy sprzedaży składnika majątku, będą natomiast, w myśl art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatki na nabycie środków trwałych pomniejszone o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Z okoliczności sprawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy kwota korzyści uzyskanych przez Spółkę wskutek przedterminowego rozwiązania umowy leasingu będzie wyższa niż kwota niespłaconego kapitału, Spółka będzie zobowiązana do zapłaty korzystającemu kwoty rozliczenia.
Przedterminowe rozwiązanie umowy będzie następowało na podstawie porozumienia zawieranego pomiędzy Spółką a korzystającym, w którym zostaną określone terminy, warunki przedterminowego rozliczenia umowy, jak również informacje dotyczące kalkulacji kwot rozliczenia z tego tytułu. Uwzględniając powyższe, wskazać należy, że rozwiązania przyjętego przez Spółkę, tj. zapłaty na rzecz korzystającego kwoty wynikającej z rozliczenia umowy leasingu, nie należy automatycznie wprowadzać na grunt ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uznając, że stanowi ona koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…). Powyższe oznacza, iż podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów).
Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo - skutkowy. Należy przy tym zaznaczyć, iż sam fakt, że określony wydatek nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zawierającym katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów, nie może przesądzać o możliwości uwzględnienia tego wydatku przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Konieczne jest również wykazanie związku ponoszonych kosztów z uzyskiwanymi przychodami.
Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika, jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. W ocenie tut.
Organu, nie można doszukać się takiego związku między dokonaną sprzedażą przedmiotu leasingu lub oddania go w ponowny leasing, a wcześniejszym rozwiązaniem umowy na podstawie zawieranego porozumienia pomiędzy Spółką a korzystającym. Należy zauważyć, jak to zostało wcześniej wskazane, są to dwa odrębne zdarzenia gospodarcze, do których należy przypisać odpowiednio przychody i koszty uzyskania przychodów z nimi związane.
Jakkolwiek strony mogą swobodnie kształtować swoje prawa i obowiązki w zawieranych umowach, z przepisów prawa podatkowego nie wynika, by przy odpłatnym zbyciu składnika majątku sprzedający był zobowiązany do zapłaty na rzecz korzystającego różnicę pomiędzy kwotą korzyści uzyskanych przez Spółkę wskutek rozwiązania umowy leasingu a kwotą niespłaconego kapitału. Aby wydatek stanowił koszt uzyskania przychodów, musi spełniać kryteria określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Wypłata na rzecz korzystającego kwoty wynikającej z rozliczenia umowy leasingu składnika majątku nie spełnia powyższych przesłanek. Reasumując, wypłacona przez Spółkę na rzecz korzystającego kwota rozliczenia umowy leasingu w związku z jej przedterminowym rozwiązaniem, nie będzie stanowić kosztu uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Odnosząc się natomiast do sytuacji, w której to Wnioskodawcy przysługiwać będzie kwota rozliczenia umowy leasingu, która – jak wskazano w piśmie uzupełniającym – ma charakter odszkodowania rekompensującego Spółce straty z tytułu przedterminowego rozliczenia umowy leasingu, tut.
Organ stwierdza, co następuje. Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Aby dany przychód można było przyporządkować do źródła przychodów, jakim jest działalność gospodarcza, musi być on związany z taką działalnością.
Chodzi tu o wszystkie te przychody, które nie powstałyby, gdyby podatnik nie prowadził działalności gospodarczej (a więc również odszkodowania, uzyskane wskutek jej prowadzenia). Ustawodawca wyraźnie bowiem wskazał w art. 12 ust. 3 ustawy, że dla zakwalifikowania danych przychodów do źródła przychodów, jakim jest działalność gospodarcza, wystarczy, że będą one związane z taką działalnością, a więc pomiędzy jej wykonywaniem a powstaniem takiego przychodu powinien istnieć związek przyczynowo - skutkowy, tzn. wszelkie przychody, których przyczyną powstania jest prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej są przychodami związanymi z działalnością gospodarczą.
Przychody z działalności gospodarczej powstają na zasadzie kasowej albo memoriałowej, co zostało uregulowane w art. 12 ust. 3 - 3e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zawierającym zasady określające moment powstania tych przychodów. Regułą jest, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydanie rzeczy, zbycie prawa majątkowego lub wykonanie usługi albo częściowe wykonanie usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności (art. 12 ust. 3a ustawy). A zatem zasadą jest, że opodatkowany jest przychód należny co oznacza, że należy zadeklarować przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków pieniężnych.
W przypadku, gdy usługa rozliczana jest w okresach rozliczeniowych, momentem powstania przychodu jest ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego na fakturze lub umowie nie rzadziej jednak niż raz w roku (art. 12 ust. 3c i 3d ustawy). Istnieją również sytuacje szczególne, w których dopiero otrzymanie środków pieniężnych rodzi obowiązek zadeklarowania przychodu podatkowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Kwestię tą reguluje art. 12 ust. 3e ustawy, zgodnie z którym, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c i 3d, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
Odnosząc powyższe do przedstawionego opisu sprawy, należy zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy w zakresie zastosowania do momentu powstania przychodu z tytułu otrzymania „odszkodowania” na skutek przedterminowego rozwiązania umowy leasingu na wniosek korzystającego, przepisu art. 12 ust. 3e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przedmiotowa kwota jako związana z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością w zakresie leasingu, nie jest bowiem następstwem zdarzeń gospodarczych wymienionych w art. 12 ust. 3a, 3c i 3d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W świetle powyższego, wypłacona na rzecz Wnioskodawcy kwota rozliczenia, mająca charakter odszkodowania rekompensującego przedterminowe rozwiązanie umowy leasingu, stanowić będzie przychód Spółki w dniu otrzymania zapłaty. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.