INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej reprezentowanej przez pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 27 listopada 2009 r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego 27 listopada 2009 r., data wpływu do Biura KIP w Lesznie 11 grudnia 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 25 lutego 2010 r. (data wpływu 1 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 11 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku. Powyższy wniosek uzupełniono pismem z dnia 25 lutego 2010 r. o pełnomocnictwo i brakującą opłatę. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca (dalej jako: „Bank”) prowadzi działalność bankową m. in. za pomocą sieci placówek własnych (oddziałów, filii, punktów obsługi klienta), jak również placówek agencyjnych.
Przedmiotowe placówki agencyjne działają pod nazwą (logo) Banku, jednak prowadzone są przez odrębne od Banku podmioty gospodarcze - przedsiębiorców (dalej jako: „Agenci”). Podmioty te świadczą na rzecz Banku szeroko rozumiane usługi pośrednictwa finansowego (kredytowego) m. in. pośrednictwo w udzielaniu kredytów, obsługa kasowa klientów Banku. Placówki agencyjne działają na zasadach zbliżonych do franczyzy na podstawie umów agencyjnych zawartych z Bankiem. Powyższe oznacza, iż w praktyce placówki agencyjne nie odróżniają się wizerunkowo od oddziałów/filii własnych Banku, ponieważ korzystają z niemalże tej samej zewnętrznej wizualizacji (szyld z nazwą Banku, materiały reklamowe i biurowe).
Celem tego działania jest, aby klient nie odróżniał placówki agencyjnej od oddziału Banku. z drugiej strony, w przypadku placówek agencyjnych Bank nie ponosi ryzyka finansowego otwarcia nowej placówki, ponieważ ryzyko to leży po stronie Agenta. Agenci prowadzący placówki agencyjne korzystają z kampanii reklamowych oraz promocyjnych Banku, które wpływają na zwiększenie sprzedaży produktów Banku, a tym samym zintensyfikowanie świadczonych usług pośrednictwa. w kampaniach promocyjnych reklamowany jest bowiem Bank oraz jego produkty, natomiast Agenci działają na zewnątrz jako część Banku i oferują produkty promowane w reklamach Banku.
Analogiczne zasady odnoszą się do wykorzystywania przez Agentów ujednoliconych materiałów reklamowych i promocyjnych oraz biurowych. w celu standaryzacji procedur obowiązujących w Banku, Agenci posiadają dostęp i wykorzystują część systemu komputerowego i oprogramowania Banku, jak również korzystają z obsługi serwisu technicznego w zakresie sprzętu oraz oprogramowania komputerowego. Zgodnie z zawartą umową agencyjną Bank pobiera od Agentów opłaty typu franczyzowego.
Na podstawie przedmiotowej umowy agencyjnej, w zamian za uiszczenie powyższej zryczałtowanej opłaty Bank udostępnia Agentom prawo do korzystania ze znaku towarowego i udziela wsparcia również w zakresie prowadzonych czynności agencyjnych oraz zapewnia im szereg świadczeń umożliwiających Agentom prowadzenie swojej działalności oraz zwiększenie jej efektywności m. in. poprzez: działania reklamowe, dbanie o wizerunek i logo Banku, dostarczanie materiałów reklamowych, jak również biurowych i eksploatacyjnych, zapewnienie placówkom agencyjnym dostępu do oprogramowania, jak również opieki serwisowej wykorzystywanego oprogramowania oraz obsługi kasowej itd.
Wysokość opłaty jest ustalona na poziomie rynkowym, czyli stosowanym i akceptowanym przez podmioty prowadzące placówki agencyjne będące podmiotami niezależnymi w stosunku do Banku. Podkreślić należy, iż zgodnie ze znaną praktyką rynkową w tym zakresie, niektóre banki, dostarczające analogicznych świadczeń placówkom partnerskim, ustalają należne opłaty na poziomie minimalnym lub nie pobierają w ogóle opłat, uwzględniając pośrednio koszty przyznanych świadczeń w algorytmie kalkulacji wynagrodzenia należnego pośrednikowi.
Wysokość przedmiotowej opłaty bezpośrednio nie będzie odzwierciedlać ponoszonych przez Bank kosztów w związku z wykonywaniem obowiązków Banku wynikających z umowy agencyjnej zawartej z Agentami, co jest zgodne z ogólnie przyjętą praktyką. Bank dokumentuje opłatę za świadczenie przedmiotowych usług wystawiając fakturę VAT do 5. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który faktura jest wystawiana. Bank opodatkowuje wartość przedmiotowej opłaty zgodnie z podstawową stawką VAT (tj. 22%).
Bank podkreśla, iż kompleksowa usługa świadczona w ramach zawartych umów agencyjnych nie została sklasyfikowana wg Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. Bank dokonuje zakupów od zewnętrznych dostawców (zakup usług reklamowych, informatycznych, marketingowych itd.) w celu wypełnienia zobowiązań wynikających z umów z podmiotami prowadzącymi placówki agencyjne, jak również na własne potrzeby.
Biorąc pod uwagę, iż nabywane usługi i towary mogą dotyczyć co do zasady zarówno potrzeb własnych Banku, jak i zobowiązań wynikających z umów zawartych z Agentami (co do zasady będą to te same usługi oraz towary), dostawcy powyższych usług będą dokonywać na fakturze (wyszczególnione pozycje na fakturze) lub w odrębnych fakturach wyodrębnienia wartościowego usług/towarów w części w jakiej – zgodnie z informacją Banku – dotyczą zobowiązań Banku wobec placówek oraz w części, w jakiej dotyczą kosztów własnych Banku.
Podział na fakturach będzie wynikał z przyjętego klucza alokacji poszczególnych zakupów do działalności placówek agencyjnych i w zależności od przedmiotu nabywanego świadczenia, będzie odzwierciedlał odpowiednio np. stosunek liczby placówek agencyjnych do placówek ogółem lub liczbę klientów obsługiwanych przez placówki do klientów ogółem lub liczbę/wolumen kredytów udzielonych za pośrednictwem placówek agencyjnych do kredytów ogółem itd.
Ponadto, na podstawie zawartej z Agentami umowy, Bank świadczy na ich rzecz kompleksową usługę franczyzową, której podstawowym celem jest zapewnienie funkcjonowania poszczególnych placówek jako pewnej całości w ramach sieci sprzedaży tworzonej zarówno przez Bank (placówki własne) jak i przez placówki agencyjne. Bank podkreśla, iż przedmiotowa usługa wskazana w zapytaniu nie składa się wyłącznie z udostępniania prawa do korzystania ze znaku towarowego.
Prawo do korzystania ze znaku jest koniecznym składnikiem tej usługi, ale samym w sobie niewystarczającym dla Agentów w prowadzonej działalności, stąd dodatkowo w ramach usługi Bank udziela im wsparcia marketingowego, teleinformatycznego oraz zakupowego. Tym samym zryczałtowana opłata pobierana przez Bank będąca przedmiotem zapytania nie stanowi wynagrodzenia jedynie za usługi udostępniania znaku towarowego, lecz za świadczenie kompleksowej usługi. Usługa taka nie została sklasyfikowana wg Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 roku.
Niezależnie od powyższego Bank wskazuje, iż również usługa udostępniania prawa do korzystania ze znaku towarowego nie została sklasyfikowana wg PKWiU.
Jak zostało wskazane powyżej, usługa świadczona przez Bank w zamian za pobieraną opłatę zryczałtowaną, polega m. in. na zezwoleniu Agentom (a więc podmiotom zewnętrznym) na używanie znaku towarowego Banku, jego nazwy handlowej, ale również udostępnianiu takim podmiotom know-how związanego z prowadzeniem placówek, udostępnianiu ulotek i materiałów reklamowych, udostępnianiu materiałów biurowych, udostępnianiu komputerowego systemu bankowego oraz sieci teleinformatycznej Banku, a w razie konieczności także obsługi serwisowej dotyczącej infrastruktury IT w danej placówce agencyjnej, zakupach określonych towarów niezbędnych do prowadzenia placówek partnerskich a następnie ich odsprzedaży Agentom.
Ponadto, Bank podkreśla, iż nie sposób powyższej usługi zaklasyfikować do jednego rodzaju usług wg PKWiU. Stanowi ona bowiem swoistą mieszankę usług wskazanych powyżej, z których każda świadczona jest w zależności od konkretnych potrzeb zarówno danego Agenta (tak np. dostęp do sieci teleinformatycznej, czy serwis infrastruktury IT), jak i potrzeb Banku oraz Agentów (np. przeprowadzenie kampanii marketingowej).
Na powyższą usługę składa się m. in. dostawa materiałów reklamowych sklasyfikowanych wg Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i usług jako materiały reklamy komercyjnej, katalogi handlowe i tym podobne (PKWiU 22.22.12), usługi reklamowe (PKWiU 74.4), szeroko rozumiane usługi informatyczne (PKWiU 72) itp. Wnioskodawca zaznacza, że żadna z ww. usług nie stanowi usługi dominującej, a wszystkie one w pewnej „wiązce” świadczeń Banku na rzecz Agentów są usługami równorzędnymi.
Szczególnego podkreślenia wymaga również fakt, że ani kompleksowa usługa świadczona przez Bank na rzecz Agentów, ani żadna z jej składowych nie została wymieniona w załączniku nr 4 do ustawy o podatku od towarów i usług, ani w innych przepisach przewidujących zwolnienie od tego podatku czy w innych przepisach ustawy przewidujących stawkę inną niż podstawowa. Mając zatem na względzie fakt, że powyższa usługa nie została sklasyfikowana w PKWiU, Bank nie może wskazać klasyfikacji PKWiU dla usługi będącej przedmiotem zapytania, jak również dla usługi udostępniania prawa do korzystania ze znaku towarowego, która stanowi składową usługi całościowej.
Niemniej jednak nie stanowi ona (ani usługi składające się na nią) żadnej z usług wymienionych w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług przewidujących stawkę inną niż podstawowa, w konsekwencji powinna zostać opodatkowana stawką 22%. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy prawidłowe jest stanowisko Banku, zgodnie z którym opłatę pobieraną od Agentów należy opodatkować stawką VAT w wysokości 22%?
Zdaniem Wnioskodawcy, zarówno przekazanie prawa do korzystania ze znaku towarowego Banku, jak również zobowiązanie się Banku do wykonywania czynności opisanych powyżej na rzecz placówek agencyjnych za wynagrodzeniem stanowi świadczenie usług w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (dalej jako: „ustawa VAT”). w szczególności bowiem Bank zobowiązuje się wobec Agentów do ponoszenia określonych wydatków oraz zapewnienia ustalonych świadczeń (reklama, marketing, programy komputerowe i serwis oprogramowania, itp.) na ich rzecz w zamian za wynagrodzenie w formie opłaty.
Bank, podkreśla, iż ustawa VAT określa szeroką definicję świadczenia usług, zgodnie z którą przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów (art. 8 ust. 1 ustawy VAT). W konsekwencji, zdaniem Banku, wykonywanie przedmiotowych usług, jako stanowiących mieszankę różnych świadczeń (świadczenie różnorakich usług połączonych z dostawą towarów) przez Bank na rzecz placówek agencyjnych stanowi czynność opodatkowaną podstawową stawką 22% VAT.
Wynagrodzeniem za wykonywanie przez Bank przedmiotowych czynności jest opłata z tytułu przynależności Agenta do placówek agencyjnych Banku (rodzaj opłaty franczyzowej).
Usługa taka, zdaniem Banku nie została sklasyfikowana w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. Powyższa usługa stanowić będzie w istocie usługę kompleksową polegającą m. in. na zezwoleniu Agentom (a więc podmiotom zewnętrznym) na używanie znaku towarowego Banku, jego nazwy handlowej, jak również udostępnienie takim podmiotom know-how związanego z prowadzeniem placówek, udostępnianie ulotek i materiałów reklamowych, udostępnianie materiałów biurowych, udostępnianie komputerowego systemu bankowego oraz sieci teleinformatycznej Banku, a w razie konieczności także obsługi serwisowej dotyczącej infrastruktury IT w danej placówce agencyjnej, zakupach określonych towarów niezbędnych do prowadzenia placówek partnerskich a następnie ich odsprzedaży Agentom.
Zdaniem Banku, nie sposób powyższej usługi zaklasyfikować do jednego rodzaju usług wg PKWiU, jak zostało wskazane powyżej. Stanowi ona bowiem swoistą mieszankę usług, z których każda świadczona jest w zależności od konkretnych potrzeb zarówno danego Agenta (tak np. dostęp do sieci teleinformatycznej, czy serwis infrastruktury IT), jak i potrzeb Banku oraz Agentów (tak np. przeprowadzenie kampanii marketingowej).
Na powyższą usługę składa się m. in. dostawa materiałów reklamowych sklasyfikowanych wg Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług jako materiały reklamy komercyjnej, katalogi handlowe i tym podobne (PKWiU 22.22.12), usługi reklamowe (PKWiU 74.4), szeroko rozumiane usługi informatyczne (PKWiU 72). Bank zaznacza, że żadna z ww. usług nie stanowi usługi dominującej, a wszystkie one w pewnej „wiązce” świadczeń Banku na rzecz Agentów są usługami równorzędnymi.
Szczególnego podkreślenia wymaga również fakt, że ani usługa świadczona przez Bank na rzecz Agentów, ani żaden z elementów składających się na tę usługę kompleksową nie została wymieniona w załączniku nr 4 do ustawy o podatku od towarów i usług ani w innych przepisach przewidujących zwolnienie od tego podatku czy przewidujących stawkę inną niż podstawowa. W szczególności Bank podkreśla, iż zważywszy na charakter usług świadczonych przez Bank na podstawie umów z Agentami, nie stanowią one elementu usługi finansowej świadczonej przez Bank i tym samym korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług jako czynność pośrednictwa finansowego.
Biorąc pod uwagę, iż wskazane w opisie stanu faktycznego czynności nie zostały wskazane w ustawie VAT jako opodatkowane stawką preferencyjną, jak również nie zostały objęte zwolnieniem od podatku, w opinii Banku, prawidłowo stosuje on do ich opodatkowania stawkę podstawową VAT w wysokości 22%. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast, stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej, zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji, świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z kolei, na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych usług turystyki, o których mowa w art. 119. Klasyfikacją, do której odwołują się przepisy ustawy o podatku VAT, jest Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, którą na podstawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) – Dz. u. Nr 207, poz. 1293 ze zm. – dla celów podatku od towarów i usług stosuje się do dnia 31 grudnia 2010 r. Należy podkreślić również, iż do zaklasyfikowania danego towaru bądź usługi do odpowiedniej grupy towarów lub usług czy też do weryfikacji wskazanej klasyfikacji, nie są kompetentne organy podatkowe. w myśl bowiem Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz.
Urz. GUS Nr 1, poz.11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej.
Co do zasady stawka podatku, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2–12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie z podatku.
Przy czym, jak stanowi art. 41 ust. 13 ustawy towary i usługi, będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, niewymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 22%, z wyjątkiem tych, dla których w ustawie lub przepisach wykonawczych określono inną stawkę. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca (dalej jako: „Bank”) prowadzi działalność bankową m. in. za pomocą sieci placówek własnych (oddziałów, filii, punktów obsługi klienta), jak również placówek agencyjnych.
Przedmiotowe placówki agencyjne działają pod nazwą (logo) Banku, jednak prowadzone są przez odrębne od Banku podmioty gospodarcze - przedsiębiorców (dalej jako: „Agenci”). Podmioty te świadczą na rzecz Banku szeroko rozumiane usługi pośrednictwa finansowego (kredytowego) m. in. pośrednictwo w udzielaniu kredytów, obsługa kasowa klientów Banku. Placówki agencyjne działają na zasadach zbliżonych do franczyzy na podstawie umów agencyjnych zawartych z Bankiem. Agenci prowadzący placówki agencyjne korzystają z kampanii reklamowych oraz promocyjnych Banku, które wpływają na zwiększenie sprzedaży produktów Banku, a tym samym zintensyfikowanie świadczonych usług pośrednictwa.
Analogiczne zasady odnoszą się do wykorzystywania przez Agentów ujednoliconych materiałów reklamowych i promocyjnych oraz biurowych. w celu standaryzacji procedur obowiązujących w Banku, Agenci posiadają dostęp i wykorzystują część systemu komputerowego i oprogramowania Banku, jak również korzystają z obsługi serwisu technicznego w zakresie sprzętu oraz oprogramowania komputerowego. Zgodnie z zawartą umową agencyjną Bank pobiera od Agentów opłaty typu franczyzowego.
Na podstawie przedmiotowej umowy agencyjnej, w zamian za uiszczenie powyższej zryczałtowanej opłaty Bank udostępnia Agentom prawo do korzystania ze znaku towarowego i udziela wsparcia również w zakresie prowadzonych czynności agencyjnych oraz zapewnia im szereg świadczeń umożliwiających prowadzenie swojej działalności oraz jej zwiększenie.
Wnioskodawca wskazał, iż nie sposób powyższej usługi zaklasyfikować do jednego rodzaju usług sklasyfikowanych w PKWiU, stanowi ona bowiem swoistą mieszankę usług, z których każda świadczona jest w zależności od konkretnych potrzeb zarówno danego Agenta (tak np. dostęp do sieci teleinformatycznej, czy serwis infrastruktury IT), jak i potrzeb Banku oraz Agentów (np. przeprowadzenie kampanii marketingowej).
Usługi świadczone przez Wnioskodawcę polegające m. in. na zezwoleniu Agentom (a więc podmiotom zewnętrznym) na używanie znaku towarowego Banku, jego nazwy handlowej, jak również udostępnienie takim podmiotom know-how związanego z prowadzeniem placówek, udostępnianie ulotek i materiałów reklamowych, udostępnianie materiałów biurowych, udostępnianie komputerowego systemu bankowego oraz sieci teleinformatycznej Banku, a w razie konieczności także obsługi serwisowej dotyczącej infrastruktury IT w danej placówce agencyjnej, zakupach określonych towarów niezbędnych do prowadzenia placówek partnerskich a następnie ich odsprzedaży Agentom, nie zostały wymienione w ustawie o podatku od towarów i usług i w przepisach wykonawczych do niej ani jako zwolnione, ani też jako korzystające z preferencyjnej stawki VAT.
Zatem – o ile jak twierdzi Wnioskodawca powyższych usług nie można zaklasyfikować do jednego rodzaju usług wg PKWiU z uwagi na brak usługi dominującej – są opodatkowane stawką 22%, zgodnie z art. 41 ust. 1 i ust. 13 ustawy. W związku z powyższym, stanowisko Banku jest prawidłowe. Opłatę pobieraną od Agentów należy opodatkować stawką VAT w wysokości 22%. Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku.
Natomiast, kwestia dotycząca stanu faktycznego w zakresie prawa do odliczenia została załatwiona w dniu 5 marca 2010 r. interpretacją nr ILPP1/443-1532/09-6/AI. z kolei, wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w zakresie stawki podatku oraz prawa do odliczenia został załatwiony w dniu 5 marca 2010 r. interpretacjami nr ILPP1/443-1532/09-7/AI oraz ILPP1/443-1532/09-8/AI. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.