INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z dnia 12 grudnia 2008 r. (data wpływu 17.12.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 17 grudnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółka w trakcie 2008 roku poniosła koszty związane z remontem budynku administracyjnego na łączną kwotę 67.795,98 zł. Spółka nabyła ten budynek 30.12.2003 r. i jego wartość początkowa wynikająca z aktu notarialnego wynosiła 41.589 zł. Budynek ten został przyjęty do ewidencji środków trwałych Spółki.
W 2008 roku przedsiębiorstwo wygospodarowało dodatkowe środki finansowe, z których część postanowiło przeznaczyć na sfinansowanie remontu ww. budynku.
Koszty remontu stanowiły: zakup materiałów budowlanych związanych z remontem dachu na kwotę 479,26 zł, zakup materiałów budowlanych związanych z wykonaniem prac murarskich i malarskich wewnątrz budynku w pomieszczeniach biurowych i w szatni, przeznaczonej dla pracowników na kwotę 20.112,66 zł, zakup paneli celem wymiany starej zużytej wykładziny PCV na kwotę 628,51 zł, zakup nowej wykładziny PCV celem wymiany starej zużytej wykładziny na kwotę 387,71 zł, zakup materiałów przeznaczonych do remontu instalacji elektrycznej na kwotę 2.362,93 zł, zakup materiałów budowlanych przeznaczonych do remontu instalacji sanitarnej na kwotę 3.994,68 zł, zakup usługi remontu instalacji wodociągowej i kanalizacyjnej na kwotę 9.970 zł, zakup materiałów budowlanych z przeznaczeniem na poprawę istniejącej posadzki w kwocie 164,05 zł, zakup materiałów budowlanych przeznaczonych na wymianę armatury sanitarnej i glazury w pomieszczeniach sanitarnych w kwocie 467,12 zł, zakup bojlera w celu wymiany poprzedniego w istniejącej instalacji CO w kwocie 1.337,70 zł, zakup drzwi wewnętrznych i zewnętrznych w celu wymiany dotychczasowych w kwocie 2.914,11 zł, zakup okien celem wymiany istniejących na kwotę 3.826,16 zł, zakup usługi remontu istniejącej kotłowni węglowej na kwotę 21.060 zł, zakup pozostałych materiałów budowlanych na kwotę 91,09 zł.
Zakup ww. materiałów budowlanych miał na celu wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu pierwotnego oraz poprawie stanu budynku pod względem użytkowym i technicznym przy wykorzystaniu wyrobów budowlanych innych niż te, które użyto w stanie pierwotnym. Budynek ten wskutek upływu czasu i eksploatacji utracił swoją pierwotną zdolność użytkową i w związku z tym, konieczna stała się, oprócz typowych prac murarskich i malarskich, wymiana zużytych składników wyposażenia technicznego związana z instalacją wodną i kanalizacyjną. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w świetle obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka powinna poniesione koszty zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia traktując je jako koszty remontów, a może zwiększyć o nie wartość środka trwałego zaliczając w koszty wartość odpisów amortyzacyjnych? Zdaniem Wnioskodawcy, poniesione koszty remontu budynku administracyjnego należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia.
Potwierdzeniem na to jest wyrok NSA z 27 czerwca 2001 r., który wskazuje różnicę pomiędzy nakładami na remont, a nakładami na ulepszenie środków trwałych polegająca na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych (konserwacja, naprawy), a drugie – do podjęcia, czy rozszerzenia działalności w drodze budowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, powodującej istotną zmianę cech użytkowych (sygn. akt I SA/Gd 829/99).
Jednocześnie Spółka informuje, iż na podstawie art. 25 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych dokonuje wpłat miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w uproszczonej formie w wysokości 1/12 podatku wykazanego w zeznaniu CIT-8 za 2006 rok. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W art. 16 ust. 1 ww. ustawy ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów bądź zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.
W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (…). Wydatki te zatem w momencie ich poniesienia nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów. Koszt taki stanowią natomiast, zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 ww. ustawy, odpisy z tytułu zużycia ulepszonych środków trwałych (odpisy amortyzacyjne).
Stosownie do art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3 - 11, powiększa się o sumę wydatków na ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3 500 zł.
Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3 500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie precyzuje użytych w niej pojęć przebudowa, adaptacja, rozbudowa, rekonstrukcja, modernizacja. Brak jest także definicji pojęcia remont.
Remontem – zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. u. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) – jest wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
Zgodnie z powyższą definicją, istotą remontu jest przywrócenie pierwotnego stanu technicznego użytkowanego środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, niezmieniające jego charakteru i funkcji, a następujące w trakcie eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji (zużycia) oraz niezwiększające jego wartości początkowej.
Natomiast z ulepszeniem środków trwałych mamy do czynienia, gdy następuje ich: przebudowa, tj. zmiana (poprawienie) istniejącego stanu środków trwałych na inny, rozbudowa, tj. powiększenie (rozszerzenie) składników majątkowych, w szczególności budynków i budowli, linii technologicznych itp., adaptacja, tj. przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony albo nadania mu nowych cech użytkowych, rekonstrukcja, tj. odtworzenie (odbudowanie) zużytych całkowicie lub częściowo składników majątkowych, modernizacja, tj. unowocześnienie środka trwałego.
Przed zakwalifikowaniem określonych wydatków do inwestycji lub remontów należy każdorazowo w stosunku do konkretnego środka trwałego szczegółowo przeanalizować zakres rzeczowy wykonywanych robót, porównując je do stanu istniejącego na podstawie dokumentacji technicznej, a w przypadku wątpliwości co do prawidłowej kwalifikacji poniesionych wydatków oprzeć się na opinii biegłego do spraw budowlanych, który w oparciu o stosowną dokumentację i oględziny wypowie się co do charakteru poniesionych nakładów. Zatem, zasadnicza różnica między remontem, a ulepszeniem polega na tym, że przesłanką rozpoczęcia remontu jest zużycie środków trwałych lub ich części składowych w trakcie ich eksploatacji.
Remont ma na celu przywrócenie pierwotnej wartości użytkowej (nawet przy użyciu nowocześniejszych materiałów i technologii), natomiast ulepszenie ma na celu zwiększenie wartości użytkowej obiektu. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że prace wykonywane wewnątrz budynku administracyjnego, podyktowane były złym stanem technicznym tegoż budynku. Spółka wskazała, iż miały one na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego przedmiotowego środka trwałego, wraz z wymianą zużytych składników technicznych na inne niż te, których użyto pierwotnie.
Wydatki, które Spółka poniosła obejmowały: zakup materiałów budowlanych związanych z remontem dachu oraz wykonaniem prac murarskich i malarskich wewnątrz budynku w pomieszczeniach biurowych i w szatni, przeznaczonej dla pracowników, zakup paneli oraz nowej wykładziny PCV celem wymiany zużytej wykładziny PCV, zakup materiałów przeznaczonych do remontu instalacji elektrycznej, zakup materiałów budowlanych przeznaczonych do remontu instalacji sanitarnej, zakup usługi remontu instalacji wodociągowej i kanalizacyjnej, zakup materiałów budowlanych z przeznaczeniem na poprawę istniejącej posadzki, zakup materiałów budowlanych przeznaczonych na wymianę armatury sanitarnej i glazury w pomieszczeniach sanitarnych, zakup bojlera w celu wymiany poprzedniego w istniejącej instalacji CO, zakup drzwi wewnętrznych i zewnętrznych oraz okien celem wymiany dotychczasowych, zakup usługi remontu istniejącej kotłowni węglowej, zakup pozostałych materiałów budowlanych.
W świetle powyższego, wymienione przez Spółkę wydatki, mające charakter odtworzeniowy, nie powodujący zmian parametrów użytkowych i technicznych, przywracający pierwotną zdolność użytkową budynku, należy uznać za remont i zaliczyć – w myśl art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, bez względu na wielkość wydatków. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.