INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 4 grudnia 2009 r. (data wpływu 10 grudnia 2009 r.), uzupełniony pismem z dnia 12 lutego 2010 r. (data wpływu 16 lutego 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest: nieprawidłowe – w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa do napędu samochodu marki Ford X Van, prawidłowe – w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa do napędu samochodu marki Ford X. UZASADNIENIE W dniu 10 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług zakresie prawa do odliczenia podatku z tytułu nabycia paliwa.
Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 12 lutego 2010 r. o doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest spółką handlowo-usługową prowadzącą działalność na terenie całego kraju. Charakter działalności jest wielozakresowy, podstawowy zakres obejmuje prowadzenie i obsługę stacji paliw, sprzedaż paliw płynnych, sprzedaż towarów handlowych w sklepach, prowadzenie kilku punktów gastronomicznych dla kierowców oraz profesjonalnej myjni samochodów ciężarowych. Spółka posiada dwa samochody marki Ford X, sklasyfikowane jako samochody ciężarowe.
Część bagażowa jest oddzielona od kabiny kierowcy i pasażera trwałą ścianą. Oba samochody są własnością firmy. Wykorzystywane są one do przewożenia zakupionych produktów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania obiektów oraz dostarczania towarów sprzedawanych w sklepach na stacjach paliw. Pierwszy z samochodów marki Ford X w dowodzie rejestracyjnym ma określoną dopuszczalną ładowność na poziomie 500 kg oraz zapis w dowodzie rejestracyjnym, w pozycji rodzaj pojazdu – samochód ciężarowy. w pozycji d podana jest marka samochodu – Ford X Van.
Dopuszczalna liczba miejsc określona jest jako 2. Rok produkcji 1996. Drugi samochód w dowodzie rejestracyjnym ma zapis w pozycji rodzaj pojazdu – samochód ciężarowy dopuszczalna ładowność 745 kg, a w pozycji d podana jest marka samochodu – Ford X. Dopuszczalna liczba miejsc wynosi 2. Rok produkcji 1995. W obu przypadkach firma nie posiada dokumentów homologacyjnych określających dopuszczalną ładowność. Jednak Spółka dysponuje informacją, iż użytkowane samochody miały wystawione dokumenty homologacji ciężarowej. Jedynymi dokumentami są dowody rejestracyjne oraz dokumenty przeglądów technicznych.
W uzupełnieniu do wniosku z dnia 12 lutego 2010 r. Spółka poinformowała, iż zgodnie z posiadanymi przez Wnioskodawcę informacjami, dla przedmiotowych samochodów marki Ford producent (importer) uzyskał świadectwa homologacji, z których wynika, że są one samochodami ciężarowymi z określoną dopuszczalną ładownością. Samochody wykorzystywane są przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług i posiadają masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony.
Posiadane przez Spółkę samochody stanowią pojazdy, o których mowa w art. 86 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, czyli posiadają jeden rząd siedzeń, który jest oddzielony od części przeznaczonej do przewozu ładunków trwałą przegrodą. Przedmiotowe samochody posiadają wpis w dowodzie rejestracyjnym, stwierdzający iż są to samochody ciężarowe oraz zaświadczenia wydane przez okręgową stację kontroli o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu, również to stwierdzające. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT od zakupionego paliwa do posiadanego samochodu marki Ford X Van (dopuszczalna ładowność wynosi 500kg)?
Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT od zakupionego paliwa do posiadanego samochodu marki Ford X (dopuszczalna ładowność wynosi 745kg)?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z wyrokiem Europejskego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie wniosku złożonego przez spółkę Magoora do Izby Skarbowej w Krakowie w celu interpretacji zakresu „sposobu zastosowania krajowego prawa podatkowego w odniesieniu do możliwości odliczania podatku od wartości dodanej (VAT) podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodu używanego przez Spółkę artykuł 17 ust. 6 akapit drugi Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, stoi na przeszkodzie temu by państwo członkowskie, przy dokonywaniu transpozycji tej Dyrektywy do prawa wewnętrznego, uchyliło całość przepisów krajowych dotyczących ograniczeń prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu, zastępując je, w dniu wejścia w życie tej Dyrektywy na swym terytorium przepisami ustanawiającymi nowe kryteria w tym przedmiocie, jeżeli co winien ocenić sąd krajowy – te ostatnie przepisy powodują rozszerzenie zakresu zastosowanie wskazanych ograniczeń.
Powyższy przepis w każdym razie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zmieniło później swoje ustawodawstwo, obowiązujące od wyżej wskazanego dnia, w sposób, który rozszerza zakres zastosowania tych ograniczeń w stosunku do sytuacji istniejącej przed tym dniem. Oznacza to, że zgodnie z art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy państwa członkowskie mogą utrzymać w mocy swe przepisy dotyczące wyłączenia prawa do odliczenia podatku VAT obowiązujące w chwili wejścia w życie tej Dyrektywy, aż do przyjęcia przez Radę przepisów przewidzianych w tym przepisie.
Zgodnie z zasadą neutralności dopuszczalne są tylko te ograniczenia prawa odliczania VAT, które występowały na dzień 30 kwietnia 2004 r. Potwierdzeniem powyższego stanowiska, zdaniem Spółki, może być wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt i SA/Wr 1852/06, w którym sąd orzekł, że nie jest możliwa zmiana stosowanego w prawie krajowym ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego na moment wejścia w życie VI Dyrektywy do przepisów prawa krajowego oraz uznał prymat prawa wspólnotowego nad prawem krajowym.
Z powyższego wynika, zdaniem Wnioskodawcy, że stosować powinien przepisy uchwalone 8 stycznia 1993 r. w myśl art. 25 ww. ustawy „obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika (…) paliw silnikowych benzynowych oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg.” Zgodnie z jego brzmieniem całkowity zakaz odliczenia podatku naliczonego od paliwa dotyczył samochodów osobowych oraz innych pojazdów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg.
Dopuszczalną ładowność samochodu oraz ilość miejsc (siedzeń), zgodnie z § 10 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. powinno określać się na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.
Pismo z dnia 12 września 2005 r. Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim USIII/406/45/05 określa, że „jeżeli podatnik nie jest w posiadaniu świadectwa homologacji a wiadomym jest, że na dany pojazd zostało wydane takie świadectwo, jednocześnie z innych, będących w posiadaniu podatnika dokumentów dotyczących tych samochodów wynika bezspornie, iż (…) jest to samochód ciężarowy, podatnikowi przysługuje prawo do pełnego odliczenia kwot podatku naliczonego.” Jednak równie ważnym dokumentem, zdaniem Wnioskodawcy, powinien być dowód rejestracyjny wydawany przez organy państwowe, w którym określone są wszystkie cechy posiadanego samochodu.
Wyodrębnione m.in. takie informacje jak maksymalna ładowność, ilość miejsc siedzących (razem z kierowcą), rok produkcji, rodzaj samochodu, data ostatniego badania technicznego itd., to informacje, które powinny być zawarte w świadectwie homologacji. W związku z powyższym Spółka może odliczyć podatek naliczony od zakupionego paliwa, ponieważ jeden z samochodów posiada określoną ładowność w wysokości 745 kg, a drugi 500 kg (ładowność większa lub równa 500 kg daje prawo do odliczenia). Z dowodu rejestracyjnego bezspornie wynika, czy jest to samochód ciężarowy, czy też osobowy.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za: nieprawidłowe – w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa do napędu samochodu marki Ford X Van, prawidłowe – w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa do napędu samochodu marki Ford X. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej zwaną ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i ust. 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego, na podstawie zapisu art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy dotyczącej podatku VAT, tj. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. u. Nr 11, poz. 50 ze zm.), ograniczenie w prawie do odliczenia dotyczące samochodów osobowych zawarte było w art. 25 ust. 1 pkt 2, który posiadał treść: „Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umów leasingu tych samochodów stanowi przedmiot działalności podatnika”.
W myśl art. 25 ust. 1 pkt 3a ww. ustawy obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg.
Ponadto, zgodnie z § 10 ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. u. Nr 27, poz. 268 ze zm.) obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r., podatnikom nabywającym samochody inne niż osobowe, które nie posiadają homologacji producenta lub importera wymaganej dla tego rodzaju samochodów, nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku, o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem tych samochodów.
Z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej, tj. z dniem 1 maja 2004 r. wprowadzony został przepis art. 86 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona wg wzoru: DŁ= 357kg + n x 68 kg gdzie DŁ – oznacza dopuszczalną ładowność, n – oznacza ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy - kwotę podatku naliczonego stanowiło 50% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 5.000 zł.
Jak stanowił ówcześnie obowiązujący art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 i ust. 5. Natomiast art. 86 ust. 5 ustawy regulował, iż dopuszczalna ładowność oraz ilość miejsc (siedzeń), o których mowa w ust. 3, określona była na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.
Pojazdy, które w wyciągu ze świadectwa homologacji lub w odpisie decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, nie miały określonej dopuszczalnej ładowności lub ilości miejsc, uznawało się również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 3. Natomiast od nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. u. Nr 90, poz. 756), stosownie do nowego brzmienia przepisu art. 86 ust. 3 ustawy, obowiązującego od dnia 22 sierpnia 2005 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł.
Jednocześnie, w myśl art. 86 ust. 4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2005 r., przepis art. 86 ust. 3 nie dotyczył: pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van; pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu; pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy; pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie; przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 4 pkt 1–4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań – art. 86 ust. 5 ustawy.
Stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 3 znowelizowanej ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3. Od dnia 1 stycznia 2007 r. podstawowym aktem wyznaczającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości dodanej jest Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE serii l Nr 347 str. 1 ze zm.).
Wcześniej zaś obowiązywała VI Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku – 77/388/EWG (Dz. Urz. UE serii l Nr 145 str. 1 ze zm.). Zgodnie z art. 17 (6) VI Dyrektywy (oraz art. 176 obowiązującej Dyrektywy) podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością.
Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw. Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa wspólnotowego stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, że ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej.
Tym samym przepis art. 17 (6) VI Dyrektywy formułuje klauzulę „stand still”, przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed dniem wejścia w życie VI Dyrektywy. Z uwagi na cel przepisu art. 17 (6) VI Dyrektywy należy zauważyć, że pojęcie „prawo krajowe” odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie tejże Dyrektywy.
Klauzula „stand still” ma bowiem na celu uniemożliwienie nowym państwom członkowskim dokonania zmian swoich wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów Dyrektywy. W tym kontekście uchylenie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dniem akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej i wprowadzenie nowych przepisów zawierających ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, samo w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 17 (6) VI Dyrektywy.
Istotne jest bowiem ustalenie, czy nowe przepisy prawa krajowego nie doprowadziły do rozszerzenia zakresu wyłączeń prawa do odliczenia podatku wynikających z wcześniejszych przepisów prawa krajowego. W podobny sposób do opisanej kwestii odniósł się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07. Należy przy tym zaznaczyć, że ze względu na zbieżność w tym względzie regulacji Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej z regulacją VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r., uwagi powyższe odnoszą się również do treści art. 176 tego aktu prawnego.
Analiza przytoczonych przepisów pozwala na stwierdzenie, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów oraz paliw używanych do ich napędu, obowiązujące w Polsce po dniu akcesji do Unii Europejskiej, w niektórych przypadkach rozszerzają zakres wcześniejszych krajowych wyłączeń tego prawa. w konsekwencji przepisy krajowe w przedmiotowym zakresie, a co za tym idzie i uchwalone ograniczenia, nie powinny stanowić części krajowego porządku prawnego.
Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa wspólnotowego i prawa krajowego należy stwierdzić, że po dniu 1 maja 2004 r. istnieje prawo do pełnego odliczania podatku naliczonego od nabycia samochodu oraz paliwa do jego napędu na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, jednakże z uwzględnieniem treści przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i § 10 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obowiązujących do dnia 30 kwietnia 2004 r., pod warunkiem że z homologacji producenta wynika, że nie jest to samochód osobowy i dopuszczalna ładowność tego pojazdu wynosi powyżej 500 kg.
Należy wskazać, że ani ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ani ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie pozwalała na odliczenie podatku naliczonego od nabycia paliwa wykorzystywanego do napędu samochodów osobowych. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca posiada dwa samochody, które w dowodach rejestracyjnych posiadają następujące zapisy: Ford X Van – dopuszczalna ładowność 500 kg oraz w pozycji rodzaj pojazdu – samochód ciężarowy. Dopuszczalna liczba miejsc – 2. Rok produkcji 1996, Ford X – dopuszczalna ładowność 745 kg oraz w pozycji rodzaj pojazdu – samochód ciężarowy.
Dopuszczalna liczba miejsc – 2. Rok produkcji 1995. Zgodnie z posiadanymi przez Wnioskodawcę informacjami, dla przedmiotowych samochodów marki Ford producent (importer) uzyskał świadectwa homologacji, z których wynika, że są one samochodami ciężarowymi z określoną dopuszczalną ładownością. Samochody wykorzystywane są przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Posiadane przez Spółkę samochody stanowią pojazdy, o których mowa w art. 86 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, czyli posiadają jeden rząd siedzeń, który jest oddzielony od części przeznaczonej do przewozu ładunków trwałą przegrodą.
Przedmiotowe samochody posiadają wpis w dowodzie rejestracyjnym, potwierdzający iż są to samochody ciężarowe oraz zaświadczenia wydane przez okręgową stację kontroli o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu, również to stwierdzające, tj. że są to samochody ciężarowe.
Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa wspólnotowego i krajowego oraz opisany stan faktyczny należy stwierdzić, że Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących nabycie paliwa do napędu samochodu Ford Escort, którego dopuszczalna ładowność wynosi 745 kg, pod warunkiem, że jest on wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych. Natomiast w przypadku samochodu Ford X Van, którego ładowność wynosi 500 kg, a zatem nie przekracza 500 kg, Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących nabycie paliwa do napędu przedmiotowego samochodu.
Należy nadmienić jednak, że w przypadku, gdy samochód Ford X Van, spełnia wymagania określone w art. 86 ust. 4 pkt 1 ustawy i zostały one potwierdzone przez dodatkowe badanie techniczne przeprowadzone przez okręgową stację kontroli pojazdów, udokumentowane zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowód rejestracyjny pojazdu zawiera właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących nabycie paliwa do napędu przedmiotowego samochodu.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.