INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej, reprezentowanej przez pełnomocnika Pana, przedstawione we wniosku z dnia 10 grudnia 2009 r. (data wpływu 15 grudnia 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 1 marca 2010 r. (data wpływu 2 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 15 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku. Powyższy wniosek uzupełniono pismem z dnia 1 marca 2010 r. o doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego, wskazanie, które z pytań odnoszą się do stanu faktycznego, a które do zdarzenia przyszłego oraz o pełnomocnictwo. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
Spółka Akcyjna (dalej: „Bank” lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność bankową za pomocą sieci placówek własnych (tj. oddziałów i punktów obsługi klienta) oraz za pomocą placówek partnerskich. Placówki partnerskie działają pod nazwą (logo) Banku, jednak prowadzone są przez odrębne od Banku podmioty gospodarcze, tzw. partnerów (dalej: „Partnerzy”) na podstawie umów o współpracy zawartych z Bankiem. Partnerzy świadczą na rzecz Banku szeroko rozumiane usługi pośrednictwa finansowego, w tym m. in. usługi pośrednictwa w udzielaniu kredytów, usługi pośrednictwa przy zawieraniu umów o rachunek, usługi obsługi kasowej klientów Banku.
Placówki partnerskie działają na zasadach zbliżonych do franczyzy i korzystają z tej samej co Bank zewnętrznej wizualizacji (w szczególności znaki graficzne, szyld z nazwą Banku, materiały reklamowe). W związku z czym, w praktyce nie odróżniają się wizerunkowo od oddziałów własnych Banku. Partnerzy korzystają jednocześnie z kampanii reklamowych oraz promocyjnych Banku, które wpływają na zwiększenie sprzedaży produktów Banku, a tym samym, z uwagi na fakt, iż Partnerzy oferują produkty promowane w reklamach Banku, na zintensyfikowanie świadczonych przez Partnerów usług pośrednictwa.
Analogiczne zasady odnoszą się do wykorzystywania przez Partnerów ujednoliconych materiałów reklamowych i promocyjnych. Ponadto, w celu standaryzacji procedur obowiązujących w Banku, Partnerzy posiadają dostęp i wykorzystują część bankowego systemu informatycznego wraz z oprogramowaniem, w tym systemu informatycznego służącego do realizacji przekazów pieniężnych, jak również korzystają z obsługi serwisu technicznego w zakresie sprzętu i oprogramowania komputerowego. Bank ponosi także koszty na zakup towarów i usług w celu wyposażenia placówki partnerskiej w zakresie, w jakim reguluje to umowa o współpracy zawarta z Partnerem.
Bank planuje pozyskanie nowych Partnerów oraz wprowadzenie zryczałtowanych opłat (o charakterze franczyzowych, tj. za przynależność do sieci placówek partnerskich), którymi będą obciążani Partnerzy w okresach rozliczeniowych ustalonych w umowie o współpracy zawartej pomiędzy Bankiem a Partnerem. Bank opłatę za świadczenie przedmiotowych usług będzie dokumentował wystawiając w ustalonych okresach rozliczeniowych fakturę VAT.
W ramach przedmiotowych opłat Partnerzy będą otrzymywać wsparcie ze strony Banku w postaci szeregu działań umożliwiających Partnerom prowadzenie działalności oraz zwiększenie jej efektywności, m. in. poprzez: działania promocyjne i reklamowe, dbanie o wizerunek i logo Banku, oznakowanie placówki, dostarczanie materiałów promocyjnych i reklamowych, zapewnienie placówkom partnerskim dostępu do bankowego systemu informatycznego, w tym systemu służącego do realizacji przekazów pieniężnych, jak również opieki serwisowej wykorzystywanego oprogramowania oraz obsługi kasowej, a także wykonywanie innych czynności, do których Bank będzie zobowiązany na podstawie umowy o współpracy z Partnerami.
Istotnym jest przy tym, że w ramach powyższej usługi wsparcia, Bank nie będzie świadczył na rzecz Partnerów usług finansowych, usług pośrednictwa finansowego ani też usług pomocniczych do usługi pośrednictwa finansowego. Wnioskodawca podkreśla, iż czynności wskazane powyżej wykonywane przez Bank w ramach wsparcia musiałby być w znacznej części nabyte przez Partnera od podmiotu zewnętrznego.
Z uwagi jednakże na specyfikę działań, które podejmowane są przez Partnera w celu świadczenia usług pośrednictwa, w interesie Banku jest zapewnienie odpowiedniego zaplecza technicznego, pozwalającego na utrzymanie określonych, jednolitych standardów w ramach całej sieci sprzedaży, co służy zachowaniu integralności Banku wobec nabywców produktów finansowych. Tym samym przedmiotowe wsparcie nie jest udzielane przez Bank placówkom partnerskim w zamian za świadczenie przez nie usług pośrednictwa finansowego, lecz podyktowane warunkami współpracy oraz specyfiką branży finansowej.
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że Bank będzie świadczył na rzecz Partnerów usługę kompleksową, której podstawowym celem jest zapewnienie funkcjonowania poszczególnych placówek jako pewnej całości w ramach sieci tworzonej zarówno przez Bank jak i przez placówki partnerskie.
Tym samym, zdaniem Banku, nie sposób powyższej usługi zaklasyfikować do jednego rodzaju usług wg Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (dalej: „PKWiU”) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów dnia 18 marca 1997 r., stanowi ona bowiem swoistą mieszankę usług wskazanych powyżej, z których każda świadczona jest w zależności od konkretnych potrzeb zarówno danego Partnera (np. dostęp do systemów informatycznych Banku, serwis sprzętu i systemu informatycznego), jak i potrzeb Banku oraz Partnerów (np. przeprowadzenie kampanii reklamowej). Bank zaznacza, że żadna z ww. usług nie stanowi usługi dominującej, wszystkie zaś są usługami równorzędnymi.
Bank będzie dokonywał zakupów od zewnętrznych dostawców szeregu towarów i usług, w tym usług reklamowych, usług informatycznych, usług obcych itd. Nabywane usługi i towary będą dotyczyły zarówno potrzeb własnych Banku, jak i zobowiązań wynikających z umów zawartych z Partnerami (co do zasady będą to te same usługi oraz towary), przy czym wyodrębnienie wynagrodzenia za usługi/towary dotyczące potrzeb własnych Banku oraz wynagrodzenia za usługi/towary dotyczące zobowiązań Banku wobec placówek partnerskich, może być dokonywane przez dostawcę, poprzez wystawienie odrębnych faktur lub poprzez wskazanie na wystawionej fakturze odrębnych pozycji, zgodnie z informacją Banku na temat klucza podziału.
Podział zaprezentowany na fakturach będzie wynikał z przyjętego klucza alokacji poszczególnych zakupów do działalności placówek partnerskich i w zależności od przedmiotu nabywanego świadczenia, będzie odzwierciedlał odpowiednio np. stosunek liczby placówek partnerskich do placówek ogółem, liczbę klientów obsługiwanych przez placówki do klientów ogółem, liczbę/wolumen kredytów udzielonych za pośrednictwem placówek partnerskich do kredytów ogółem itd. Wyodrębnienie tej części wydatków, która dotyczy obsługi placówek partnerskich może być też, w oparciu o przyjęty klucz alokacji, dokonywana przez Bank.
Dodatkowo Bank ponosi wydatki na zakup towarów i usług wykorzystywanych przez wydzielony „Departament”, którego działania mają służyć tylko i wyłącznie wsparciu funkcjonowania sieci placówek partnerskich i pozyskaniu nowych Partnerów, a nie bezpośredniej sprzedaży produktów bankowych (dalej: Departament). Wydatki te mogą być również ponoszone na podstawie faktury dokumentującej zakup towarów i usług wykorzystywanych także na potrzeby innych departamentów, przy czym w takim przypadku Bank dokonuje, w oparciu o przyjęty klucz, wyodrębnienia kwoty zakupów dokonywanych dla potrzeb Departamentu.
Dla celów zarządczych i controllingu, wydatki te są księgowane z odrębnym wyznacznikiem określającym miejsce powstawania kosztów (MPK). Z pisma z dnia 1 marca 2010 r., stanowiącego uzupełnienie do wniosku wynika, iż na podstawie zawartej z Partnerami umowy, Bank świadczy/będzie świadczył na ich rzecz usługę, której podstawowym celem jest zapewnienie funkcjonowania poszczególnych placówek jako pewnej całości w ramach sieci tworzonej zarówno przez Bank jak i przez placówki partnerskie.
Powyższa usługa stanowi w istocie usługę kompleksową polegająca m. in. na działaniach promocyjnych i reklamowych, dbaniu o wizerunek i logo Banku, oznakowaniu placówek, dostarczaniu materiałów promocyjnych i reklamowych, zapewnieniu placówkom partnerskim dostępu do bankowego systemu informatycznego, w tym systemu służącego do realizacji przekazów pieniężnych, jak również opieki serwisowej wykorzystywanego oprogramowania oraz obsługi kasowej, a także wykonywaniu innych czynności, do których Bank jest/będzie zobowiązany na podstawie umowy o współpracy z Partnerami. Bank pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że żadna z ww. usług nie stanowi usługi dominującej, wszystkie zaś są usługami równorzędnymi.
Zdaniem Banku, nie sposób wspomnianej usługi zaklasyfikować do jednego rodzaju usług wymienionych w PKWiU, stanowi ona bowiem swoistą mieszankę usług, z których każda świadczona jest w zależności od konkretnych potrzeb zarówno danego Partnera (np. dostęp do systemów informatycznych Banku, serwis sprzętu i systemu informatycznego), jak i potrzeb Banku oraz Partnerów (np. przeprowadzenie kampanii reklamowej). Bank podkreśla, że przedmiotowa usługa nie stanowi w szczególności usługi finansowej. Ponadto Bank wskazuje, iż „Departament” jest wewnętrznym działem Banku, wyodrębnionym w jego strukturze organizacyjnej. Nie jest to odrębna od Banku jednostka.
Departament wykonuje czynności związane bezpośrednio z obsługą placówek Partnerskich oraz ukierunkowane na pozyskiwanie nowych Partnerów (a tym samym, zmierzające do generowania przez Bank obrotu opodatkowanego w postaci opłaty, jaką Bank zamierza pobierać od Partnerów). Wśród zadań Departamentu znajduje się zapewnienie zaplecza technicznego oraz wszelkiego wsparcia, do jakiego Bank jest zobowiązany na podstawie umów z Partnerami.
M. in. w zakresie podejmowanych czynności Departament koordynuje/pośredniczy przy nawiązywaniu kontaktu z dostawcami, zapewnia transport wartości, nadzoruje placówki partnerskie, uczestniczy w procesie pozyskiwania lokalu pod prowadzenie działalności, wykonuje czynności administracyjne w zakresie obsługi umów zawieranych z Partnerami itp. W świetle powyższego, w ocenie Banku, czynności wykonywane przez pracowników Departamentu składają się na kompleksową usługę, stanowiącą mieszankę elementów różnych usług. Celem wspomnianej usługi jest wsparcie funkcjonowania sieci placówek partnerskich i pozyskanie nowych Partnerów.
W ramach podejmowanych działań, Departament wykonuje czynności, do których Bank zobowiązał się w ramach umowy o współpracy z Partnerem, za co Bank zamierza pobierać opłatą stanowiącą wynagrodzenie Banku za oferowane wsparcie. W ocenie Banku nie jest możliwe zaklasyfikowanie do jednego rodzaju usług sklasyfikowanych w PKWiU wspomnianej usługi. Departament wykonuje czynności wyłącznie związane z obsługą placówek partnerskich.
Tym samym, z uwagi na to, że w zamian Bank pobierać będzie opłatę (która zgodnie z oceną Banku jako wynagrodzenie za usługę kompleksową stanowiącą mieszankę różnych czynności, a przez to nie podlegającą klasyfikacji pod określone PKWiU, jako że nie sposób wyodrębnić składowych tejże usługi, podlega opodatkowaniu stawką podstawową 22%), należy uznać, iż zakupy dokonywane dla potrzeb funkcjonowania Departamentu oraz wykonywania czynności na rzecz Partnerów będą związane wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną. Ponadto, Bank podkreśla, iż wydatki na funkcjonowanie Departamentu są ściśle wyodrębnione z innych wydatków ponoszonych przez Bank.
Dla celów zarządczych i controllingu, wydatki te są księgowane z odrębnym wyznacznikiem określającym miejsce powstawania kosztów (MPK). W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Jaką stawkę podatku VAT Bank powinien zastosować w przypadku wynagrodzenia za usługi świadczone na rzecz placówek partnerskich na podstawie umowy zawartej z Partnerami? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
Według Wnioskodawcy, w związku z tak szeroką definicją świadczenia usług, świadczeniem usług w rozumieniu ustawy VAT będzie także wykonywanie przez Bank za wynagrodzeniem czynności opisanych w stanie faktycznym na rzecz placówek partnerskich. Bank zobowiązuje się bowiem wobec Partnerów do ponoszenia na ich rzecz określonych wydatków oraz zapewnienia im ustalonych świadczeń (usługi reklamowe, systemy informatyczne, serwis sprzętu i oprogramowania, itd.), w zamian za co otrzymuje wynagrodzenie w formie zryczałtowanej opłaty płaconej przez Partnerów w okresach rozliczeniowych.
Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż wykonywanie przedmiotowych usług przez Bank na rzecz placówek partnerskich stanowi mieszankę różnych świadczeń (świadczenie różnorakich usług połączonych z dostawą towarów) oraz nie zostało sklasyfikowane w PKWiU. W szczególności, usługi świadczone przez Bank na rzecz Partnerów nie stanowią elementu usług finansowych, będących głównym przedmiotem działalności Banku, lecz są elementem kompleksowej usługi mającej na celu zapewnienie funkcjonowania placówek partnerskich, a tym samym nie stanowią żadnej z usług wymienionych w przepisach ustawy VAT przewidujących stawkę inną niż podstawowa.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, świadczona przez niego na rzecz Partnerów usługa powinna być opodatkowana 22% stawką podatku VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast, stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej, zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji, świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z kolei, na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych usług turystyki, o których mowa w art. 119. Klasyfikacją, do której odwołują się przepisy ustawy o podatku VAT, jest Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, którą na podstawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) – Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm. – dla celów podatku od towarów i usług stosuje się do dnia 31 grudnia 2010 r. Należy podkreślić również, iż do zaklasyfikowania danego towaru bądź usługi do odpowiedniej grupy towarów lub usług czy też do weryfikacji wskazanej klasyfikacji, nie są kompetentne organy podatkowe.
W myśl bowiem Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz.11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej.
Co do zasady stawka podatku, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2–12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie z podatku.
Przy czym, jak stanowi art. 41 ust. 13 ustawy towary i usługi, będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, niewymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 22%, z wyjątkiem tych, dla których w ustawie lub przepisach wykonawczych określono inną stawkę. Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność bankową za pomocą sieci placówek własnych (tj. oddziałów i punktów obsługi klienta) oraz za pomocą placówek partnerskich.
Placówki partnerskie działają pod nazwą (logo) Banku, jednak prowadzone są przez odrębne od Banku podmioty gospodarcze, tzw. partnerów (dalej: „Partnerzy”) na podstawie umów o współpracy zawartych z Bankiem. Partnerzy świadczą na rzecz Banku szeroko rozumiane usługi pośrednictwa finansowego, w tym m. in. usługi pośrednictwa w udzielaniu kredytów, usługi pośrednictwa przy zawieraniu umów o rachunek, usługi obsługi kasowej klientów Banku. Placówki partnerskie działają na zasadach zbliżonych do franczyzy i korzystają z tej samej co Bank zewnętrznej wizualizacji (w szczególności znaki graficzne, szyld z nazwą Banku, materiały reklamowe).
W związku z czym, w praktyce nie odróżniają się wizerunkowo od oddziałów własnych Banku. Partnerzy korzystają jednocześnie z kampanii reklamowych oraz promocyjnych Banku, które wpływają na zwiększenie sprzedaży produktów Banku, a tym samym, z uwagi na fakt, iż Partnerzy oferują produkty promowane w reklamach Banku, na zintensyfikowanie świadczonych przez Partnerów usług pośrednictwa. Analogiczne zasady odnoszą się do wykorzystywania przez Partnerów ujednoliconych materiałów reklamowych i promocyjnych.
Ponadto, w celu standaryzacji procedur obowiązujących w Banku, Partnerzy posiadają dostęp i wykorzystują część bankowego systemu informatycznego wraz z oprogramowaniem, w tym systemu informatycznego służącego do realizacji przekazów pieniężnych, jak również korzystają z obsługi serwisu technicznego w zakresie sprzętu i oprogramowania komputerowego. Zgodnie z zawartą umową agencyjną Bank pobiera opłaty od Partnerów.
W ramach przedmiotowych opłat Partnerzy będą otrzymywać wsparcie ze strony Banku w postaci szeregu działań umożliwiających Partnerom prowadzenie działalności oraz zwiększenie jej efektywności m. in. poprzez: działania promocyjne i reklamowe, dbanie o wizerunek i logo Banku, oznakowanie placówki, dostarczanie materiałów promocyjnych i reklamowych, zapewnienie placówkom partnerskim dostępu do bankowego systemu informatycznego, w tym systemu służącego do realizacji przekazów pieniężnych, jak również opieki serwisowej wykorzystywanego oprogramowania oraz obsługi kasowej, a także wykonywanie innych czynności, do których Bank będzie zobowiązany na podstawie umowy o współpracy z Partnerami.
Istotnym jest przy tym, że w ramach powyższej usługi wsparcia, Bank nie będzie świadczył na rzecz Partnerów usług finansowych, usług pośrednictwa finansowego ani też usług pomocniczych do usługi pośrednictwa finansowego Wnioskodawca wskazał, iż nie sposób powyższej usługi zaklasyfikować do jednego rodzaju usług sklasyfikowanych w PKWiU, stanowi ona bowiem swoistą mieszankę usług, z których każda świadczona jest w zależności od konkretnych potrzeb zarówno danego Partnera (np. dostęp do systemów informatycznych Banku, serwis sprzętu i systemu informatycznego), jak i potrzeb Banku oraz Partnerów (np. przeprowadzenie kampanii reklamowej).
Usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz placówek partnerskich na podstawie umowy zawartej z Partnerami, nie zostały wymienione w ustawie o podatku od towarów i usług i w przepisach wykonawczych do niej ani jako zwolnione, ani też jako korzystające z preferencyjnej stawki VAT. Zatem – o ile jak twierdzi Wnioskodawca powyższych usług nie można zaklasyfikować do jednego rodzaju usług wg PKWiU z uwagi na brak usługi dominującej – będą opodatkowane stawką 22%, zgodnie z art. 41 ust. 1 i ust. 13 ustawy. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie Bank winien zastosować 22% stawkę podatku dla usług świadczonych na rzecz Partnerów.
Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku.
Natomiast, kwestia dotycząca zdarzenia przyszłego w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie usług oraz towarów przeznaczonych następnie w całości do realizowania zobowiązań Banku wobec Partnerów i obsługi placówek partnerskich została rozstrzygnięta w interpretacji nr ILPP1/443-1551/09-5/AI w dniu 10 marca 2010 r. Z kolei wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupie usług oraz towarów służących funkcjonowaniu Departamentu został załatwiony interpretacją nr ILPP1/443-1551/09-6/AI w dniu 10 marca 2010 r. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.