INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 16 lipca 2012 r. (data wpływu 18 lipca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 18 lipca 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca w sierpniu 1995 r. nabył od osoby fizycznej działkę gruntu oznaczoną numerem 103, o powierzchni 0,44 ha, w … w gminie ... W akcie notarialnym zapisano, że ww. działka jest łąką zgodnie z wypisem rejestru gruntów. Działka była wpisana do księgi wieczystej pod numerem (…) w Sądzie Rejonowym w ...
Działkę gruntu Zainteresowany nabył z zamiarem zaspokojenia w przyszłości swoich potrzeb mieszkaniowych. Był to jedyny powód zakupu działki. Do dnia dzisiejszego, a więc przez 17 lat, Wnioskodawca nie podjął i nie prowadził żadnej działalności, w tym rolniczej na tej działce. Przedmiotowy grunt nie był wydzierżawiany ani użyczany innym osobom, gdyż Zainteresowany traktował go jako swój prywatny majątek. Jednocześnie Wnioskodawca oświadczył, iż nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest i nie był w przeszłości płatnikiem podatku VAT.
W roku 2004, po uchwaleniu i zatwierdzeniu przez gminę … nowego planu zagospodarowania przestrzennego, część działki Wnioskodawcy, podobnie jak inne okoliczne działki, została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W roku 2011, zgodnie z prawem do rozporządzania swoim własnym majątkiem, Zainteresowany zlecił wyodrębnienie geodezyjne dwóch działek budowlanych o powierzchni 900 m2 każda oraz drogę wewnętrzną, obsługującą dwie nowo powstałe działki budowlane. Część działki przekazał za symboliczny 1 zł na rzecz gminy … celem poszerzenia ulicy.
Po zatwierdzeniu przez Wójta Gminy podziału ww. działki, wpisano zmiany popodziałowe w księdze wieczystej w Sądzie Rejonowym w …. Wnioskodawca podkreślił, że od 17 lat, które upłynęły od daty zakupu ww. działki, nie podjął żadnych działań, ani nie zainwestował żadnych środków finansowych w celu uzbrojenia terenu w media. W chwili obecnej zamierza sprzedać jedną lub dwie działki budowlane, a środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczyć na swoje osobiste cele mieszkaniowe, w zależności od rodzinnych okoliczności. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy zbycie przedmiotowych działek podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, ponieważ ww. działki należą do Jego osobistego majątku, a zbycie ich nie ma charakteru handlowego, to przyszłe planowane zdarzenie nie powinno być objęte podatkiem od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy.
Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m. in. rzeczy (Bednarek Małgorzata, „Mienie”, „Komentarz do art. 44-553 Kodeksu cywilnego”, Zakamycze 1997, komentarz do art. 45 k.c.). Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome (Piasecki Kazimierz, „Kodeks cywilny, Księga pierwsza. Część ogólna.
Komentarz”, Zakamycze 2003, komentarz do art. 45 k.c., publikacja elektroniczna LEX). Natomiast w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary, czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.
W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą również zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.
W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. U. UE L 347.1 ze zm. – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika jakiekolwiek aktywne działanie Wnioskodawcy, które wskazywałoby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180 i C-181, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Przy spełnieniu powyższych warunków nie ma znaczenia fakt, iż podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. W tym miejscu – dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności – konieczne jest sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. powołanej wcześniej ustawy Kodeks cywilny.
Zgodnie z art. 140 ww. Kodeksu, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 k.c. uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Podkreślić także należy, iż ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzenia. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzenia.
W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzenia testamentowego (…) (Edward Gniewek „Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz”, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 k.c., publikacja elektroniczna LEX). Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, iż dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności.
Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca w sierpniu 1995 r. nabył od osoby fizycznej działkę gruntu. W akcie notarialnym zapisano, że ww. działka jest łąką zgodnie z wypisem rejestru gruntów. Działkę gruntu Zainteresowany nabył z zamiarem zaspokojenia w przyszłości swoich potrzeb mieszkaniowych. Był to jedyny powód zakupu działki. Do dnia dzisiejszego, a więc przez 17 lat, Wnioskodawca nie podjął i nie prowadził działalności gospodarczej oraz rolniczej na tej działce. Przedmiotowy grunt nie był wydzierżawiany ani użyczany innym osobom, gdyż Zainteresowany traktował go jako swój prywatny majątek.
Jednocześnie Zainteresowany oświadczył, iż nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest i nie był w przeszłości płatnikiem podatku VAT. W roku 2004, po uchwaleniu i zatwierdzeniu przez Gminę nowego planu zagospodarowania przestrzennego, część działki Wnioskodawcy, podobnie jak inne okoliczne działki, została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W roku 2011, zgodnie z prawem do rozporządzania swoim własnym majątkiem, Zainteresowany zlecił wyodrębnienie geodezyjne dwóch działek budowlanych o powierzchni 900 m2 każda oraz drogę wewnętrzną, obsługującą dwie nowo powstałe działki budowlane. Część działki przekazał za symboliczny 1 zł na rzecz Gminy celem poszerzenia ulicy.
Wnioskodawca podkreślił, że od 17 lat, które upłynęły od daty zakupu ww. działki, nie podjął żadnych działań, ani nie zainwestował żadnych środków finansowych w celu uzbrojenia terenu w media. W chwili obecnej Zainteresowany zamierza sprzedać jedną lub dwie działki budowlane, a środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczyć na swoje osobiste cele mieszkaniowe, w zależności od rodzinnych okoliczności. Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy opisanych działek Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika.
Zainteresowany – jak oświadczył – nie wykorzystywał działek gruntu w działalności gospodarczej, rolniczej, nie wydzierżawiał ich oraz nie użyczał innym osobom. Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca nie podejmował również jakichkolwiek czynności zmierzających do przygotowania działek do zorganizowanej, handlowej sprzedaży, tj. nie występował do Gminy o przekwalifikowanie przedmiotowych działek na działki przeznaczone pod zabudowę, nie dokonywał uzbrojenia w przyłącza do sieci energetycznej, gazowej lub wodnej.
Uwzględniając ponadto fakt, iż Wnioskodawca działkę gruntu nabył z zamiarem zaspokojenia w przyszłości potrzeb mieszkaniowych, należy stwierdzić, iż sprzedając przedmiotowe działki Zainteresowany korzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania majątkiem własnym. Zatem, Zainteresowany dokonując sprzedaży opisanych we wniosku działek gruntu korzystać będzie z prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawcę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy w zakresie sprzedaży działek, a dostawę działek cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Reasumując, zbycie przedmiotowych działek przez Wnioskodawcę nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nadmienia się, iż stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego zdarzenia przyszłego udzielona interpretacja traci swą aktualność. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.