INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 18 października 2011 r. (data wpływu: do Izby Skarbowej w Łodzi 24 października 2011 r., do Biura KIP w Lesznie 14 listopada 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 24 października 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Spółka w dniu 11 grudnia 2007 r. podpisała umowę przeniesienia własności (w formie aktu notarialnego) zakupu nieruchomości (…). Zakupiona nieruchomość podlegała podatkowi od czynności cywilno-prawnej.
Nieruchomość oznaczona jest dwoma księgami wieczystymi: „A” - działki 223, 224, 225, 226, 227, 228, 229 o łącznym obszarze 1.50.00 ha (jeden hektar pięćdziesiąt arów) stanowiących rolę i drogę, „B” - działki 230, 231, 232, 395 o łącznym obszarze 1.28.00 ha (jeden hektar dwadzieścia osiem arów) stanowiących rolę i drogę. Spółka ww. nieruchomość zakupiła w celu postawienia budynku administracyjno-magazynowego wraz z placem parkingowym i zbiornikiem bezodpływowym na ścieki. Nieruchomość znajduje się na terenie nieobjętym planem zagospodarowania przestrzennego. W miejscowym planie zagospodarowania, który wygasł w dniu 1 stycznia 2003 r. nieruchomości były przeznaczone pod uprawy rolne.
Wobec powyższego, Spółka złożyła stosowny wniosek w dniu 1 lutego 2008 r. do Burmistrza Miasta i Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla zakupionego terenu, określonego odrębnymi księgami. W dniu 8 września została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Decyzją tą ustalono warunki zabudowy budynku administracyjno-magazynowego wraz z placem parkingowym i zbiornikiem bezodpływowym na ścieki na działkach 230, 231, 232, 395, 223, 224, 225, 226, 227, 228, 229, z przeznaczeniem terenu na AG, teren dróg publicznych KD oraz określono przepisy dotyczące wymagań w zakresie ochrony interesu publicznego i osób trzecich.
Jednocześnie Spółka złożyła podanie do Starosty o wyłączenie określonych działek z produkcji rolnej. W dniu 13 listopada 2009 r. została wydana decyzja na podstawie, której zezwolono Spółce na wyłączenie z produkcji rolnej - 0,9600 ha użytków rolnych z działek 223, 225, 226, 228 i 229 i przeznaczyć pod inwestycje związaną z realizacją budynku administracyjno-magazynowego wraz z placem parkingowym i zbiornikiem bezodpływowym na ścieki. Grunty z księgi wieczystej oznaczonej „A” o powierzchni działek: powierzchnia 0,0640 ha z działki 227 i 0,0760 ha z działki 228, pozostają nadal gruntem rolnym.
Natomiast jeżeli chodzi o grunty określone w księdze wieczystej „B”, czyli działki o numerach 230, 231, 232, 395 Spółka nie występowała o zmianę przeznaczenia tych gruntów i ewentualnych pozwoleń. Spółka posiada również decyzję Starosty z dnia 30 listopada 2009 r. zatwierdzającą projekt budowlany i pozwolenie na budowę obiektu na działkach 223, 224, 225, 226, 227, 228, 229 określonych księgą wieczystą „A”. Jednak Spółka do dnia dzisiejszego pomimo wydanych decyzji przez Starostę, nie podjęła działań w celu realizacji inwestycji. Faktem jest, że Spółka ma decyzję o przekształceniu wybranych działek jako tereny pod zabudowę i pozwolenie budowlane.
Na terenie nieruchomości nie są prowadzone żadne prace, które spowodowałyby zmianę przeznaczenia terenu na nierolniczy. Na terenie ww. działek określonych księgą wieczystą „A” i księgą „B” prowadzona jest uprawa zboża. W dniu 10 października została podjęta uchwała Rady Nadzorczej o sprzedaży części nieruchomości oznaczonej księgą wieczystą o numerze „B” z działkami 230, 231, 232, 395 o łącznym obszarze 1.28.00 ha (jeden hektar dwadzieścia osiem arów). W związku z planowaną sprzedażą części nieruchomości, występuje pytanie czy sprzedaż terenu rolnego niepodlegającego przekształceniu, oraz niezabudowanego, na którym prowadzona jest uprawa zboża, będzie podlegała podatkowi VAT?
W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT przewidziane jest zwolnienie tej sprzedaży? Zdaniem Wnioskodawcy, nieruchomość określona księgą wieczystą o numerze „B” z działkami 230, 231, 232, 395 o łącznej powierzchni 1.28.00 ha stanowiąca rolę, przy sprzedaży nie będzie podlegała podatkowi od towarów i usług. Do sprzedaży będzie miało zastosowanie zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Uzasadnienie: Dla terenu oznaczonego księgą wieczystą „B” nie został określony plan zagospodarowania przestrzennego, obowiązujący do roku 2003 na mocy przepisów przestał obowiązywać.
Burmistrz Miasta i Gminy wydał warunki zabudowy jednak nie zostały podjęte żadne działania w celu zmiany przeznaczenia. W ewidencji gruntów (księgi wieczyste) teren ten figuruje jako rola i droga. Spółka posiada decyzję Starosty, na podstawie której, zezwala na zwolnienie części terenu spod upraw rolnych, stan faktyczny jest jednak taki, że nigdy nie wyłączono tego gruntu z produkcji. Na terenie tym nie zostały postawione żadne budynki, ani budowle. Cała nieruchomość określona obiema księgami została wydzierżawiona, a wydzierżawiający prowadzi uprawę zboża. Spółka do dnia dzisiejszego nie prowadzi działań, które spowodowałyby zmianę przeznaczenia gruntu.
W związku z powyższym, nie można mówić o przekształceniu trenu na nierolniczy. Teren ten pozostaje terenem rolnym i przy sprzedaży będzie miało zastosowanie zwolnienie wg art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W świetle art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne.
Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m. in. rzeczy (Bednarek Małgorzata, „Mienie”, „Komentarz do art. 44-553 Kodeksu cywilnego”, Zakamycze 1997, komentarz do art. 45 k.c.). Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome (Pasecki Kazimierz, „Kodeks cywilny, Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz”, Zakamycze 2003, komentarz do art. 45 k.c.). Natomiast, w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Z powyższych unormowań wynika, iż grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika. Według art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z powołanych wyżej przepisów, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność wykonana jest przez podmiot, który jest podatnikiem VAT.
Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Należy jednak zaznaczyć, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, z zastrzeżeniem art. 146f. Od zasady opodatkowania dostawy gruntu według stawki podstawowej przewidziano jednak pewne wyjątki. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m. in. w art. 43 ust. 1 ustawy.
Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, w przypadku gruntów niezabudowanych zwolniona od podatku jest jedynie dostawa terenów innych niż budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Powyższe oznacza, iż generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę – są zwolnione od podatku VAT.
Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W myśl art. 3 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
O przeznaczeniu nieruchomości stanowią akty prawa miejscowego (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), a w przypadku ich braku inne akty ustanowione przez właściwe organy (decyzja o warunkach zabudowy). Dopiero w przypadku, gdy dla danego terenu nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o warunkach zabudowy, należy posłużyć się inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją. Należy jednak wskazać, iż kwalifikowanie przeznaczenia gruntów w oparciu o dokumentację dotyczącą kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej nie leży w kompetencji organów podatkowych – art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka w dniu 11 grudnia 2007 r. podpisała umowę przeniesienia własności (w formie aktu notarialnego) zakupu nieruchomości oznaczonej dwoma księgami wieczystymi: „A” - działki 223, 224, 225, 226, 227, 228, 229 o powierzchni 1.50.00 ha stanowiących rolę i drogę, „B” - działki 230, 231, 232, 395 o powierzchni 1.28.00 ha stanowiących rolę i drogę. Spółka ww. nieruchomość zakupiła w celu postawienia budynku administracyjno-magazynowego wraz z placem parkingowym i zbiornikiem bezodpływowym na ścieki. Nieruchomość znajduje się na terenie nieobjętym planem zagospodarowania przestrzennego.
W miejscowym planie zagospodarowania, który wygasł w dniu 1 stycznia 2003 r. nieruchomości były przeznaczone pod uprawy rolne. Wobec powyższego, Spółka złożyła stosowny wniosek w dniu 1 lutego 2008 r. do Burmistrza Miasta i Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla zakupionego terenu, określonego odrębnymi księgami. W dniu 8 września została wydana decyzja o warunkach zabudowy.
Decyzją tą ustalono warunki zabudowy budynku administracyjno-magazynowego wraz z placem parkingowym i zbiornikiem bezodpływowym na ścieki na działkach 230, 231, 232, 395, 223, 224, 225, 226, 227, 228, 229 z przeznaczeniem terenu na AG, teren dróg publicznych KD oraz określono przepisy dotyczące wymagań w zakresie ochrony interesu publicznego i osób trzecich. Spółka informuje, iż w stosunku do gruntów, będących przedmiotem sprzedaży, określonych w księdze wieczystej „B”, tj. działek o numerach 230, 231, 232, 395 nie występowała o zmianę przeznaczenia tych gruntów i ewentualnych pozwoleń.
W analizowanej sprawie, dla nieruchomości oznaczonej dwoma księgami wieczystymi, w tym księgą wieczystą „B”, na której znajdują się działki o nr 230, 231, 232, 395, będące przedmiotem sprzedaży, wydano decyzję o warunkach zabudowy, zgodnie z którą ustalono warunki zabudowy budynku administracyjno-magazynowego wraz z placem parkingowym i zbiornikiem bezodpływowym na ścieki z przeznaczeniem terenu na AG, teren dróg publicznych KD oraz określono przepisy dotyczące wymagań w zakresie ochrony interesu publicznego i osób trzecich.
W związku z powyższym, dostawa nieruchomości, o której mowa we wniosku, nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ze względu na jej odmienny niż rolny i leśny charakter. Reasumując, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości gruntowej niezabudowanej obejmującej działki o nr 230, 231, 232, 395 będzie opodatkowana 23% stawką podatku VAT. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.