INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 9 maja 2013 r. (data wpływu 15 maja 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 lipca 2014 r. (data wpływu 25 lipca 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupem towarów i usług niezbędnych do wykonania części nawierzchni drogi gminnej – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 15 maja 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupem towarów i usług niezbędnych do wykonania części nawierzchni drogi gminnej. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 22 lipca 2013 r. o doprecyzowanie opisu sprawy. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
Wnioskodawca od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o podatkową księgę przychodów i rozchodów w zakresie handlu m. in. maszynami i urządzeniami technicznymi oraz świadczenia usług związanych z naprawą sprzętu. Swoją działalność Zainteresowany prowadzi w czterech punktach handlowych (dość znacznie oddalonych od siebie ) oraz w siedzibie firmy, w której prowadzi piąty sklep, serwis gwarancyjny i pogwarancyjny oraz warsztat naprawczy. Siedziba firmy Wnioskodawcy jest jednocześnie miejscem, w którym dostarczane są wszystkie zakupione towary handlowe, które następnie rozwożone są do poszczególnych sklepów.
Na działce, na której znajdują się budynki związane z działalnością gospodarczą, stoi również dom prywatny, w którym Zainteresowany mieszka wraz z żoną. Dojazd do posesji, na której znajduje się siedziba jest drogą gminną o długości około 120 mb. Ze względu na bardzo zły stan nawierzchni tej drogi (a właściwie brak nawierzchni), utrudnienia a wręcz niemożność dojazdu do zakładu (zwłaszcza w okresie roztopów oraz opadów atmosferycznych) Wnioskodawca zwrócił się do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na jej przebudowę m. in. przez wzmocnienie konstrukcji.
Prośba została pozytywnie rozpatrzona oraz doszło do zawarcia stosownego porozumienia regulującego zasady współpracy pomiędzy gminą a firmą Wnioskodawcy. Gmina zobowiązała się do wykonania podbudowy z kruszywa łamanego, a Zainteresowany do wykonania nawierzchni mineralno-asfaltowej wraz z poboczami gruntowymi. Po zakończeniu przebudowy firma Wnioskodawcy będzie mogła korzystać z drogi gminnej na zasadach przewidzianych dla wszystkich użytkowników dróg. Ponieważ w związku z remontem drogi gminnej Zainteresowany poniesie znaczne wydatki finansowe, zamierza je w całości zaliczyć w wartości netto do kosztów uzyskania przychodów.
Podatek VAT z tytułu zakupów towarów i usług niezbędnych do wykonania swojej części przebudowy drogi zamierza w całości odliczyć w rozliczeniu VAT. Pismem z dnia 22 lipca 2013 r. Wnioskodawca poinformował, że jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz, że wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług oraz w minimalnym zakresie korzystające ze zwolnienia (pośrednictwo w zawieraniu umów kredytowych przy sprzedaży ratalnej). Ponieważ sprzedaż zwolniona stanowi mniej niż 1% w stosunku do całości obrotu, Zainteresowany korzysta z pełnego odliczania podatku VAT. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy kwotę podatku VAT z faktur dokumentujących zakup towarów i usług niezbędnych do wykonania części nawierzchni, jaka przypadnie na firmę Wnioskodawcy, Zainteresowany będzie mógł w całości odliczyć w rozliczeniu VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, ponieważ zakupione towary i usługi będą wykorzystane do wykonywania czynności opodatkowanych, będzie przysługiwać Zainteresowanemu prawo do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości z faktur dokumentujących wydatki.
Z uwagi na zły stan drogi gminnej i jednocześnie dojazdowej do siedziby firmy Zainteresowanego oraz brak perspektyw na przeprowadzenie jej remontu w całości finansowanego przez Gminę, Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem do zarządcy drogi o zezwolenie na modernizację drogi gminnej z możliwością partycypowania w kosztach. Urząd przychylił się do Jego prośby zgodnie oświadczając, że „dojazd do zakładu drogą gminną jest mocno utrudniony z uwagi na zły stan nawierzchni, wymagający przebudowy m. in. przez wzmocnienie konstrukcji”. Podpisał stosowne porozumienie, na mocy którego zobowiązał się do poniesienia części kosztów związanych z naprawą drogi.
Zdaniem Zainteresowanego, wydatek który poniesie na modernizację drogi gminnej, będzie stanowił koszt uzyskania przychodu ponieważ: będzie pokryty z majątku Wnioskodawcy, nigdy nie zostanie zwrócony Zainteresowanemu w jakikolwiek sposób, wydatek będzie ściśle związany z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy i przyczyni się do zapewnienia bezpieczeństwa dojazdu do swojej siedziby (czasami Zainteresowany musiał korzystać z pomocy sąsiadów, którzy posiadając ciągniki rolnicze, pomagali wyciągać ugrzęzłe w błocie samochody ciężarowe wiozące zakupione przez Wnioskodawcę towary) oraz zachowania źródła przychodów poprzez ulepszony dojazd klientów do punktu sprzedaży i serwisu, zostanie właściwie udokumentowany.
Ponadto wydatku związanego z modernizacją drogi gminnej Wnioskodawca nie może zaliczyć do środków trwałych, bo nie jest właścicielem drogi. Nie są to także nakłady związane z inwestycją w obcym środku trwałym, ponieważ droga ta nie jest używana przez firmę Zainteresowanego na podstawie umowy najmu, dzierżawy etc., a po jej przebudowie nadal będzie drogą publiczną z której będą korzystać także inni użytkownicy (np. rolnicy dojeżdżający tą drogą do pól uprawnych). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.
Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Kwotę podatku naliczonego – na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy – stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Podkreślić należy, iż ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
I tak na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20. W oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Natomiast, podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo.
Możność wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Przy czym, związek ten może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy.
Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można było wskazać, iż określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu.
O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca, będący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu m. in. maszynami i urządzeniami technicznymi oraz świadczenia usług związanych z naprawą sprzętu.
Zainteresowany prowadzi działalność w czterech punktach handlowych (dość znacznie oddalonych od siebie) oraz w siedzibie firmy, w której prowadzi piąty sklep, serwis gwarancyjny i pogwarancyjny oraz warsztat naprawczy. Siedziba firmy Wnioskodawcy jest jednocześnie miejscem, w którym dostarczane są wszystkie zakupione towary handlowe, które następnie rozwożone są do poszczególnych sklepów. Na działce, na której znajdują się budynki związane z działalnością gospodarczą, stoi również dom prywatny, w którym Zainteresowany mieszka wraz z żoną. Dojazd do posesji, na której znajduje się siedziba jest drogą gminną o długości około 120 mb.
Ze względu na bardzo zły stan nawierzchni tej drogi (a właściwie brak nawierzchni), utrudnienia a wręcz niemożność dojazdu do zakładu (zwłaszcza w okresie roztopów oraz opadów atmosferycznych) Wnioskodawca zwrócił się do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na jej przebudowę m. in. przez wzmocnienie konstrukcji. Prośba została pozytywnie rozpatrzona oraz doszło do zawarcia stosownego porozumienia regulującego zasady współpracy pomiędzy Gminą a firmą Wnioskodawcy. Gmina zobowiązała się do wykonania podbudowy z kruszywa łamanego, a Zainteresowany do wykonania nawierzchni mineralno-asfaltowej wraz z poboczami gruntowymi.
Po zakończeniu przebudowy Wnioskodawca będzie mógł korzystać z drogi gminnej na zasadach przewidzianych dla wszystkich użytkowników dróg. Ponieważ w związku z remontem drogi gminnej Zainteresowany poniesie znaczne wydatki finansowe, zamierza je w całości zaliczyć w wartości netto do kosztów uzyskania przychodów. Podatek VAT z tytułu zakupów towarów i usług niezbędnych do wykonania swojej części przebudowy drogi zamierza w całości odliczyć w rozliczeniu VAT. Wnioskodawca wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług oraz w minimalnym zakresie korzystające ze zwolnienia (pośrednictwo w zawieraniu umów kredytowych przy sprzedaży ratalnej).
Ponieważ sprzedaż korzystająca ze zwolnienia od podatku stanowi mniej niż 1% w stosunku do całości obrotu, Zainteresowany korzysta z pełnego odliczania podatku VAT. W przedmiotowej sprawie, celem wyjaśnienia wątpliwości Wnioskodawcy, istotne będzie więc w pierwszej kolejności stwierdzenie, czy przebudowa drogi gminnej przez Zainteresowanego będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez dostawę towarów – w myśl art. 7 ust. 1 ustawy – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast, przez świadczenie usług rozumie się, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. serii L Nr 347 str. 1 ze zm.). Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów. To pozwala stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów.
Z powyższego jednoznacznie wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników i wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. Zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy, w pewnych, ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne przekazanie towarów i nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
I tak, w myśl art. 8 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r., za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
Przy czym, należy podkreślić, że przez świadczenie usług niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy rozumieć takie świadczenie usług, które odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności. Przepis art. 8 ust. 2 ustawy stanowi ściślejsze odwzorowanie definicji odpłatnego świadczenia usług zawartej w art. 26 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347, poz. 1).
Odnosząc opisaną przez Wnioskodawcę sytuację do obowiązujących przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż skoro Wnioskodawca poniesie wydatki na wykonanie nawierzchni mineralno – asfaltowej wraz z poboczami gruntowymi na drodze gminnej, nie można uznać, iż w przedmiotowej sprawie nastąpi dostawa towaru przez Wnioskodawcę, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy. W rozpatrywanej sprawie nie nastąpi bowiem przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, gdyż Wnioskodawca nie dysponuje prawem własności do części składowych drogi gminnej, gdyż nie jest właścicielem drogi jak i gruntu na którym jest ona posadowiona.
W związku z powyższym, koniecznym jest rozważenie kwestii zakwalifikowania przedmiotowej czynności przebudowy drogi przez Wnioskodawcę na rzecz Gminy jako świadczenia usług. Analiza sytuacji przedstawionej we wniosku wskazuje, że w przedmiotowej sprawie przebudowa przez Wnioskodawcę drogi gminnej nastąpi na gruncie nie będącym własnością Zainteresowanego. Nie jest to jednak inwestycja w obcym środku trwałym, gdyż byłyby nią nakłady poniesione na obcy środek trwały, który jest wykorzystywany na cele prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy, np. najmu, dzierżawy lub innej o podobnym charakterze, co w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca.
Zatem z uwagi na powyższe, przedmiotowe czynności nie będą stanowić świadczenia usług. W związku z powyższym przebudowa drogi gminnej przez Wnioskodawcę nie będzie stanowiła dostawy towarów oraz świadczenia usług, a w konsekwencji nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. W sprawie będącej przedmiotem wniosku przebudowa drogi gminnej ma związek w części z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą, bowiem jak wynika z opisu sprawy przedmiotowa droga umożliwia dojazd do siedziby firmy Wnioskodawcy, w której Zainteresowany prowadzi sklep, serwis gwarancyjny i pogwarancyjny oraz warsztat naprawczy.
Ponadto, siedziba ta jest jednocześnie miejscem do którego dostarczane są wszystkie zakupione towary handlowe. Jednakże poniesione wydatki dotyczące drogi będą również związane z celami osobistymi Wnioskodawcy, gdyż przedmiotowa droga stanowi także dojazd do domu prywatnego Zainteresowanego i Jego żony. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
W niniejszej sprawie warunek ten zostanie w części spełniony, gdyż, jak wynika z opisu sprawy, przebudowa drogi gminnej związana będzie z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Bardzo zły stan nawierzchni przedmiotowej drogi (a właściwie jej brak) utrudnia dojazd do zakładu, zwłaszcza w okresie roztopów oraz opadów atmosferycznych. A zatem przebudowa drogi jest konieczna w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę.
Istnieje zatem ścisły związek pomiędzy przebudową drogi, a czynnościami składającymi się na prowadzenie przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Jednakże poniesione wydatki będą wykorzystywane również na cele osobiste Zainteresowanego bowiem droga jest wykorzystywana jako dojazd do miejsca zamieszkania Wnioskodawcy, a tym samym związana jest z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Reasumując, w sytuacji, gdy przedmiotowe wydatki będą bezpośrednio, ale i pośrednio związane z czynnościami opodatkowanymi, ale i z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup towarów i usług niezbędnych do wykonania części nawierzchni przedmiotowej drogi w części na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 88 ustawy. W niniejszej interpretacji rozpatrzono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług. Natomiast kwestia dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych została załatwiona odrębnym pismem.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.