INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 17 stycznia 2011 r. (data wpływu 19 stycznia 2011 r.), uzupełnionym pismami z dnia: 31 marca 2011 r. i 18 kwietnia 2011 r. (data wpływu 4 kwietnia 2011 r. i 19 kwietnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży działki nr 5/7 w roku 2010 r. – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 19 stycznia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży działki nr 5/7 w roku 2010 r. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismami z dnia 31 marca 2011 r. i 18 kwietnia 2011 r. o doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego oraz stanów faktycznych, zredagowanie pytań w zakresie przedstawionych stanów faktycznych oraz własnego stanowiska w zakresie oceny prawnej przedstawionych stanów faktycznych. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
W listopadzie 2006 r. Wnioskodawca otrzymał od swoich rodziców na podstawie umowy darowizny nieruchomości gruntowe o łącznej powierzchni 3,7774 ha. Obecnie Zainteresowany mieszka z żoną i dzieckiem w jednym pokoju u swoich rodziców, więc chciałby się wybudować. Ponieważ nie posiada środków finansowych na budowę, podzielił jedną z działek na osiem mniejszych o łącznej powierzchni 1,3258 ha.
Podział jednej działki na osiem mniejszych był konieczny ponieważ w roku 2008 na tym terenie zaczął obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który narzucił Wnioskodawcy podział działki z uwzględnieniem: poszerzenia drogi, działka nr 5/8; ciągu dla pieszych, działka nr 5/4 o powierzchni 0,0557 ha (działka na cele wewnętrzne nie przejęta przez Gminę - bez możliwości zagospodarowania przez Wnioskodawcę, cel ciąg dla pieszych); drogi, działka nr 5/2. Działka 5/8 o powierzchni - 0,0655 ha i działka nr 5/2 o powierzchni 0,0449 ha zgodnie z decyzją podziałową stały się własnością Gminy ponieważ są przeznaczone na cele publiczne i nastąpiło wywłaszczenie, niestety Wnioskodawca odszkodowania od Gminy za te działki nie otrzymał.
W październiku 2010 r. Zainteresowany sprzedał działkę nr 5/7 o powierzchni 0,1090 ha i uzyskał pieniądze na rozpoczęcie budowy stanu surowego domu jednorodzinnego, niestety pozwoIenie na budowę narzuca Wnioskodawcy wybudowanie jeszcze drogi dojazdowej, więc Zainteresowany ma za mało środków finansowych żeby rozpocząć budowę i chociażby zakończyć stan surowy zamknięty budynku. Wnioskodawca zamierza sprzedać działkę nr 5/6 o powierzchni 0,1353 ha, aby móc zrealizować cel budowy, ale nie jest pewien czy nie zostanie to już potraktowane jako działalność zarobkowa i urząd skarbowy nie będzie wymagał od niego zapłaty podatku VAT.
Pismem z dnia 31 marca 2011 r. Wnioskodawca doprecyzował opisane zdarzenie przyszłe oraz stany faktyczne. Z przedstawionego pisma wynika, iż Wnioskodawca nie jestem czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zainteresowany posiadanych gruntów nigdy nie wykorzystywał w działalności gospodarczej, w tym również działalności rolniczej w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Wszelkie uprawy na posiadanych gruntach wykorzystywał jedynie do własnego gospodarstwa domowego. Wnioskodawca nie posiada statusu rolnika ryczałtowego, nie prowadzi upraw na skalę przekraczającą własne spożytkowanie.
Zainteresowany nigdy nie oddawał ani nie oddaje w dzierżawę posiadanych nieruchomości. Na gruntach wymienionych we wniosku nigdy nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej. Poza działką nr 5/2 i nr 5/8 AM-15 o łącznej powierzchni 0,1104 ha, które zostały wywłaszczone pod drogi na cele publiczne 16 lipca 2009 r. oraz działką nr 5/7 AM-15 o powierzchni 0,1090 ha, którą Wnioskodawca sprzedał w dniu 28 października 2010 r., nie dokonywał sprzedaży żadnych działek.
W przyszłości zamierza sprzedać jeszcze działkę nr 5/6 AM-15 o powierzchni 0,1353 ha, ponieważ zabraknie mu środków finansowych związanych z zamknięciem inwestycji budowy domu jednorodzinnego wraz z infrastrukturą mu przynależną. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Rady Miejskiej z dnia 12 czerwca 2008 r. w rejonie oraz dla zespołów urbanistycznych) obowiązującym na danym terenie działki nr: 5/2, 5/8, 5/7 i 5/6 AM-15 przeznaczone są pod zabudowę jednorodzinną 1MN. W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z dnia 31 marca 2011 r.).
Czy w związku ze sprzedażą w dniu 28 października 2010 r. działki nr 5/7 AM-15 Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż działki nr 5/7 AM-15 została dokonana dla celów mieszkalnych, ponieważ Zainteresowany nie miał możliwości uzyskania inną drogą środków finansowych dla pokrycia inwestycji budowy domu jednorodzinnego wraz z infrastrukturą mu przynależną. Budowę rozpoczął ponieważ w obecnej chwili mieszka w jednym pokoju z żoną i córką u swoich rodziców. Sprzedaży nie dokonał dla celów zarobkowych dlatego sądzi, że podatek od towarów i usług w tym przypadku nie powinien być naliczony.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W oparciu o art. 2 pkt 6 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2011 r., przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Natomiast, zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., nadanym ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 226, poz. 1476), przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na podstawie przedstawionych przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem, stosując wykładnię językową przepisu stwierdzić można, iż działalnością gospodarczą jest działalność producenta, handlowca lub usługodawcy oraz rolnika, także wówczas gdy czynność podlegająca opodatkowaniu została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania w sposób częstotliwy.
Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania tej czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonywanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Skutkiem powyższego status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży gruntu jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy. Dla celów ustalenia, czy dostawa działek wyczerpuje znamiona pojęcia „działalność gospodarcza” koniecznym jest ustalenie, czy zamiarem podmiotu wykonującego czynności jest ich dokonywanie w sposób częstotliwy.
Ustawa o podatku od towarów i usług nie określa pojęcia „zamiar”, jak i nie precyzuje pojęcia „sposób częstotliwy”, w każdym przypadku należy badać czy intencją dokonującego określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jednokrotnie). Natomiast przesłanki wskazujące na zamiar wykonywania pewnej czynności w sposób częstotliwy muszą istnieć w chwili wykonania usługi lub sprzedaży towaru.
Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły dla celów zarobkowych, czy został on nabyty na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej. Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca nie jest rolnikiem, nie prowadzi działalności gospodarczej rolniczej, nie jest płatnikiem (podatnikiem) VAT. Działkę otrzymał w listopadzie 2006 r. w darowiźnie od swoich rodziców. Wszelkie uprawy na posiadanych gruntach wykorzystywał jedynie do własnego gospodarstwa domowego. Zainteresowany nigdy nie oddawał ani nie oddaje w dzierżawę posiadanych nieruchomości.
Obecnie Zainteresowany mieszka z żoną i dzieckiem w jednym pokoju u swoich rodziców i chciałby się wybudować. Ponieważ nie posiada środków finansowych na budowę podzielił jedną z działek na osiem mniejszych i dokonał sprzedaży jednej z działek. W październiku 2010 r. Zainteresowany sprzedał działkę nr 5/7 o powierzchni 0,1090 ha i uzyskał pieniądze na rozpoczęcie budowy stanu surowego domu jednorodzinnego. Niestety pozwoIenie na budowę narzuca Wnioskodawcy wybudowanie jeszcze drogi dojazdowej więc Zainteresowany ma za mało środków finansowych żeby rozpocząć budowę i chociażby zakończyć stan surowy zamknięty budynku.
Zgodnie z obowiązującą ustawą o podatku od towarów i usług, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Jednakże dokonując planowanej sprzedaży działek Zainteresowany nie będzie działał w charakterze handlowca. Nie można bowiem stwierdzić, że nabył on przedmiotowe działki w celu odsprzedaży, ponieważ pochodzą one z majątku prywatnego, otrzymanego w formie darowizny. Okoliczności sprawy nie wskazują również na to, aby nieruchomość była wykorzystywana w jakiejkolwiek działalności gospodarczej – również rolniczej.
Wnioskodawca sprzedając działki korzysta z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Reasumując, jeżeli przedmiotowa działka nr 5/7 nie była wykorzystywana przez Zainteresowanego w działalności gospodarczej (również rolniczej), mając na uwadze fakt, że została nabyta w drodze darowizny i stanowi majątek osobisty Wnioskodawcy należy uznać, że jej sprzedaż nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zapłaty podatku z tytułu tej dostawy.
Wskazać należy, że stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe jednak w oparciu o inne uzasadnienie.
Niniejszą interpretacją został załatwiony wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w zakresie obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży działki nr 5/7 w roku 2010. Rozstrzygnięcie w zakresie obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu zbycia działek nr 5/2 i 5/8 pod drogi na cele publiczne w stanie faktycznym sprawy, zostało zawarte w interpretacji nr ILPP1/443-95/11-5/MP z dnia 27 kwietnia 2011 r. Natomiast rozstrzygnięcie w zakresie obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu planowanej sprzedaży działki nr 5/6 o cechach zdarzenia przyszłego zostało zawarte w interpretacji nr ILPP1/443-95/11-7/MP z dnia 27 kwietnia 2011 r. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.