INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Jednostki Wojskowej, przedstawione we wniosku z dnia 17 sierpnia 2010 r. (data wpływu 23 sierpnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT na usługi odpłatnych obiadów, sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 75.22.1 – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 23 sierpnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT na usługi odpłatnych obiadów, sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 75.22.1. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W siedzibie Wnioskodawcy prowadzona jest stołówka, w której z obiadów korzystają wyłącznie osoby uprawnione w rozumieniu decyzji nr 5XX/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie organizacji żywienia (Dz. Urz. z 2007 r. Nr 24 poz. 249), a więc pracownicy wojska i żołnierze zawodowi.
Opłaty za te posiłki są wnoszone w wysokości obowiązującej wartości pieniężnej normy wyżywienia (pkt 17 decyzji) lub w wysokości kosztów surowców zużytych do ich przyrządzenia (pkt 19 decyzji) bez stosowania przepisów o podatku od towarów i usług na co wskazują zapisy w pkt 21 decyzji, powiększone o wskaźnik kosztów osobowych 7% i kosztów utrzymania infrastruktury 5% wartości środków spożywczych zużytych do przygotowania posiłków odpłatnych.
Usługi świadczone na podstawie ww. decyzji MON w sprawie organizacji żywienia, polegające na prowadzeniu stołówki w jednostce wojskowej przez personel jednostki dla żołnierzy zawodowych oraz pracowników cywilnych wojska (stołówka nie jest odrębnym podmiotem gospodarczym) mieszczą się w grupowaniu: PKWiU 84.22.1 „usługi w dziedzinie obrony narodowej” (wg PKWiU z 2008 r.), i odpowiednio PKWiU 75.22.1 „usługi w dziedzinie obrony narodowej” (wg PKWiU z 2004 r. oraz wg PKWiU z 1997 r.). W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy wnoszone przez żołnierzy i pracowników wojska opłaty za sprzedawane posiłki w punktach żywienia kadry na podstawie punktu 17 decyzji 561/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie organizacji żywienia, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, wnoszone przez żołnierzy i pracowników wojska opłaty za posiłki podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości określonej w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.), a więc w stawce obniżonej do 7%. Stanowisko swoje uzasadnia tym, że przygotowywanie i wydawanie posiłków w punkcie żywienia kadry za odpłatnością jest świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jak również sprzedażą w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy. Ponadto, Wnioskodawca jako państwowa jednostka budżetowa prowadząca, działalność usługową na podstawie zapisów art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.
U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) wykraczającą poza zakres działalności podstawowej określonej w statucie, z której dochody gromadzone są na rachunku dochodów własnych, stał się podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Stosownie zaś do treści art. 8 ust. 3 ustawy, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119. Podkreślić należy, iż prawidłowa pod względem klasyfikacji statystycznych identyfikacja towarów i usług stanowi warunek niezbędny do określenia wysokości opodatkowania na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Należy wskazać, iż w myśl § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.
U. Nr 207 poz. 1293 ze zm.) – dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2010 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 42 poz. 264 ze. zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z kolei, stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W przedmiotowej sprawie wyłączenie wskazane w powołanym przepisie nie ma zastosowania, a Wnioskodawca występuje w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy, zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy. W poz. 6 powyższego załącznika wymienione są usługi o symbolu PKWiU ex 75 w zakresie administracji publicznej, obrony narodowej, obowiązkowych ubezpieczeń społecznych – wyłącznie usługi w zakresie obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Użycie przez ustawodawcę „ex” przy grupowaniu PKWiU oznacza, że obniżona stawka dotyczy tylko danej usługi z danego grupowania.
Umieszczenie tego dopisku przy konkretnym symbolu statystycznym ma na celu zawężenie stosowania zwolnienia lub obniżonej stawki podatku tylko do usług należących do wymienionego grupowania statystycznego, spełniającego określone warunki sprecyzowane przez ustawodawcę w rubryce nazwa usługi. W związku z powyższym zwolnienie w pozycji 6, załącznika 4 do ustawy dotyczy jedynie usług w zakresie obowiązkowych ubezpieczeń społecznych (PKWiU 75.3), nie zaś całej grupy o symbolu 75. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.), stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7% dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
W pozycji 21 przywołanego załącznika wskazano, iż obniżona 7% stawka podatku ma zastosowanie do usług związanych z podawaniem napojów (PKWiU ex 55.4) oraz usług stołówkowych i usług dostarczania posiłków dla odbiorców zewnętrznych (PKWiU ex 55.5), z wyłączeniem: sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%, sprzedaży kawy i herbaty (wraz z dodatkami), napojów bezalkoholowych gazowanych, wód mineralnych, a także sprzedaży w stanie nieprzetworzonym innych towarów opodatkowanych stawką 22%.
Z opisu stanu faktycznego wynika, iż w siedzibie Wnioskodawcy prowadzona jest stołówka, w której z obiadów korzystają wyłącznie osoby uprawnione w rozumieniu decyzji nr 561/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie organizacji żywienia, a więc pracownicy wojska i żołnierze zawodowi. Opłaty za te posiłki są wnoszone w wysokości obowiązującej wartości pieniężnej normy wyżywienia, powiększone o wskaźnik kosztów osobowych 7% i kosztów utrzymania infrastruktury 5% wartości środków spożywczych zużytych do przygotowania posiłków odpłatnych.
Zainteresowany wskazał, iż usługi świadczone na podstawie ww. decyzji MON w sprawie organizacji żywienia, polegające na prowadzeniu stołówki w jednostce wojskowej przez personel jednostki dla żołnierzy zawodowych oraz pracowników cywilnych wojska (stołówka nie jest odrębnym podmiotem gospodarczym) mieszczą się w grupowaniu PKWiU 75.22.1 „usługi w dziedzinie obrony narodowej”. Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz stan faktyczny opisany we wniosku stwierdzić należy, iż opłaty pobrane przez Wnioskodawcę za posiłki sprzedawane w punktach żywienia kadry podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług gdyż stanowią odpłatne świadczenie usług zdefiniowanych w art. 8 ust. 1 ustawy.
Zatem, jeżeli Zainteresowany nie korzysta ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ustawy, to winien uzyskiwaną odpłatność za obiady dla osób uprawnionych opodatkować podstawową, tj. 22% stawką podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, iż usługi wykonywane przez stołówkę, zaliczone – jak wskazał Wnioskodawca do „usług w dziedzinie obrony narodowej” (PKWiU 75.22.1) – nie korzystają ze zwolnienia od podatku oraz nie zostały przewidziane jako usługi korzystające z obniżonych stawek podatku VAT.
Preferencyjna, tj. 7% stawka podatku od towarów i usług, o której mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia, odnosi się do niektórych usług sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 55.4 oraz 55.5. Tymczasem wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz osób uprawnionych usługi sklasyfikowane są pod symbolem PKWiU 75.22.1, co uniemożliwia stosowania obniżonej stawki podatku.
Wskazać również należy, iż kwestie dotyczące klasyfikacji statystycznych świadczonych usług, nie mieszczą się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania, informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz.
GUS Nr 1 poz. 11) zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania towarów i usług. W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny stanowiska dotyczącego klasyfikacji statystycznej świadczonych usług.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.