INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, reprezentowanej przez pełnomocnika adwokata, przedstawione we wniosku z dnia 13 lipca 2012 r. (data wpływu 24 lipca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wniesienia do spółki z o.o. w formie aportu lokalu mieszkalnego oraz udziału we współwłasności garażu – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 24 lipca 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT czynności wniesienia do spółki z o.o. w formie aportu lokalu mieszkalnego oraz udziału we współwłasności garażu. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną. Zainteresowana planuje przystąpienie do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „spółka”). Udziały Wnioskodawczyni w kapitale zakładowym spółki zostaną pokryte aportem w postaci nieruchomości.
Przedmiotem aportu będą następujące nieruchomości: (a) lokal mieszkalny nr 91 położony w W. przy ul. (…) wraz z wszelkimi związanymi z nim prawami, dla którego Sąd Rejonowy dla (…) w W., (…) wydział ksiąg wieczystych, prowadzi księgę wieczystą KW nr (…); oraz (b) udział we współwłasności lokalu niemieszkalnego stanowiącego garaż oznaczony symbolem G usytuowany na kondygnacji podziemnej -1 w budynku położonym w W. przy ul. (…) wraz z wszelkimi związanymi z nim prawami, dla którego Sąd Rejonowy dla (…) w W., (…) wydział ksiąg wieczystych, prowadzi księgę wieczystą KW nr (…) (dalej: „nieruchomości”).
Nieruchomości zostały nabyte przez Wnioskodawczynię na podstawie umowy darowizny z dnia 5 stycznia 2012 r., sporządzonej w formie aktu notarialnego, za repertorium A Nr (…). Wnioskodawczyni nabyła nieruchomości od swojego ojca. Nabycie nieruchomości przez Zainteresowaną nie było opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Nabycie nieruchomości nastąpiło do majątku prywatnego Wnioskodawczyni. Zainteresowana nabywając nieruchomości nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a czynność ta nie nosiła znamion działalności gospodarczej.
W konsekwencji nabycie nie było opodatkowane podatkiem od towarów i usług, a Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Po nabyciu nieruchomości, Zainteresowana ponosiła koszty bieżącego utrzymania nieruchomości. Nie były to wydatki, które można zakwalifikować jako wydatki na ulepszenie. Nieruchomości nie były wykorzystywane w celu prowadzenia działalności gospodarczej, nie były również udostępniane odpłatnie osobom trzecim. Nabycie nieruchomości przez Wnioskodawczynię nie nastąpiło z zamiarem ich dalszej odsprzedaży.
Zainteresowana nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie posiada ponadto jakichkolwiek innych nieruchomości, co do których nosi się z zamiarem ich zbycia lub sprzedaży. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy wniesienie przez Wnioskodawczynię nieruchomości do spółki jako wkładu niepieniężnego będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „uptu”)? Zdaniem Wnioskodawczyni, wniesienie nieruchomości przez Zainteresowaną do spółki jako wkładu niepieniężnego nie będzie objęte obowiązkiem podatkowym na podstawie uptu.
Wniesienie nieruchomości do spółki jako wkładu niepieniężnego będzie neutralne na gruncie uptu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przepis art. 7 ust. 1 uptu stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W myśl art. 2 pkt 6 uptu, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 uptu, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonywana przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcie „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 uptu. Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 uptu – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – na podstawie art. 15 ust. 2 – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy dokonywana jest przez podatnika podatku od towarów i usług lub przez osobę fizyczną niebędącą podatnikiem tego podatku, jeżeli sprzedaży można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonego działania. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności ani ilość dokonanych transakcji.
Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności lub zamiar powtarzalności. Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik działając w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.
W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w odniesieniu do danej czynności ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności w tym zakresie. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powyższe znajduje pełne potwierdzenie w orzecznictwie sądowo – administracyjnym oraz w licznych pismach organów skarbowych, jak również w wyrokach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które, z uwagi na przynależność Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, także winny podlegać uwzględnieniu.
Zgodnie na przykład z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1561/09, dla ustalenia czy w związku z wykonaniem konkretnej czynności dany podmiot staje się podatnikiem podatku od towarów i usług, konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności występował on w charakterze podatnika, że jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.
Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawczyni powołała także interpretacje indywidualne: Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 5 stycznia 2011 r., nr IPPP-443-1041/10-4/AS; Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 4 stycznia 2011 r., nr ILPP2/443-1863/10-2/TW; Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 26 stycznia 2010 r., nr IBPP3/443-822/09/KO; Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010 r., IPPP1-443-1133/09-4/MP. Wnioskodawczyni podkreśliła, iż zgodnie z Orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, profesjonalny obrót gospodarczy powinien cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością wykonywania.
Handlem jest dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Zamiar zaś częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży (wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94; Orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie C-400/98). Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, zdaniem Zainteresowanej, wynika, iż Wnioskodawczyni nabyła nieruchomości od swojego ojca, na podstawie umowy darowizny.
Nieruchomości nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej, nie były również udostępniane odpłatnie osobom trzecim. Zainteresowana nie prowadzi działalności gospodarczej, w tym polegającej na obrocie nieruchomościami. Nabywając nieruchomości Wnioskodawczyni nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a czynność ta nie nosiła znamion działalności gospodarczej. W konsekwencji nabycie nieruchomości nie było opodatkowane podatkiem od towarów i usług, a Zainteresowanej nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wnioskodawczyni, po nabyciu nieruchomości, ponosiła koszty bieżącego utrzymania nieruchomości.
Nie były to wydatki, które można zakwalifikować jako wydatki na ulepszenie. Ponadto wskazała, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie posiada też jakichkolwiek innych nieruchomości, co do których nosi się z zamiarem zbycia lub sprzedaży. Z przedstawionych okoliczności nie wynika, aby nieruchomości objęte niniejszym wnioskiem były wykorzystywane dla celów działalności gospodarczej. Tym samym, stanowią one majątek osobisty Wnioskodawczyni i były wykorzystywane wyłącznie do celów prywatnych. Zatem, Zainteresowana nie występuje w przedmiotowej sytuacji w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
Należy zauważyć, iż nie zawsze wniesienie aportu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnoszenie aportów nie stanowi takiej czynności przede wszystkim wówczas, gdy są one wnoszone przez podmioty niebędące podatnikami podatku od towarów i usług lub przez podmioty będące podatnikami, lecz niedziałające jako podatnicy w odniesieniu do tej konkretnej czynności. Mając na uwadze przedstawioną powyżej argumentację, jak również powołane orzecznictwo i pisma Izb Skarbowych, należy stwierdzić, że wniesienie nieruchomości przez Wnioskodawczynię do spółki jako wkładu niepieniężnego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zważyć bowiem trzeba w pierwszej kolejności, iż nabycie nieruchomości przez Zainteresowaną nie nastąpiło z zamiarem ich dalszej odsprzedaży. Wnioskodawczyni nabyła nieruchomości od swojego ojca, na podstawie umowy darowizny. Nieruchomości stanowią majątek osobisty Wnioskodawczyni i są wykorzystywane wyłącznie do celów prywatnych. Po drugie, czynność polegająca na wniesieniu przez Wnioskodawczynię nieruchomości do spółki jako wkładu niepieniężnego będzie miała charakter jednorazowy, zostanie dokonana pierwszy raz i nie będzie wykonana w ramach działalności gospodarczej Zainteresowanej.
Wnioskodawczyni podkreśliła, że aby obrót nieruchomościami podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi być dokonywany przez podatników podatku od towarów i usług działających w takim charakterze. Musi go cechować stałość, powtarzalność, niezależność jego wykonywania i wreszcie musi mieć on zorganizowany charakter. W niniejszej sprawie sytuacja taka bez wątpienia nie zachodzi. Zdaniem Wnioskodawczyni, z wyżej wymienionych względów, czynność polegająca na wniesieniu nieruchomości do spółki jako wkładu niepieniężnego będzie neutralna na gruncie uptu, to jest wyłączona z zakresu uptu.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Według art. 2 pkt 22 ustawy, sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zwanej dalej k.c. Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom.
W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 k.c.). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Natomiast aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach.
Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe. Wniesienie wkładu wiąże się z przeniesieniem na spółkę wszelkich praw do przedmiotu wkładu, a więc także prawa własności, jeżeli przysługuje ono wspólnikowi.
W świetle wskazanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, iż wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) w postaci nieruchomości do spółki prawa handlowego lub cywilnego spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy, a tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.
Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – według ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Ze wskazanych regulacji wynika, że dostawa nieruchomości, co do zasady, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
W świetle zaś definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem, dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.
W związku z powyższym, aby dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
Ponadto, podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą również zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.
W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawczyni w celu dokonania dostawy nieruchomości podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też dostawa nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. U. UE L 347.1 ze zm. – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. W tym miejscu – dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności – konieczne jest sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. powołanej wcześniej ustawy Kodeks cywilny.
Zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 k.c. uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Podkreślić także należy, iż ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzenia. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzenia.
W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzenia testamentowego (…) (Edward Gniewek „Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz”, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 k.c., publikacja elektroniczna LEX). Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, iż dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności.
Ze wskazanych regulacji wynika, że dostawa nieruchomości, co do zasady, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W świetle zaś definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zatem, dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Z informacji zawartych we wniosku wynika, iż Wnioskodawczyni zamierza wnieść do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w formie aportu lokal mieszkalny oraz udział we współwłasności garażu. Przedmiotowe nieruchomości Zainteresowana otrzymała od ojca w roku 2012 na podstawie umowy darowizny. Nabycie ww. nieruchomości nastąpiło do majątku prywatnego.
Czynność nabycia nieruchomości przez Wnioskodawczynię nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Zainteresowana nabywając je nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, nie przysługiwało jej prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a ww. czynność nie nosiła znamion działalności gospodarczej. Nieruchomości nie były wykorzystywane w celu prowadzenia działalności gospodarczej, nie były również udostępniane odpłatnie osobom trzecim. Nabycie ww. nieruchomości przez Wnioskodawczynię nie nastąpiło z zamiarem jego dalszej odsprzedaży. Zainteresowana nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
Ponadto, z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika jakiekolwiek aktywne działanie Wnioskodawczyni, które wskazywałoby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. Po nabyciu nieruchomości, Zainteresowana ponosiła koszty bieżącego utrzymania nieruchomości. Nie były to wydatki, które można zakwalifikować jako wydatki na ulepszenie. Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując w formie aportu dostawy opisanych nieruchomości Wnioskodawczyni wystąpi w charakterze podatnika.
Nieruchomości zostały nabyte przez Zainteresowaną na podstawie umowy darowizny z dnia 5 stycznia 2012 r. Treść wniosku wskazuje, że przedmiotowy lokal mieszkalny oraz udział we współwłasności garażu nie zostały nabyte w celu odsprzedaży. Przedmiotowe nieruchomości nie były też wykorzystywane w celach zarobkowych oraz Zainteresowana nie ponosiła wydatków na ich ulepszenie. Ponadto z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika jakiekolwiek aktywne działanie Wnioskodawczyni, które wskazywałoby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
W związku z powyższym, Zainteresowana dokonując aportu opisanych we wniosku nieruchomości korzystać będzie z prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawczynię cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy w zakresie aportu ww. nieruchomości, a dostawę cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Reasumując, biorąc pod uwagę treść wniosku, a w szczególności fakt, iż nie wynika z niego, aby Wnioskodawczyni wykorzystywała ww. lokal mieszkalny oraz garaż do prowadzenia działalności gospodarczej, a także uwzględniając powołane przepisy stwierdzić należy, że wniesienie przez Zainteresowaną w formie aportu lokalu mieszkalnego oraz udziału we współwłasności garażu do spółki z o.o. stanowić będzie dostawę jej majątku prywatnego i w związku z tym czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.