INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana D. M., przedstawione we wniosku z dnia 20 grudnia 2007 r. (data wpływu 27 grudnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek budowlanych – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 27 grudnia 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek budowlanych.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca w listopadzie 2006 r. dokonał zakupu działki rolnej (siedliskowej) o powierzchni 86 arów. Na 40 arach rozpoczął budowę budynków mieszkalnego i gospodarczego. Pozostały grunt o powierzchni 46 arów podzielił na 3 działki budowlane. Ze względu na wysokie ceny materiałów i usług Zainteresowany zmuszony jest sprzedać przedmiotowe działki. Pieniądze ze sprzedaży zamierza przeznaczyć na dalszą budowę. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Wnioskodawca powinien opodatkować powyższą sprzedaż działek budowlanych 22% stawką podatku VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy nie powinien uiszczać 22% podatku VAT od sprzedaży działek budowlanych, jeżeli pieniądze w 100% zostaną przeznaczone na dalszą budowę. Strona nie zgadza się z opodatkowaniem ww. gruntów, gdyż pieniądze w większej części i tak zostaną oddane państwu w postaci zakupu materiałów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Przez towary, w świetle art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przez działalność gospodarczą w świetle ust. 2 powołanego artykułu rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, iż status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży gruntu jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.
Dla celów ustalenia, czy dostawa nieruchomości gruntowych wyczerpuje znamiona pojęcia „działalność gospodarcza" koniecznym jest ustalenie, czy zamiarem wykonania czynności jest jej dokonywanie w sposób częstotliwy. Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”, jak również nie precyzuje pojęcia „sposób częstotliwy”, w każdym przypadku należy badać, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jednokrotnie).
Z przedstawionych przez Wnioskodawcę informacji wynika, że dokonał zakupu działki rolnej (siedliskowej) z zamiarem budowy budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczym. W związku z brakiem funduszy na rozpoczętą budowę Zainteresowany dokonał podziału pozostałego gruntu na 3 działki budowlane z zamiarem ich sprzedaży. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, iż dostawy gruntu będą realizowane z zamiarem ich powtarzania i zmierzają do nadania im zorganizowanego charakteru, a nieruchomości gruntowe zostały nabyte w celu ich dalszej odsprzedaży, nie zaś na osobiste potrzeby Podatnika. Dostawy kilku działek nie można zaliczyć do czynności jednorazowej.
Bez znaczenia dla obowiązku opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy gruntu jest, w jakim celu i z jakim przeznaczeniem zostaną wykorzystane środki pieniężne otrzymane z tytułu sprzedaży. Istotnym jest natomiast, aby w momencie dokonywania pierwszej dostawy działki przeznaczonej pod zabudowę Wnioskodawca miał zamiar dokonać kolejnej czynności tego rodzaju. Sprzedaż działek budowlanych podlega wówczas opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a dokonujący dostawy uzyskuje status podatnika podatku VAT już przy dokonaniu pierwszej dostawy.
Nie ulega wątpliwości, że taki zamiar występuje w omawianej sprawie, a dostawa ww. działek dokonywana jest w ramach prowadzonej przez sprzedającego samodzielnej działalności gospodarczej. Z opisu zawartego we wniosku nie wynika, aby zakupu nieruchomości dokonano dla innych celów aniżeli ich późniejsze zbycie. W związku z powyższym, stwierdza się, że planowana sprzedaż przedmiotowych działek nosi znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a dokonujący dostawy tych działek Wnioskodawca wykonywać będzie czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Na podstawie zapisu art. 41 ust. 1 wskazanej ustawy dostawa niezabudowanego gruntu budowlanego lub przeznaczonych pod zabudowę podlega opodatkowaniu podstawową stawką podatku w wysokości 22%. Podatnik dokonujący dostawy przedmiotowych gruntów nie może skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9, zgodnie z którym zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.
Należy zwrócić uwagę, iż w myśl art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy dokonujący dostawy terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę nie mogą skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 9 cyt. ustawy. Oznacza to, że podatnicy dokonujący dostawy tych towarów, niezależnie od wielkości swoich obrotów, są podatnikami tego podatku i stosownie do art. 96 ust. 1 cyt. ustawy, są obowiązani przed dniem wykonania pierwszej dostawy gruntów, złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku VAT.
Reasumując, dostawa gruntów kwalifikowanych jako tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę, dokonywana przez podatnika podatku VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w wysokości 22%. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.