INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Sp. z o.o., reprezentowanej przez pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 4 grudnia 2007r.
(data wpływu: 6 grudnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 6 grudnia 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca świadczy usługi poligraficzne polegające na drukowaniu gazet, magazynów czasopism oraz książek.
Z chwilą wykonania usługi wymienionej w art. 19 ust. 13 pkt 8 ustawy o podatku od towarów i usług Wnioskodawca wystawia „notę sprzedaży” potwierdzającą wykonanie usługi, natomiast z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty lub 90. dnia od daty wykonania usługi – „fakturę sprzedaży”. Wnioskodawca zamierza zawrzeć z bankiem umowę faktoringu (tj. umowę skupu wierzytelności z dyskontem) w celu poprawy płynności w przedsiębiorstwie – pozyskania dodatkowego kredytu dla określonego segmentu sprzedaży. Termin płatności dla klientów pozostanie bez zmian. W związku z powyższym zadano następujące pytania.
Jak przy faktoringu określić moment powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do usług drukowania gazet, magazynów, czasopism oraz książek – czy na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, czy na podstawie art. 19 ust. 13 pkt 8 ww. ustawy? Czy faktoring należy traktować jak kredyt, czy jak zapłatę za usługę? Zdaniem Wnioskodawcy faktoring należy traktować jak kredyt, a nie jak zapłatę za usługę wymienioną w art. 19 ust. 13 pkt 8 ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez dostawę towarów, stosownie do art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, natomiast przez świadczenie usług, stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy – każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również m.in. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej.
Usługi pośrednictwa finansowego klasyfikowane do grupowania PKWiU Sekcja J ex (65-67) korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 w związku z poz. 3 załącznika nr 4 z wyłączeniem usług wymienionych w pkt 1-9, m.in. usług ściągania długów oraz faktoringu. Powyższe uregulowanie pozostaje w zgodzie z art. 13B(1)(d) VI Dyrektywy oraz art. 135(1)(d) Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347). W usługach obrotu wierzytelnościami mieści się umowa przelewu wierzytelności (cesji), uregulowana w art. 509 – 518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).
Według art. 509 Kodeksu cywilnego wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Umowa faktoringu, zaliczana do tzw. umów nienazwanych, zawiera wszystkie istotne elementy umowy przelewu wierzytelności. Przez umowę faktoringu jeden przedsiębiorca – faktorant przenosi wierzytelności na innego przedsiębiorcę – faktora w zamian za wartość nominalną wierzytelności pomniejszoną o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.
Umowa faktoringu przewiduje ponadto, że faktor będzie spełniał na rzecz faktoranta dodatkowe czynności, takie jak prowadzenie ksiąg handlowych, monitoring sytuacji prawno-ekonomicznej dłużnika itp. W wyroku z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie C-305/01 Fi(...) przeciwko MKG(...) ETS uznał, że z usługami faktoringu mamy do czynienia wtedy, gdy transakcje przelewu wierzytelności są dokonywane w sposób ciągły oraz wskazał, że podstawową funkcję umowy faktoringu stanowi uwolnienie faktoranta od ciężaru egzekwowania wierzytelności, a ponadto – w przypadku faktoringu właściwego – przejęcie ryzyka niewypłacalności dłużnika.
W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 8 cyt. ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty – z tytułu usług polegających na drukowaniu gazet, magazynów, czasopism (PKWiU 22.12 i 22.13) oraz książek (PKWiU ex 22.11) – z wyłączeniem książek adresowych o zasięgu krajowym, regionalnym i lokalnym, książek telefonicznych, teleksów i telefaksów (PKWiU 22.11.20-60.10), nut, map i ulotek, oznaczonych stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów symbolami ISBN i ISSN, jednak nie później niż 90. dnia, licząc od dnia wykonania usługi.
W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym środki finansowe otrzymywane przez Wnioskodawcę od faktora będą stanowić zapłatę w związku ze świadczonymi usługami drukowania gazet, magazynów, czasopism oraz książek. Przepis art. 19 ust 13 pkt 8 ww. ustawy jest jednoznaczny – o momencie powstania obowiązku podatkowego decyduje moment otrzymania całości lub części zapłaty z tytułu wykonania usługi (o ile moment otrzymania zapłaty nastąpi przed upływem 90 dni od dnia wykonania usługi). Tak więc momentem powstania obowiązku podatkowego będzie moment otrzymania zapłaty przez Wnioskodawcę od faktora.
W przypadku nieotrzymania przez Wnioskodawcę zapłaty w terminie 90 dni od dnia wykonania usługi obowiązek podatkowy powstanie z upływem 90. dnia licząc od dnia wykonania usługi. Reasumując, zapłatę przez faktora na rzecz faktoranta wartości nominalnej wierzytelności pomniejszonej o dyskonto należy traktować jak zapłatę za usługę, a moment powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do usług drukowania gazet, magazynów, czasopism oraz książek określa się według art. 19 ust. 13 pkt 8 ustawy o podatku od towarów i usług.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że analiza przedmiotu umów cywilnoprawnych nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny prawnej załączonego do wniosku wzoru umowy skupu wierzytelności z dyskontem. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.