INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 6 grudnia 2009 r. (data wpływu 8 grudnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 8 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest rolnikiem. Nie jest podatnikiem podatku VAT, nie prowadzi działalności rolniczej. Ziemię uprawia na potrzeby własne, a część leży odłogiem - stanowi ugór. Wnioskodawca posiada między innymi 3,13 ha ziemi, której nie wykorzystywał w działalności gospodarczej i nie dokonywał sprzedaży produktów rolnych pochodzących z upraw na tych gruntach.
Wnioskodawca nie udostępnił ani nie zamierzał udostępniać osobom trzecim gruntów, o których mowa, na podstawie umowy dzierżawy lub użyczenia. Grunt Wnioskodawca otrzymał od syna w roku 2004 w darowiźnie. Grunt podzielony został w systemie podziału rolnego na 9 działek o wielkości 3.000 m2 plus jedna działka o wielkości 4.300 m2. Dwie działki po 3.000 m2 są w studium rozwoju Gminy, a 7 działek jest działkami rolnymi. W roku ubiegłym Wnioskodawca sprzedał jedną działkę o wielkości ok. 4.300 m2 (nie pobierając podatku VAT), bez planu miejscowego, bez prawa zabudowy oraz będącą poza studium dwóm synom jako współwłasność w częściach ułamkowych.
Ponadto, Wnioskodawca sprzedał jedną działkę o wielkości 3.000 m2 (nie pobierając VAT) dwóm klientom w udziale po 1/3, czyli każdy z nich uzyskał udział po 1/3 wielkości działki to znaczy: Pan X 1/3 – 1.000 m2, Pan Y 1/3- 1.000 m2. Trzeci udział 1.000 m2 pozostał Wnioskodawcy. Sądownie została zniesiona współwłasność i z tego podziału każdy uzyskał po 1.000 m2. Dla działki Wnioskodawcy 1.000 m2 wynikającej z sądowego podziału Zainteresowany wystąpił o decyzję o warunkach zabudowy i ją otrzymał. Działkę tę o wielkości 1.000 m2 wraz z decyzją o warunkach zabudowy Wnioskodawca zamierza sprzedać. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy sprzedając działkę o wielkości 1.000 m2 wraz z decyzją o warunkach zabudowy Wnioskodawca będzie zobowiązany zapłacić podatek VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, w tym przypadku nie będzie obowiązywał podatek VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Przez towary, w świetle art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przez działalność gospodarczą w świetle ust. 2 powołanego artykułu rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w odniesieniu do tej transakcji podatnik działał w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Z treści przedłożonego wniosku wynika, iż Zainteresowany nie jest podatnikiem podatku VAT i nie prowadzi działalności rolniczej.
Jest rolnikiem uprawiającym ziemię na potrzeby własne. Część gruntów leży odłogiem - stanowi ugór. Wnioskodawca w roku 2004 otrzymał od syna w formie darowizny grunt o powierzchni 3,13 ha. Otrzymana ziemia nie była wykorzystywana przez Zainteresowanego w działalności gospodarczej. Nie dokonywano również sprzedaży produktów rolnych pochodzących z upraw na tych gruntach. Wnioskodawca nie udostępnił, ani nie zamierzał udostępniać osobom trzecim gruntów, o których mowa, na podstawie umowy dzierżawy lub użyczenia.
Ww. grunt został podzielony na 9 działek – 3.000 m2 oraz jedną działkę – 4.300 m2. W roku ubiegłym Wnioskodawca sprzedał jedną działkę o powierzchni 4.300 m2 bez VAT dwóm synom jako współwłasność w częściach ułamkowych. Ponadto, Wnioskodawca sprzedał jedną działkę o powierzchni 3.000 m2 (bez VAT) dwóm klientom w udziale po 1/3, czyli każdy z nich uzyskał udział po 1/3 wielkości działki, tj. Pan X 1/3 – 1.000 m2, Pan Y 1/3 – 1.000 m2. Trzeci udział 1.000 m2 pozostał Wnioskodawcy.
Sądownie została zniesiona współwłasność i z tego podziału każdy uzyskał po 1.000 m2. Dla działki Wnioskodawcy 1.000 m2 wynikającej z sądowego podziału Zainteresowany wystąpił o decyzję o warunkach zabudowy i ją otrzymał. Wnioskodawca zamierza sprzedać ww. działkę wraz z decyzją o warunkach zabudowy. Grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, jednak w przedmiotowej sprawie Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ustawy.
Nic bowiem nie wskazuje na to, aby dokonując sprzedaży działki wraz z decyzją o warunkach zabudowy Wnioskodawca działał w charakterze handlowca. Nie można bowiem stwierdzić, że nabył grunt w celu odsprzedaży, ponieważ pochodzi on z majątku prywatnego, otrzymanego w formie darowizny. Zainteresowany sprzedając ww. działkę będzie korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie będzie oznaczała wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że jeżeli działka przeznaczona do sprzedaży nigdy nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę w działalności ani rolniczej, ani pozarolniczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy (użyczenia), to sprzedaż przedmiotowej działki wraz z decyzją o warunkach zabudowy nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.