INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 25 lipca 2010 r. (data wpływu 05.08.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 05 sierpnia 2010 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 20 października 2010 r. (data wpływu 02 listopada 2010 r.) - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W dniu 27 maja 2010 r. oddział firmy A w Niemczech wystawił Spółce fakturę za tankowanie paliwa do osobowego samochodu służbowego podczas podróży służbowej.
Spółka wyraża wątpliwość, czy można zwrócić się o zwrot podatku VAT w trybie art. 89 ust. 1h ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, czy też należy zaliczyć go w koszty podatkowe. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy VAT naliczony od faktury wystawionej przez niemiecki podmiot w opisanej powyżej sytuacji można zaliczyć w koszty podatkowe? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie przysługuje Spółce zwrot VAT-u naliczonego od paliwa do tego samochodu, ponieważ jest to samochód osobowy.
W związku z tym, Spółka nie może zwrócić się o zwrot tego podatku w trybie art. 89 ust. 1h ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Wobec tego VAT ten należy zaliczyć w koszty, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W myśl przepisu art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów: podatek naliczony: jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, podatek należny w przypadku: importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli nie stanowi on podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług; kosztem uzyskania przychodów nie jest jednak podatek należny w części przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która mogłaby stanowić podatek naliczony w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia usług na potrzeby reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami, kwota podatku od towarów i usług, nieuwzględniona w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji zgodnie z art. 16a-16m, lub dotycząca innych rzeczy lub praw niebędących środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi podlegającymi tej amortyzacji - w tej części, w jakiej dokonano korekty powodującej zmniejszenie podatku odliczonego zgodnie z art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług.
Konstrukcja podatku od towarów i usług oparta jest na założeniu, że jest on dla przedsiębiorcy neutralny. Wyrazem tej neutralności jest art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), który stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (….). Z uwagi na powyższą cechę neutralności podatku od towarów i usług, nie stanowi on kosztu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Powyższa zasada nie jest jednak bezwzględna, gdyż ustawa przewiduje szereg przypadków, gdzie podatek od towarów i usług stanowi koszt uzyskania przychodów. Między innymi art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) tiret drugie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wskazuje sytuacje zezwalające na odniesienie w ciężar kosztów uzyskania przychodów naliczony podatek VAT.
Zgodnie z przywołaną regulacją, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony - w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług, podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca zakupuje paliwo w trakcie podróży służbowych za granicą. Podróże wykonuje samochodem osobowym. Kontrahent niemiecki wystawia faktury wraz z podatkiem od towarów i usług.
Zdaniem Wnioskodawcy, od zakupu paliwa do samochodu osobowego, w myśl art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, nie przysługuje zwrot podatku w przypadku zakupu paliwa do samochodu osobowego. Mając powyższe na uwadze, Spółka może naliczony podatek od towarów i usług zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów na podstawie – art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tylko w przypadku, gdy zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług nie przysługuje Jej zwrot.
Należy jednocześnie zauważyć, iż we własnym zawartym stanowisku Wnioskodawca błędnie powołał „… art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych”, podczas gdy powinno być „… art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy z dnia 15 lutego o podatku dochodowym od osób prawnych”. Organ uznał to za oczywistą omyłkę niemającą wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Niniejsza interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem zapytania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, nie rozstrzyga natomiast kwestii w zakresie podatku od towarów i usług. Wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług zostanie załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.