INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Miasta reprezentowanego przez pełnomocnika przedstawione we wniosku z dnia 16 września 2009 r. (data wpływu 23 września 2009 r.) uzupełnionym pismami z dnia 5 stycznia 2009 r. (data wpływu 10 października 2009 r.) oraz z dnia 9 grudnia 2009 r. (data wpływu 10 grudnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku czynności wykonywanych przez Starostwo Powiatowe na rzecz Miasta – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 23 września 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku czynności wykonywanych przez Starostwo Powiatowe na rzecz Miasta. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismami z dnia 5 stycznia 2009 r. o pełnomocnictwo oraz 9 grudnia 2009 r. o informacje dotyczące przedstawionego stanu faktycznego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca – Miasto P. (dalej: Miasto) w zakresie swojej działalności statutowej zawarło umowę cywilnoprawną, tj. umowę najmu pomieszczeń biurowych na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa. Stronami umowy są: Starostwo P. (dalej: Starostwo) jako wynajmujący i Miasto jako najemca. Wynajmujący obciąża najemcę czynszem najmu na podstawie umowy i faktur VAT wystawionych przez Starostwo dla Miasta. W przypadku wykonywania przez organ władzy publicznej czynności podlegających podatkowi VAT, podatnikami są właściwe gminy, powiaty, województwa, jako jedyne jednostki samorządu terytorialnego wyposażone w osobowość prawną z mocy ustawy.
Osobowości prawnej nie mają urzędy gmin, miast oraz innych jednostek samorządowych. Osoby prawne działają poprzez swoje organy, zatem wszelkie działania w imieniu gminy (miasta) realizuje urząd gminy (miasta). Urząd Miasta wykonując czynności cywilnoprawne zastrzeżone dla Miasta nie działa samodzielnie, lecz w imieniu Miasta. Zarówno Urząd Miasta jak i Starostwo są jednostkami prowadzącymi gospodarkę finansową na zasadach właściwych dla jednostek budżetowych.
W piśmie z dnia 9 grudnia 2009 r. stanowiącym uzupełnienie do wniosku, Wnioskodawca wskazał, iż Miasto jest jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną i realizuje swoje zadania (gminy i powiatu) za pomocą jednostek budżetowych, które stanowią jego integralną część. Ponadto w uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. u. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową.
Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. u. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), mieszkańcy powiatu tworzą z mocy prawa lokalną wspólnotę mieszkaniową. Organy władzy, czyli organ wykonawczy i organ stanowiący realizują swoje zadania za pomocą jednostek organizacyjnych i aparatu pomocniczego jakim jest Urząd Miasta. Wszystkie te jednostki działają na zasadach właściwych dla jednostek budżetowych. Zgodnie z art. 20 ust. 1-4 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.
U, Nr 249, poz. 2104 ze zm.), jednostkami budżetowymi są takie jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1-3. Jednostka budżetowa działa na podstawie statutu określającego w szczególności jej nazwę, siedzibę i przedmiot działalności, w tym działalności podstawowej. Jednostka budżetowa prowadzi gospodarkę finansową według zasad określonych w ustawie. Podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i wydatków, zwany planem jednostki budżetowej.
Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 1-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. u. Nr 157, poz. 1240), która wejdzie w życie od 1 grudnia 2010 r., jednostkami budżetowymi są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Jednostka budżetowa działa na podstawie statutu określającego w szczególności jej nazwę, siedzibę i przedmiot działalności.
Podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i wydatków zwany planem finansowym jednostki budżetowej. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, usługi świadczone pomiędzy gospodarstwami pomocniczymi jednostek budżetowych, jednostkami budżetowymi i zakładami budżetowymi, z wyjątkiem usług wymienionych w poz. 138 i 153 załącznika nr 3 do ustawy oraz usług komunikacji miejskiej zostały zwolnione z opodatkowania podatkiem VAT.
Celem ustawodawcy, który zwolnił ww. usługi było - zdaniem Wnioskodawcy - preferencyjne potraktowanie jednostek sektora finansów publicznych. W ocenie Miasta, zmiana prawno-podatkowa podatnika podatku VAT z Urzędu Miasta na Miasto nie powinna powodować odebrania dotychczasowego uprawnienia i braku możliwości skorzystania z ww. zwolnienia od podatku VAT. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy usługa najmu świadczona przez Starostwo na rzecz Miasta korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług przewidzianego w § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 212, poz. 1336)? Zdaniem Wnioskodawcy, usługa najmu zawarta w warunkach opisanych w przedstawionym stanie faktycznym korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.
Stosownie bowiem do przepisu § 13 ust. 1 pkt 12 ww. rozporządzenia zwolnieniem od podatku VAT objęte są m. in. usługi świadczone pomiędzy jednostkami budżetowymi i zakładami budżetowymi, z wyjątkiem usług wymienionych w poz. 138 i 153 załącznika nr 3 do ustawy oraz usług komunikacji miejskiej. w ocenie Zainteresowanego, usługa najmu lokalu nie jest objęta wyłączeniem ze zwolnienia, o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 12 cyt. rozporządzenia. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przez dostawę towarów, na podstawie art. 7 ust. 1 ww. ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Towarami, w świetle art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. u. UE. serii l Nr 347 str. 1 ze zm.). Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów. To pozwala stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.
Podstawowa stawka podatku VAT, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Oznacza to, że wymienioną wyżej stawkę należy stosować, jeżeli brak jest przepisu szczególnego określającego obniżoną stawkę podatku lub zwolnienie od podatku, przy czym przepisy takie zawiera zarówno ustawa, jak też rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 212, poz. 1336).
Stosowanie do przepisu § 13 ust. 1 pkt 12 ww. rozporządzenia Ministra Finansów, zwalnia się od podatku usługi świadczone pomiędzy gospodarstwami pomocniczymi jednostek budżetowych, jednostkami budżetowymi i zakładami budżetowymi, z wyjątkiem usług wymienionych w poz. 138 i 153 załącznika nr 3 do ustawy (tj. usług w zakresie rozprowadzania wody, gospodarki ściekami oraz wywozu i unieszkodliwiania odpadów, usług sanitarnych i pokrewnych) oraz usług komunikacji miejskiej.
Zauważyć należy, iż stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. w efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji jedynie wtedy, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zwolnienie od podatku na podstawie § 13 ust. 1 pkt 12 ww. rozporządzenia ma zastosowanie dla usług (z wyjątkami wymienionymi w przepisie) wykonywanych pomiędzy podmiotami ściśle wskazanymi w przepisie tj. gospodarstwami pomocniczymi jednostek budżetowych, jednostkami budżetowymi i zakładami budżetowymi wyłącznie.
Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak również przepisy wykonawcze do niej nie definiują terminów: „jednostka budżetowa”, „zakład budżetowy” oraz „gospodarstwo pomocnicze jednostki budżetowej.” w związku z tym, należy posiłkować się definicjami zawartymi w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. u. Nr 249, poz. 2104 ze zm.).
Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. ustawy sektor finansów publicznych tworzą m. in.: organy władzy publicznej, w tym organy administracji rządowej, organy kontroli państwowej i ochrony prawa, sądy i trybunały; gminy, powiaty i samorząd województwa, zwane dalej "jednostkami samorządu terytorialnego", oraz ich związki; jednostki budżetowe, zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych; inne państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych, z wyłączeniem przedsiębiorstw, banków i spółek prawa handlowego.
Jednostkami budżetowymi – w myśli art. 20 ust. 1 ww. ustawy – są takie jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1-3. Według przepisu art. 26 ust. 1 cyt. ustawy, gospodarstwem pomocniczym jednostki budżetowej, jest wyodrębniona z jednostki budżetowej, pod względem organizacyjnym i finansowym, część jej podstawowej działalności lub działalność uboczna.
Natomiast zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 powołanej ustawy, zakładami budżetowymi są takie jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych, które: odpłatnie wykonują wyodrębnione zadania; pokrywają koszty swojej działalności z przychodów własnych, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Według przepisu art. 26 ust. 1 cyt. ustawy, gospodarstwem pomocniczym jednostki budżetowej, jest wyodrębniona z jednostki budżetowej, pod względem organizacyjnym i finansowym, część jej podstawowej działalności lub działalność uboczna.
Z danych przedstawionych we wniosku wynika, że Miasto w zakresie swojej działalności statutowej zawarło umowę cywilnoprawną, tj. umowę najmu pomieszczeń biurowych na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa. Stronami umowy są: Starostwo P. jako wynajmujący i Miasto jako najemca. Wynajmujący obciąża najemcę czynszem najmu na podstawie umowy i faktur VAT wystawionych przez Starostwo dla Miasta. Miasto jest jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną i realizuje swoje zadania (gminy i powiatu) za pomocą jednostek budżetowych, które stanowią jego integralną część.
Przenosząc powyższe na grunt przepisów o podatku od towarów i usług należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, iż Miasto nie jest jednostką budżetową, zakładem budżetowym ani gospodarstwem pomocniczymi jednostek budżetowych, dla usługi najmu świadczonej pomiędzy Starostwem a Miastem nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku VAT na podstawie cyt. wyżej § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia.
W przedmiotowej sprawie podkreślenia wymaga fakt, że w myśl art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). w związku z powyższym, w kompetencji Ministra Finansów nie leży dokonywanie oceny przynależności podmiotów do jednostek budżetowych. Niniejsza interpretacja indywidualna wydana została więc w oparciu o stan faktyczny podany przez Zainteresowanego.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.