INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 3 grudnia 2009 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Poznaniu: 8 grudnia 2009 r., data wpływu do Biura KIP w Lesznie: 11 grudnia 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 18 lutego 2010 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Poznaniu 24 lutego 2010 r., data wpływu do Biura KIP w Lesznie: 1 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 8 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 18 lutego 2010 r. o opisany stan faktyczny i własne stanowisko w sprawie. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca otrzymał oryginały faktur VAT, ale zaginęły. Przedmiotowe faktury nie zostały zaksięgowane, w związku z tym Zainteresowany poprosił o duplikaty faktur VAT.
Podatek naliczony z duplikatów faktur VAT Wnioskodawca odliczył w roku ich otrzymania, tj. w roku 2009. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Kiedy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z duplikatów faktur VAT, dokumentujących najem lokalu użytkowego za rok 2007, jednorazowo w roku 2009, czy należy dokonać korekty deklaracji VAT-7 za każdy miesiąc roku 2007? Zdaniem Wnioskodawcy, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje z duplikatów faktur VAT w roku ich otrzymania, czyli w roku 2009. Tak też podatek od towarów i usług został odliczony.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 -7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: z tytułu nabycia towarów i usług, potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu - z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Jak stanowi art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Według art. 86 ust. 11 ustawy, jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego – art. 86 ust. 13 ustawy. Z powyższych przepisów wynika, iż podstawą do obniżenia podatku należnego jest faktura VAT.
Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy mają obowiązek wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Zasady wystawiania faktur VAT i innych dokumentów z nimi zrównanych uregulowane zostały szczegółowo w przepisach – obowiązującego od dnia 1 grudnia 2008 r. – rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.). Stosownie do § 20 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli oryginał faktury lub faktury korygującej ulegnie zniszczeniu albo zaginie, sprzedawca na wniosek nabywcy ponownie wystawia fakturę lub fakturę korygującą, zgodnie z danymi zawartymi w kopii tej faktury lub faktury korygującej. Przy czym w myśl ust. 3 powołanego przepisu, faktura i faktura korygująca wystawiona ponownie musi dodatkowo zawierać wyraz „DUPLIKAT” oraz datę jej wystawienia. Oznacza to, że duplikat taki jest ponownie wystawioną na wniosek nabywcy fakturą, zawierającą dane zawarte w kopii faktury, której oryginał uległ zniszczeniu albo zaginął, opatrzoną wyrazem "DUPLIKAT".
Duplikat faktury jak i faktury korygującej, ma moc prawną równą fakturze pierwotnej, dokumentuje w ten sam sposób to samo zdarzenie gospodarcze, co faktura pierwotna i stanowi na równi z nią podstawę do odliczenia podatku naliczonego. Zatem, duplikat faktury VAT wystawia sprzedawca na wniosek nabywcy wyłącznie w przypadku gdy jej oryginał ulegnie zniszczeniu bądź zaginie. Z opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca otrzymał oryginały faktur VAT. Z sytuacji przedstawionej we wniosku nie wynika jednak w sposób jednoznaczny, co się stało z przedmiotowymi fakturami VAT, jednakże nie zostały one zaksięgowane.
W związku z powyższym w tym konkretnym przypadku, jeżeli ww. faktury nie zostały odnotowane w żadnej dokumentacji (np. w ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług, w książce korespondencji przychodzącej) Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z duplikatów faktur w rozliczeniu za miesiąc, w którym je otrzymał lub za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych, pod warunkiem spełnienia zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT.
Reasumując, w przedmiotowej sprawie podatek naliczony winien zostać rozliczony w miesiącu otrzymania duplikatów faktur VAT lub w jednym z dwóch następnych okresów rozliczeniowych. Należy nadmienić jednak, że w przypadku, gdyby wpływ oryginałów faktur został odnotowany w dokumentacji firmy (np. w ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług, w książce korespondencji przychodzącej) to Wnioskodawca byłby uprawniony do dokonania odliczenia w miesiącu otrzymania poszczególnej faktury pierwotnej lub w miesiącu następnym na podstawie art. 86 ust. 13 ustawy. Sytuacja, w której konieczne jest wykorzystanie duplikatu faktury nie może być traktowana jak norma i standard.
Uznanie za prawidłowe, że podatnik ma zawsze prawo do dokonania odliczenia w momencie otrzymania duplikatu, doprowadziłoby do destabilizacji obrotu gospodarczego, bowiem wtedy to podatnik, a nie przepisy decydowałyby, kiedy powstaje prawo do odliczenia VAT: w momencie otrzymania oryginału, czy otrzymania duplikatu. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.