INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112 poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Zakładu X, reprezentowanego przez pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 8 maja 2008 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Poznaniu: 7 maja 2008 r., do Biura KIP w Lesznie: 9 maja 2008 r.), uzupełnionym pismem z dnia 21 lipca 2008 r. (data wpływu: 23 lipca 2008 r.) oraz z dnia 2 maja 2008 r. (data wpływu: 6 sierpnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku VAT – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 7 maja 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku VAT. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 21 lipca 2008 r. oraz z dnia 2 maja 2008 r. o pełnomocnictwo. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca (dalej: Zakład) prowadzi działalność statutową i działalność gospodarczą, zarówno opodatkowaną podatkiem VAT (sprzedaż prac naukowo-badawczych, usługi noclegowe, refakturowanie rozmów telefonicznych pracowników, refakturowanie usług za wywóz ścieków), jak i zwolnioną od podatku VAT (wynajem pokoi mieszkalnych pracownikom zakładu). Na działalność statutową Zakład otrzymuje dotacje. Z punktu widzenia ustawy o VAT, występują trzy rodzaje działalności, w ramach których wykonywane są: - czynności niepodlegające opodatkowaniu VAT, - czynności zwolnione, - czynności opodatkowane.
W związku z powyższym wyodrębniane są zakupy związane: - tylko z czynnościami niedającymi prawa do odliczenia VAT naliczonego, a więc z czynnościami niepodlegającymi VAT i czynnościami zwolnionymi (działalność statutowa i wynajem lokali mieszkalnych, - tylko z czynnościami dającymi prawo do odliczenia VAT, a więc z czynnościami opodatkowanymi, np. stawką 7% i 22% (wywóz ścieków, usługi noclegowe, refakturowanie rozmów telefonicznych pracowników, usługi naukowo-badawcze), - jednocześnie z czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi. W tym przypadku odliczenia VAT Podatnik dokonuje na podstawie zasad określonych w art. 90 i 91 ustawy o podatku VAT (proporcjonalnie odliczenie VAT naliczonego).
Zakupy związane jednocześnie z czynnościami opodatkowanymi, zwolnionymi i niepodlegającymi odliczeniu VAT, zostały podzielone w następujący sposób: I etap: Zakład dokonał wstępnego podziału kosztów na poszczególne rodzaje działalności i ustalił jaka część kosztów związana jest z działalnością statutową, a jaka z działalnością objętą ustawą o VAT. Następnie Wnioskodawca ustalił, że 30% kosztów związanych jest z działalnością opodatkowaną i zwolnioną od podatku VAT, a pozostała część kosztów z działalnością statutową będącą poza zakresem ustawy o VAT. 30% stanowi powierzchnia budynku wykorzystywana w działalności zwolnionej i opodatkowanej.
II etap: zastosowano wskaźnik struktury do sprzedaży zwolnionej i opodatkowanej. Na rok 2008 ustalono wskaźnik struktury w wysokości 68%. Np. Firma X wystawiła fakturę VAT na zużycie wody i ścieków: - wartość brutto: 1.070 zł - wartość netto: 1.000 zł - podatek VAT: 70 zł. 70% podatku VAT = 49 zł (70 x 70%) – nie podlega odliczeniu, 30% podatku VAT = 21 zł (70 x 30%) – dotyczy sprzedaży zwolnionej i opodatkowanej. Rozliczenie podatku VAT z zastosowaniem wskaźnika struktury wynosi: 14,28 zł (21 x 68%) i stanowi podatek VAT naliczony podlegający odliczeniu od VAT należnego. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy zastosowany sposób rozliczenia podatku VAT jest prawidłowy?
Zdaniem Wnioskodawcy, zastosowany podział kosztów jest prawidłowy. W przypadku, gdyby nie przyjęto powyżej wskazanych zasad i skorzystano z zasad ogólnych określonych w art. 90 i 91 ustawy o VAT, odliczeniu podlegałoby 47,60 zł podatku naliczonego (70 x 68%). Wnioskodawca uważa, że takie rozliczenie jest nieprawidłowe, ponieważ powoduje znaczne zawyżenie podatku VAT podlegającego odliczeniu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 cyt. wyżej ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: z tytułu nabycia towarów i usług, potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu – z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Z powyższego uregulowania wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikowi w związku z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych.
Ponadto, zgodnie z art. 90 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. Proporcję, o której mowa w ust. 2 ustala się, zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
W myśl art. 90 ust. 4 cyt. ustawy proporcję, o której mowa w ust. 3 określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęli obrotu, o którym mowa w ust. 3, lub u których obrót ten w poprzednim roku podatkowym był niższy niż 30.000 zł, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od kwoty podatku należnego przyjmują proporcję wyliczoną szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego, w formie protokołu.
Przepis ten stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do niego kwota obrotu, o której mowa w tym przepisie, byłaby niereprezentatywna (art. 90 ust. 8 ustawy). W przypadku, gdy proporcja, o której mowa wyżej przekroczy 98%, podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, a jeżeli nie przekroczyła 2%, podatnik nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (art. 90 ust. 10 ustawy). Kwota podatku naliczonego do odliczenia ustalona na podstawie proporcji wyliczonej przy zastosowaniu powyższych zasad, nie jest jednak ostateczna.
Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 ustawy po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-9, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11, dla zakończonego roku podatkowego. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli różnica między proporcją odliczenia określoną w art. 90 ust. 4, a proporcją określoną w zdaniu poprzednim nie przekracza 2 punktów procentowych.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż zarówno proporcja ustalana wstępnie, na podstawie danych z poprzedniego roku podatkowego, jak i proporcja ustalana po zakończeniu roku podatkowego w celu korekty odliczonego wcześniej podatku naliczonego, wyliczana jest jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
W liczniku ustalanej proporcji uwzględnia się zatem roczny obrót z tytułu czynności, w związku z którymi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego, tzn. wartość transakcji, która zgodnie z art. 86 ust. 1, ust. 8 i ust. 9 ustawy, daje podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego. W mianowniku proporcji uwzględnia się całkowity obrót uzyskany z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (czyli kwotę z licznika) oraz czynności w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
Tak ustalony obrót – zgodnie z art. 90 ust. 5 i ust. 6 ustawy – pomniejsza się o wartość: obrotu z tytułu dostawy środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności, sporadycznych transakcji dotyczących nieruchomości, sporadycznych usług wymienionych w załączniku nr 4 w poz. 3, czyli usług pośrednictwa finansowego. Zarówno licznik, jak i mianownik proporcji ustalany jest w oparciu o obrót. To z obrotu bowiem wydziela się wartości potrzebne do wyliczenia.
W świetle powołanych wyżej regulacji prawnych oraz odnosząc się do sytuacji przedstawionej we wniosku należy stwierdzić, iż przedstawiony sposób rozliczenia podatku VAT jest nieprawidłowy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.