INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej X, przedstawione we wniosku z dnia 7 grudnia 2009 r. (data wpływu 15 grudnia 2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 18 lutego 2010 r. (data wpływu 22 lutego 2010 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest: prawidłowe – w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla budynku wczasowego wraz z towarzyszącymi mu budowlami oraz przynależnym do niego prawem własności gruntu, tj. „OW (…)”, nieprawidłowe – w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla wyposażenia ww. ośrodka wypoczynkowego.
UZASADNIENIE W dniu 15 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla budynku wczasowego wraz z towarzyszącymi mu budowlami oraz przynależnym do niego prawem własności gruntu, tj. „OW (…)” oraz w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla wyposażenia ww. ośrodka wypoczynkowego. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 18 lutego 2010 r. o doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
Wnioskodawca zamierza sprzedać budynek wczasowy wraz z wyposażeniem oraz przynależnym do niego prawem własności gruntu, jak również infrastrukturą towarzyszącą temu budynkowi. Z posiadanej przez Spółkę dokumentacji wynika, że budynek wczasowy (poniemiecki) wraz z prawem własności gruntu, znajdujący się w (…), funkcjonujący pod nazwą „OW (…)” został nabyty i przyjęty do użytkowania 30 marca 1993 r. przez ówczesny Zakład Energetyczny (…) S.A, który funkcjonował pod tą nazwą do 30 kwietnia 2004 r. z tą datą w wyniku konsolidacji spółek zakładów energetycznych stał się on jednym z pięciu oddziałów nowopowstałej spółki, obecnie (…) S.A. i funkcjonuje pod nazwą oddziałową jako (…) S.A.
Oddział w (…). Nakłady inwestycyjne jakie poniesiono na przedmiotowy budynek w latach 1994-1996 znacznie przekroczyły wartość początkową zakupionego budynku. Dla jego prawidłowego funkcjonowania spółka w latach 1994-1995 poczyniła dodatkowo wydatki inwestycje na wytworzenie infrastruktury towarzyszącej temu budynkowi, tj. budynek garażowy, droga, parkingi, linie energetyczne n/n, przyłącze wodociągowe, kanalizacja telefoniczna oraz ogrodzenie.
Od poczynionych wyżej nakładów inwestycyjnych na ulepszenie całości ośrodka, w tym od zakupu wyposażenia do tegoż ośrodka dokonano odliczenia podatku VAT z faktur zakupu stosownie do postanowień ustawy o podatku VAT z roku 1993. W dniu 11 stycznia 1999 r. Zakład Energetyczny (…) S. A. jeszcze jako samodzielny podmiot aktem notarialnym dokonał przeniesienia na rzecz zawiązanej przez siebie 4 grudnia 1998 r. spółki pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo-Turystyczne (…) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością siedziba w (…) (PHT (…) Sp. z o.o.), użytkowania wieczystego i własności wszystkich swoich ośrodków, w tym również wspomnianego na wstępie, pokrywając tym samym w kapitale zakładowym 62.884 udziały o łącznej wartości 6.288.400 zł, aportami w postaci nieruchomości. w nowopowstałej spółce Zakład Energetyczny (…) S.A. miał 100% udziałów.
Przedmioty stanowiące wyposażenie nowopowstałej spółki zostały jej przekazane przez Zakład Energetyczny (…) S.A. odpłatnie poprzez sprzedaż.
W związku z likwidacją spółki PHT (…) Sp. z o.o., dokonano w dniu 28 lutego 2003 r. aktem notarialnym przeniesienia na rzecz Zakładu Energetycznego (…) S.A jako jedynego wspólnika, całości użytkowania wieczystego i własności, będących w roku 1999 przedmiotem aportu wraz z przedmiotami stanowiącymi wyposażenie ośrodków. w odniesieniu do ośrodka w (…) były to dwie działki o numerach (…) zabudowane następującymi budynkami: budynkiem ośrodka wypoczynkowego, kompleksem ośmiu garaży, altanką drewnianą i urządzeniami: parkingami i drogami, przyłączem wodociągowym, dwoma liniami niskiego napięcia, kanalizacją telefoniczną, ogrodzeniem.
Przejęty powtórnie w roku 2003 ośrodek w sposób opisany powyżej został wydzierżawiony przez Spółkę i stan taki trwa do dzisiaj. Ostatnie nakłady ulepszające jakie były dokonywane sięgają roku 1996, kiedy Zakład Energetyczny (…) S.A. funkcjonował jeszcze jako samodzielny podmiot. W piśmie z dnia 18 lutego 2010 r. stanowiącym uzupełnienie do wniosku Wnioskodawca poinformował, że nabycie wyposażenia przez Zakład Energetyczny (…) S.A. (obecnie (…) S.A.
Oddział w (…) od będącej w likwidacji PHT (…) Sp. z o.o. nastąpiło w sposób nieodpłatny (strona przekazująca nie wykazała podatku należnego), a zatem nie doszło do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu wyposażenia, gdyż taki podatek w ogóle nie wystąpił.
Przytoczona we wniosku argumentacja wskazuje, iż według utrwalonego poglądu organów podatkowych, warunek braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jako przesłanki uprawniającej do zastosowania zwolnienia od podatku VAT obejmuje nie tylko sytuacje, w których dokonana dostawa była opodatkowana VAT, a po stronie nabywcy brak było prawa do odliczenia podatku naliczonego (zakaz ustawowy), lecz także przypadki, gdy przy nabyciu podatek naliczony w ogóle nie wystąpił, gdyż, na przykład w danych okolicznościach czynność nie była opodatkowana VAT. z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia przy nieodpłatnym otrzymaniu wyposażenia od PHT (…) Sp. z o.o. w likwidacji.
Mając powyższą argumentację na względzie, zdaniem Spółki, Zakładowi Energetycznemu (…) S.A. (obecnie (…) S.A. Oddział w (…)) nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu przeniesienia własności wyposażenia „OW (…)” w związku z likwidacją PHT (…) Sp. z o.o. (PHT (…) Sp. z o.o. w likwidacji).
W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy przekazany w postaci aportu majątek „OW (…)” do nowoutworzonej spółki córki, tj. PHT (…) Sp. z o.o. w postaci budynku wraz z towarzyszącymi mu budowlami, zwrócony następnie z powrotem do spółki macierzystej w momencie likwidacji spółki córki, a następnie sprzedany, będzie korzystał ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku VAT względnie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, czy też podlegać będzie opodatkowaniu VAT na zasadach ogólnych, tj. według stawki 22%? Czy w powyższej sytuacji zwolnieniem objęte będzie również wyposażenie tegoż ośrodka w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1 Zgodnie z brzmieniem art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż dwa lata.
Z kolei, zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
Jednakże warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, zgodnie z art. 43 ust. 7a ustawy o VAT nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
Przyjmując, że pierwsze zasiedlenie nastąpiło w momencie przekazania nieruchomości w postaci aportu na rzecz nowoutworzonej spółki córki, tj. PHT (…) Sp. z o.o., który to aport w owym czasie podlegał zwolnieniu przedmiotowemu od podatku VAT jednakże jako czynność nie był wyłączony spod działania ustawy o podatku, Wnioskodawca dochodzi do wniosku, że w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku VAT sprzedaż środków trwałych w postaci budynku wczasowego i pozostałych budowli wchodzących w skład „OW (…)” objęta będzie zwolnieniem przedmiotowym „zw”.
Zważywszy na fakt, że pierwsze zasiedlenie nie musi być uzależnione od dokonania dostawy towarów, Zainteresowany stwierdza, że na pewno bezspornym terminem pierwszego zasiedlenia jest moment wynajęcia ośrodka, tj. w roku 2003 z uwagi na to, że upłynął dwuletni okres od pierwszego zasiedlenia, sprzedaż budynku (ośrodek + garaże) i budowli (infrastruktura towarzysząca) podlegać powinien zwolnieniu od podatku VAT.
Ponadto, Spółka stoi na stanowisku, iż w przypadku gdyby niemożliwym było zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10, dostawa ta będzie zwolniona od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, jeśli przy nabyciu danej nieruchomości Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Zgodnie z utrwalonym poglądem organów podatkowych, warunek braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jako przesłanki uprawniającej do zastosowania zwolnienia od VAT dostawy budynków, budowli lub ich części, obejmuje nie tylko sytuacje, w których dokonana dostawa była opodatkowana VAT, ale po stronie nabywcy brak było prawa do odliczenia podatku naliczonego, lecz także przypadki, gdy przy nabyciu obiektu podatek naliczony w ogóle nie wystąpił, gdyż na przykład, w danych okolicznościach czynność nie była opodatkowana VAT (pismo Ministra Finansów z dnia 25 września 2008 r., nr ITPP1/443-581/08/KM, pismo Ministra Finansów z dnia 5 września 2008 r., nr IP-PP2-443-938/08-2/AS).
Z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia, bowiem podatek taki nie występował, gdyż powtórne przyjęcie majątku w roku 2003 od likwidującej się spółki PHT (…) Sp. z o.o. odbyło się nieodpłatnie, a nakłady ulepszające po tej dacie nie wystąpiły. Ad. 2 W myśl art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2 ww. artykułu, rozumie się ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. W związku z powyższym, Wnioskodawca uważa, że przy sprzedaży przedmiotów stanowiących wyposażenie „OW (…)” nabytych od spółki PHT (…) Sp. z o.o. w sposób nieodpłatny, tak jak to przedstawiono wcześniej, można zastosować zwolnienie przedmiotowe od podatku VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Przemawia za tym fakt, iż nie doszło do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu wyposażenia, gdyż taki podatek w ogóle nie wystąpił, używane było ono przez ponad pół roku, jak również używania dokonywała spółka poprzez czerpanie korzyści z najmu ośrodka, w którym znajdowało się wyposażenie.
Zgodnie z utrwalonym poglądem organów podatkowych, warunek braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jako przesłanki uprawniającej do zastosowania zwolnienia od podatku VAT obejmuje nie tylko sytuacje, w których dokonana dostawa była opodatkowana VAT, ale po stronie nabywcy brak było prawa do odliczenia podatku naliczonego, lecz także przypadki, gdy przy nabyciu podatek naliczony w ogóle nie wystąpił, gdyż, na przykład w danych okolicznościach czynność nie była opodatkowana VAT, była z tego podatku zwolniona.
Podobnie w przypadku nabycia towarów przed wejściem w życie przepisów o podatku VAT (co uniemożliwiało jego odliczenie), czy nabytych z zastosowaniem stawki 0%. Kwestią wątpliwą może być to, czy sprzedaż wyposażenia oddanego w najem może być uznana za sprzedaż używanego towaru w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Znane są jednak liczne wyroki, w których sądy orzekły, że wobec braku w ustawie o VAT definicji pojęcia „używania przez podatnika” należy przyjąć definicję najszerszą, a zatem obejmującą różne formy używania jako korzystania z rzeczy, w tym także jej używanie poprzez pobieranie pożytków cywilnych.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za: prawidłowe – w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla budynku wczasowego wraz z towarzyszącymi mu budowlami oraz przynależnym do niego prawem własności gruntu, tj. „OW (…)”, nieprawidłowe – w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla wyposażenia ww. ośrodka wypoczynkowego.
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
W świetle art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ww. ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Podstawowa stawka podatku VAT, zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział trzy stawki preferencyjne: 7%, 3% i 0% oraz zwolnienie od podatku. Według art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Z powyższego uregulowania wynika, iż dostawa budynków, budowli lub ich części jest generalnie zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Przez pierwsze zasiedlenie – art. 2 pkt 14 ustawy – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej Należy podkreślić, że zgodnie z art. 43 ust. 10 powołanej ustawy, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części: są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni; złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części.
Ponadto, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ww. ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
Na podstawie art. 43 ust. 7a ww. ustawy, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga przepis art. 29 ust. 5 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług. Na podstawie tego przepisu w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntów.
Z powyższego jednoznacznie wynika, że co do zasady grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki, budowle lub ich części na nich posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia od podatku. Z kolei, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się – na mocy art. 43 ust. 2 ustawy – ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. Z konstrukcji powołanych wyżej przepisów wynika, iż ustawodawca w odniesieniu do dostawy towarów używanych, innych niż budynki, budowle lub ich części, określił dodatkowe kryterium dotyczące okresu używania towaru przez podatnika dokonującego ich dostawy.
Zaznacza się jednocześnie, że za „używanie”, jako przesłankę do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie można uznać posiadania towaru, któremu nie towarzyszy faktyczne jego wykorzystywanie. Nie jest zatem wystarczające samo tylko posiadanie danego towaru przez wskazany przepisem czas. Tak więc „użytkownikiem” dokonującym sprzedaży towaru używanego, w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy, jest jedynie taki jego właściciel, który w momencie sprzedaży korzysta z towaru w ten sposób, że faktycznie go używa, a nie tylko pobiera z tego towaru pożytki cywilne i inne dochody.
Rzecz ruchoma może być uznana za towar używany wyłącznie wówczas, gdy przed sprzedażą była używana przez zbywcę co najmniej przez pół roku. Przez „używanie”, o którym mowa w ustawie, należy rozumieć faktyczne posługiwanie się zbywaną rzeczą. Zatem, rzecz ruchoma oddana na pół roku w dzierżawę nie jest dla wydzierżawiającego towarem używanym w rozumieniu tej ustawy. Aby towar niebędący budynkiem, budowlą bądź ich częścią mógł być uznany za używany zachodzi potrzeba, aby używanie to przez okres prawem przewidziany wykonywał sam zbywający go podatnik.
W konsekwencji skoro ww. przepis ustawy wymaga dla nadania towarowi charakteru towaru używanego, aby towar był używany przez podatnika przez prawem określony czas, to przyjąć należy, że używanie, jako faktyczny stan dotyczący towaru (rzeczy), wykonywać musi sam zbywający towar podatnik, a nie osoby trzecie w ramach przysługującego podatnikowi władztwa nad towarem (rzeczą). W związku z tym, należy stwierdzić, iż intencją ustawodawcy jest, aby zwolnienie to nie miało zastosowania w odniesieniu do przypadków sprzedaży rzeczy ruchomych, które są przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
Oznacza to, że używanie towaru przez podatnika dokonującego jego dostawy (użytkownika) przez okres co najmniej pół roku, w stosunku do którego nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT, powoduje możliwość skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy przy dostawie tego towaru. To zaś oznacza, że dostawa ruchomości oddanych w dzierżawę, które w okresie co najmniej 6 miesięcy poprzedzających dostawę, nie były używane przez dostawcę, nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ustawy.
Z danych przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca zamierza sprzedać budynek wczasowy wraz z wyposażeniem oraz przynależnym do niego prawem własności gruntu, jak również infrastrukturą towarzyszącą temu budynkowi. w roku 1999 Zakład Energetyczny (…) S. A. dokonał, w zamian za 100% udziałów, przeniesienia m. in. ww. ośrodka na rzecz zawiązanej przez siebie Sp. z o.o. PHT (…) Przedmioty stanowiące wyposażenie nowopowstałej spółki zostały jej przekazane odpłatnie poprzez sprzedaż. w związku z likwidacją PHT (…) Sp. z o.o., w roku 2003 z powrotem dokonano przeniesienia przedmiotowego ośrodka wraz z wyposażeniem na rzecz Zakładu Energetycznego (…) S.A jako jedynego wspólnika.
Powtórne przyjęcie majątku wraz z wyposażeniem odbyło się w całości w sposób nieodpłatny, a nakłady ulepszające po tej dacie nie wystąpiły. Tym samym, Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu przeniesienia własności „OW (…)”. Przejęty ponownie w roku 2003 ośrodek został wydzierżawiony przez Spółkę i stan taki trwa do dzisiaj.
Biorąc pod uwagę opisane zdarzenia przyszłe oraz wskazane wyżej przepisy należy stwierdzić, że sprzedaż budynku wczasowego wraz z towarzyszącymi mu budowlami oraz przynależnym do niego prawem własności gruntu, tj. „OW (…)” nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, lub przed nim. z kolei pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres dłuższy niż 2 lata. w związku z powyższym, dostawa „OW (…)” będzie mogła korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
Natomiast, w świetle cyt. wyżej art. 43 ust. 2 pkt ustawy, jednym z warunków uznania wymienionych w tym przepisie towarów za używane jest ich faktyczne używanie przez sprzedającego. z treści wniosku wynika, iż Zainteresowany po nabyciu przedmiotowego wyposażenia przekazał je do użytkowania innym podmiotom na podstawie umowy dzierżawy. Wobec powyższego, Wnioskodawca nie będzie mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT, gdyż ww. wyposażenie nie stanowi dla Spółki towaru używanego. Używaniem nie jest bowiem wykonywanie władztwa nad rzeczą, m. in. w postaci dysponowania nią i przekazywania jej w drodze umowy dzierżawy innym podmiotom.
Zatem, sprzedaż ruchomości będzie podlegała opodatkowaniu 22% podatkiem VAT, stosownie do art. 41 ustawy. Odnosząc się do powołanych wyżej regulacji prawnych oraz przedstawionej we wniosku sytuacji tut. Organ udziela następujących odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku: Ad. 1 Dostawa budynku wczasowego wraz z towarzyszącymi mu budowlami oraz przynależnym do niego prawem własności gruntu, tj. „OW (…)” będzie mogła korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, gdyż powyższa czynność nastąpi po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia ww. obiektu, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy. Ad.
2 Sprzedaż rzeczy ruchomych będących wyposażeniem ww. ośrodka wypoczynkowego, nie będzie mogła – na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy – korzystać ze zwolnienia od podatku VAT, z uwagi na niespełnienie warunku uznania tych ruchomości za towary używane w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.