INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Gminy G. przedstawione we wniosku z dnia 7 lutego 2008 r. (data wpływu 11 lutego 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zwrotu podatku VAT – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 11 lutego 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zwrotu podatku VAT. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca w roku 2007 na podstawie przeprowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na „Wykonanie sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przykanalikami w miejscowościach G., R.W., O., zawarł umowę z wykonawcą. Zgodnie z obowiązującymi przepisami zadanie w 100% dotyczące infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu obłożone zostało 7% stawką podatku VAT.
Termin realizacji zadania określał rozpoczęcie robót na dzień 24 września 2007 r., a zakończenie na dzień 30 listopada 2008 r. Zgodnie z nowymi regulacjami prawnymi od dnia 1 stycznia 2008 r. zniesione zostały preferencje podatkowe dla tzw. infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu. Oznacza to, że w roku 2008 stawka podatku VAT w wysokości 7% wzrasta do 22%, między innymi na sieci wodociągowe i sieci kanalizacyjne. Spowoduje to konieczność zmian w zapisach umowy zawartej pomiędzy Gminą a wykonawcą robót, skutkującą wzrostem stawki podatku. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Gminie będzie przysługiwało prawo do zwrotu podatku VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu prawo do zwrotu różnicy naliczonego podatku VAT. Inwestycja po jej zakończeniu, na podstawie umowy dzierżawy, przekazana zostanie do Zakładu Komunalnego w G., świadczącego usługi na rzecz Gminy i jej mieszkańców. Usługi związane z eksploatacją sieci kanalizacyjnej wykonywane będą na podstawie umowy sprzedaży. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast świadczenie usług, to w myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Podstawowa stawka podatku VAT, zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy, wynosi 22%.
Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział trzy stawki preferencyjne: 7%, 3% i 0%. Na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007 r. obniżoną do 7% stawką VAT objęte były roboty budowlano-montażowe oraz remonty i roboty konserwacyjne związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą.
Infrastruktura towarzysząca budownictwu mieszkaniowemu, stosownie do zapisu art. 146 ust. 3 cyt. ustawy obejmowała: sieci rozprowadzające, wraz z urządzeniami, obiektami i przyłączami do budynków mieszkalnych, urządzanie i zagospodarowanie terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego, w szczególności drogi, dojścia, dojazdy, zieleń i małą architekturę, urządzenia i ujęcia wody, stacje uzdatniania wody, oczyszczalnie ścieków, kotłownie oraz sieci wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, elektroenergetyczne, gazowe i telekomunikacyjne - jeżeli były one związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego.
Od 1 stycznia 2008 r. prawo do stosowania obniżonej stawki podatku na podstawie powołanych wyżej przepisów nie jest już jednak możliwe.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca podpisał umowę na wykonanie robót budowlano-montażowych związanych z infrastrukturą towarzyszącą obiektom budownictwa mieszkaniowego, na mocy której rozpoczęcie robót nastąpiło w dniu 24 września 2007 r., a termin realizacji przypada na 30 listopada 2008 r. Reasumując należy stwierdzić, że dla robót budowlano – montażowych wykonywanych na rzecz Wnioskodawcy (niezależnie od daty zawarcia umów na te prace) zastosowanie będzie miała stawka podatku w wysokości 22%, czyli stawka obowiązująca w momencie wykonania tych czynności.
Jako warunek powyższego rozstrzygnięcia przyjęto, że odbiór końcowy zrealizowanych robót nastąpi w całości w dniu 30 listopada 2008 r. Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt. 1 cyt. wyżej ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: a) z tytułu nabycia towarów i usług, b) potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, c) od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu – z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Z powyższego uregulowania wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikowi w związku z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych.
W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma zatem rozstrzygnięcie, czy inwestycja wykorzystywana będzie przez Gminę do wykonywania czynności opodatkowanych. Zgodnie z przepisem § 8 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy do zakresu działania gminy należą wszelkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, nie zastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy - na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy – należy m. in. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Zadania własne gminy obejmują m. in. sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych (…).
Z opisu zawartego we wniosku wynika, że inwestycja po zakończeniu zostanie przekazana – na podstawie umowy dzierżawy – do Zakładu Komunalnego w G. Zgodnie z art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93 ze zm.) przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Z przepisu tego wynika, że umowa dzierżawy jest umową cywilnoprawną odpłatną.
Jeżeli zatem sieć kanalizacji sanitarnej zostanie przekazana odpłatnie, na podstawie umowy cywilnoprawnej, to Gminie z tytułu tej czynności nie będzie przysługiwało prawo do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej § 8 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia. Przekazując sieć do wykonywania czynności opodatkowanych, Gmina spełni przesłanki określone w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami na przedmiotową inwestycję. Nadmienia się również, że prawo do odliczenia podatku naliczonego podlega ograniczeniom, w przypadkach określonych w art. 88 ustawy o VAT.
Stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczania tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.
Art. 88 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 nie dotyczy wydatków związanych z nabyciem towarów i usług, o których mowa w art. 87 ust. 3, tj. towarów lub usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji oraz z nabyciem gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów. Zasady regulujące zwrot bezpośredni nadwyżki podatku naliczonego nad należnym uregulowane są w art. 87 powołanej ustawy o podatku od towarów i usług.
Przepis art. 87 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W myśl przepisu art. 87 ust. 2 ww. ustawy, z zastrzeżeniem ust. 3 i 3a, zwrot różnicy podatku następuje na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju wskazanym w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika.
Stosownie do zapisu art. 87 ust. 3 cyt. ustawy, różnica podatku podlegająca zwrotowi w kwocie przekraczającej wartość podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów lub usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały one zaliczone do środków trwałych nabywcy, powiększonej o 22% obrotu podatnika opodatkowanego stawkami niższymi niż określona w art. 41 ust. 1 oraz obrotu z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług, o których mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1, podlega zwrotowi w terminie 180 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej.
W świetle powołanych regulacji prawnych należy stwierdzić, że Podatnikowi będzie przysługiwało prawo do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w wydatkach z tytułu realizacji przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do zakupów służących wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, jednakże z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT. Zwrot bezpośredni będzie natomiast przysługiwał Gminie pod warunkiem, że w okresie rozliczeniowym kwota podatku naliczonego będzie wyższa od kwoty podatku należnego.
W zakresie przedmiotowego projektu Wnioskodawca nie ma natomiast możliwości uzyskania zwrotu podatku na zasadach określonych w rozdziale 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.). Ewentualny zwrot na podstawie tych przepisów dotyczy bowiem tylko wydatków finansowanych ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, po spełnieniu warunków określonych w ww. przepisach. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.